ஸ்பைடர்-மேன்: ஃபார் ஃப்ரம் மார்வெல்

அயர்ன் மேன் டோனி ஸ்டார்க் இறந்துவிட்டார். மார்வலின் மொத்த கூட்டமும் கலைத்துப் போட்ட சீட்டுக்கட்டைப் போல் அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக சிதறிக் கிடக்கிறது. சூப்பர் ஹீரோஸ் உச்சத்தில் இருந்தாலே தீயசக்திகளுக்குப் பிடிக்காது, இப்போது அவர்களே இல்லை எனும் போது மக்களை அழிக்கவே காத்திருக்கும் தீயசக்திகளைப் பற்றி கேட்கவா வேண்டும்? நிலம், நீர், காற்று,ஆகாயம், நெருப்பு என பஞ்சபூதங்களின் வடிவமெடுத்து மக்களைக் கொன்று, உலகை ஆட்கொல்ல முடிவு செய்கிறது தீமை.

அவஞ்செர்ஸின் தலைவன் நிக் ஃப்யூரிக்கு என்ன செய்வது, யாரைத் தேடுவது எனப் புரியாத நிலையில் ஸ்பைடர்மேன் ஞாபகம் வருகிறது. உண்மையில் ஸ்பைடர்-கிட் என்றோ ஸ்பைடர்-அடல்ட் என்றோதான் படத்தின் பெயரை வைத்திருக்க வேண்டும். மேன்!! அவருக்கு இன்னும் வயதிருக்கிறது மேன். பாவம் அந்தப் பச்சிளம் பாலகனைப் பிடித்து, ‘நீ தான் ஸ்பைடர்மேன். உங்கிட்ட பல அசாத்திய திறமைகள் இருக்கு. நீ தான் இந்த உலகைக் காப்பாற்ற வந்த அடுத்த அயர்ன்மேன்’என்று உசுப்பேத்தினால்? ஒரு கட்டிங்கில் மேட்டரை முடித்துவிட்டு, ‘அய்யகோ..’ என தலையில் கைவைக்கும் அந்தச் சிறுவனை நினைத்து வருந்துவதா இல்லை நிக் ஃப்யூரியின் ப்ராஜெக்ட் டெட்லைன் டெட் ஆகிக்கொண்டிருப்பதை நினைத்து வருந்துவதா எனத் தெரியவில்லை.

‘ஸ்பைடர்மேன்: ஃபார் ஃப்ரம் ஹோம்’ என்று பெயர் வைத்தாயிற்று, ஆக அவரை அமெரிக்காவில் இருந்து கிளப்பியாக வேண்டும். அயர்ன் மேன் இறந்து போன துக்கத்தில் இருக்கும் பீட்டர் பார்க்கருக்கும், ‘நாம இதுவரை பண்ணினது எல்லாம் போதும். டோனியே போயிட்டார். இனி நமக்கென்ன போனி?’ எனச் சோர்ந்து போய் பொட்டியைக் கட்டுகிறார் ஐரோப்பா நோக்கி. தன் பள்ளித்தோழர்களுடன் ஐரோப்பா பயணிக்கும் பீட்டரை விடாது துரத்துகிறார் நரசிம்மா. சாரி நிக் ஃப்யூரி, ஒரே போன்ற திரைக்கதை என்பதால் சற்றே பெயர்க்குழப்பம்.

உங்களுக்கு வுட்டி ஆலன் பிடிக்குமா? பிடிக்கும் என்றால், இந்தப்படமும் பிடிக்கும், ஆக்ஷன் காட்சிகளைத் தவிர்த்து மற்ற அத்தனை காட்சிகளையும் அருமை இயக்குநர் வுட்டி தான் இயக்கியிருக்கிறார். என்ன இந்த மார்வல் அவருக்கான கிரெடிட்ஸ் கொடுக்க மறுத்துவிட்டது. To Rome with Love, Midnight in Paris போன்ற படங்களில் அழகாகக் காண்பித்த வுட்டியின் ஐரோப்பாவை அழிக்கின்றன தீய சக்திகள். இப்படி ஒரு கோலத்தில் ஐரோப்பாவைப் பார்ப்பதற்கே பரிதாபமாக இருக்கிறது. இதற்கு ஸ்பைடர்மேன் அமெரிக்காவிலேயே இருந்திருக்கலாம். எவ்வளவு அடித்தாலும் தாங்கக்கூடிய ஒரே ஊர் அமெரிக்கா தான்.

இத்தாலியை அழிக்கக் கிளம்பிய நீர்ப்பிசாசை ஸ்பைடர்மேன் அழிக்கக் கிளம்பும் போதுதான் இன்னொரு சூப்பர்மேன் வந்து இறங்குகிறார். ‘அட நம்ம ஜேக்’ என்று வாயைப் பிளந்தால், வச்சான் பாருங்கய்யா பெரிய ஷாக். இந்தப் படமே மார்வெலுக்கு ஒரு ஸ்பாய்லர் தான் என்றால் அது மிகையில்லை. புதிய சூப்பர்மேன் மிஸ்டிரியோவிற்கு தன்னால் உதவ இயலாமல் போக தான் ஒரு சூப்பர்மேனே இல்லை என மீண்டும் மனது வெறுத்துப்போகும் நேரத்தில் அயர்ன்மேனிடம் இருந்து ஒரு தகவல் வந்து சேர்க்கிறது நம் ஸ்பைடர்மேனுக்கு.

டோனி பிரத்யேகமாக தயாரித்த அந்த மல்டிபவர் சன்கிளாஸ் கொண்டு உலகையே ஆட்டுவிக்கும் செயற்கைக்கோள் சக்தியைக் கொடுக்கிறார் அயர்ன் மேன். ‘நான் சூப்பர்மேன் இல்ல தல, ஒரு ஃபிகர உஷார் பண்ண முடியல. இத வச்சு நான் என்ன பண்ண போறேன்? நீயே வச்சிக்கோ தல’ என அந்த சூப்பர் பவர் கண்ணாடியை மிஸ்டிரியோவிடம் ஸ்பைடர்மேன் கொடுத்துவிட, ஒருவனுக்கு அஷ்டமத்து சனி ஏழரையில் உக்கிரம் அடைந்தால் என்ன நடக்குமோ அதுதான் பிற்பாதி கதையில் நிகழ்கிறது.

யார் என்ன சொல்லுங்கள், அந்த விஷுவல் எபஃகட் அப்பா ஹாலிவுட் தரத்த அடித்துக் கொள்ள ஆள் இல்லை. இந்த விஷுவல் விளையாட்டிற்காகவே படத்தை இன்னொருமுறை பார்க்கலாம். குறிப்பாகப் பெரிய திரையில். இதையெல்லாம் எங்க தல இன்செப்ஷன்லையே பண்ணிட்டாரு, டாக்டர் ஸ்ட்ரேஞ் பண்ணாத ரேஞ்சா என்று நீங்கள் கூறுவது கேட்டாலும், இந்தப் படத்தின் மிகப்பெரிய பிளஸ், நம்பமுடியாத அந்த விஷுவல் திரைக்கதைதான்.

மார்வெலைப் பொறுத்தவரை நம்பமுடியாததாக இருந்தால் தான் நம்மால் நம்பமுடியும் என்பதை எத்தனை அழகாக மூளைக்குள் ஏற்றிவிட்டார்கள்.

ஆக மற்றபடி ஸ்பைடர்மேன் எனும் அந்த சிறுவன் என்ன ஆனான், அவனால் அமெரிக்காவை, ஆஆஆஆ ஐரோப்பாவைக் காப்பாற்ற முடிந்ததா, அட்லீஸ்ட் தன்னையேனும் காப்பாற்ற முடிந்ததா எனும் கொஞ்சமும் பரப்பரப்பு இல்லாத திரைக்கதையை விறுவிறுப்பு என்ற பெயரில் நம்மை நோக்கிச் செலுத்தியிருக்கும் கதைதான் ஸ்பைடர்மேன் ஃபார் ஃப்ரம் ஹோம், தியேட்டர் என்றும் வைத்திருக்கலாம்.

பின்குறிப்பு : நானும் ஒரு மார்வெல் ரசிகன்தான் என்று கூறிக்கொண்டு, வெற்றிவெல், வீரவெல் என்றும் கூறிக்கொண்டு..

அன்னபெல் - கம்ஸ் கோம்

நள்ளிரவில் சுடுகாட்டுக்குச் செல்வது என்பார்களே அப்படி ஒரு அனுபவம் தான் நடுராத்திரி பன்னிரண்டு மணிக்கு பேய்படம் பார்ப்பதும். அந்த இரவில் அந்த அமைதியில் அந்த திகிலில் ஜிலீரென நம்முன் வந்து நிற்கும் அந்தப் பேயை நினைத்துப்பாருங்கள். கற்பனை செய்து பார்க்கவே ஜிலீரென்று இல்லை! அன்னபெல் - கம்ஸ் கோம் நள்ளிரவு காட்சிக்கு முன்பதிவு செய்யும் போது என்னையும் சாண்டியையும் தவிர அரங்கில் வேறு யாரும் முன்பதிவு செய்திருக்கவில்லை. ஒருவேளை கடைசிவரை யாருமே முன்பதிவு செய்யாதிருந்தால் அந்த அனுபவம் இன்னும் திகிலாக இருந்திருக்கும். விதி வலியது. பாதி அரங்கம் நிறைந்திருந்தது. AMC Dolby Sound system உடனான அரங்கம். இசையின் துல்லியமும் உச்சத்தில் இருக்கும். ***** காஞ்ஜூரிங் சீரஸ் பார்க்கும் போது நீங்கள் கருத்தில் கொள்ள வேண்டிய மிக முக்கியமான விஷயம், இவை அனைத்தும் உண்மைச் சம்பவங்களைப் பின்னணியாகக் கொண்டவை என்பது தான். எட் மற்றும் வாரன் தம்பதியினர் நடத்தி வரும் அருங்காட்சியகத்தில் அன்னபெல் இன்னும் பேயுள்ள ஒரு காட்சிப்பொருளாக வைக்கபட்டிருகிறது என்பது மிக முக்கியமான விஷயம். அன்னபெல் - கம்ஸ் கோம் வெளிவருவதற்கு சில மாதங்களுக்கு முன்னர்தான் வாரன் தனது 92-வது வயதில் மரணித்துள்ளார். அவருக்கே இந்தத் திரைப்படத்தினை சமர்ப்பித்துள்ளார்கள் என்பது கூடுதல் தகவல். ***** அன்னபெல் முடியும் இடத்தில் இருந்து தொடங்குகிறது அன்னபெல் - கம்ஸ் கோம். தீயசக்தி புகுந்து பேயாட்டம் ஆடிய அன்னபெல் பொம்மையைக் கைப்பற்றி அதனை தங்களுடைய வீட்டிற்கு எடுத்து வருகின்றனர் எட் மற்றும் வாரன் தம்பதியினர். எடுத்து வரும்முன்னரே அவர்களிடம் ஒரு கேள்வி கேட்டகப்படுகிறது, இந்த பொம்மையை அழித்துவிட்டால் என்ன? அதற்கு எட் கூறுகிறார், பேயானது இதனுள் இருக்கும் வரைதான் நம்மால் இதனை கட்டுக்குள் வைத்திருக்க முடியும், அழித்துவிட்டால் இதனால் ஏற்படும் விளைவுகள் பயங்கரமாக இருக்கும். இது மிக மிகப் பத்திரமாகப் பாதுக்காக்கப்பட வேண்டிய ஒரு பொருள். நள்ளிரவில் தன்னந்தனியாக எட் மற்றும் வாரன் அன்னபெல்லை பின்னிருக்கையில் வைத்தபடி தங்கள் வீடு நோக்கிப் பயணிக்கிறார்கள். சாலையில் ஏற்கனவே நிகழ்ந்திருந்த விபத்து, இவர்கள் பயணத்தை வேறுபாதையில் மாற்றியமைக்கிறது. அதிலிருந்து சரியாக சில நிமிடங்களில் கார் மக்கர் செய்ய, மயானத்தின் முன் வண்டி நிற்கிறது, அன்னபெல் லேசாக தன் வேலையைக் காண்பிக்கிறது. வாரனுக்கு ஆவிகளைக் காணும், அவற்றோடு பேசும் சக்தி உண்டென்பதால், அந்த சம்பவத்தை மிக லாவகமாக கையாள்கிறார். அன்னபெல் வீடு வந்து சேர்க்கிறது. மந்திர உச்சாடனத்திற்குப் பின், அன்னபெல் ஒரு கண்ணாடிப் பேழைக்குள் வைக்கபடுகிறது. அந்த அறை முழுவதுமே அமானுஷ்ய சக்திகள் அடங்கிய பொருள்களாக நிறைந்திருக்கின்றன. ஒவ்வொன்றும் வெவ்வேறு தருணத்தில் பிடிபட்டவை. அவையனைத்தும் சுதந்திரமாக காற்றாட இருக்க, புதிதாக வந்த அன்னபெல் மட்டும் இரண்டடுக்குப் பாதுகாப்புக் கருதி கண்ணாடிப் பேழையினுள் நுழைகிறது. "எக்காரணத்தைக் கொண்டும் திறக்காதீர்கள்" என்ற எச்சரிக்கையின் பின் அன்னபெல் மிக சுவாரசியமாக அமரிந்திருக்கிறாள். அமானுஷ்ய சமாச்சாரங்கள் பாதுகாத்து வைக்கபட்டிருக்கும் அறை என்பதால் அதன் பாதுகாப்பு கருதி, ஒவ்வொரு வாரமும் அறை முழுமையும் மந்திரிக்கப்பட்டு பாதுகாக்கப்பட்டு வருகிறது. எட் வாரன், அலுவல் காரணமாக வெளியூர் பயணப்பட, அவர்களது குழந்தை ஜுடியை கவனித்துக்கொள்ளும் பொருட்டு மேரி எலனும், டேனியலும், வாரனின் வீட்டிற்கு வருகிறார்கள். டேனியலின் குறுகுறுப்பு காரணமாக, அமானுஷ்ய அறை திறக்கபடுகிறது. சிறுவயதிலேயே இறந்து போன அவள் அப்பாவை அங்கு தேட முயல்கிறாள். நிஜமாகவே அது ஓர் அமானுஷ்ய அறை என்றால் அதை நிரூபிக்கும் பொருட்டு ஏதுனும் ஒரு சமிக்ஷை வேண்டும் எனப் பேய்களிடம் கட்டளையிட, கெஞ்ச, பேய்கள் எதுவும் அசைந்து கொடுக்காத விரக்கதியில் டேனியலா அங்கிருந்த கிளம்ப எத்தனிக்க, அந்த நொடியில் ஓர் ஆச்சரியம் நிகழ்கிறது. இங்கிருந்து ஆரம்பமாகிறது ரோல்ஸ் ghoester ரைட். அன்னபெல் உருவாகிய கதை தெரியும், காஞ்சஜுரிங்கில் அன்னபெல் எவ்வாறு விளையாட்டுக் காட்டியது என்பதும் தெரியும். அன்னபெல் - கம்ஸ் கோம், இரண்டுக்கும் இடைப்பட்ட கதை என்பதால், நல்லவேளை பிளாஷ்பேக் எதுவும் இல்லை என்பது லேசான மன ஆறுதல். வழக்கமான ஒரே வீடு, ஓர் அறைக்குள் நிகழும் வகையறா திரைக்கதை என்றாலும், கதை என ஒரு ஓரத்தில் சில உணர்ச்சிகரமான மென்மையான சம்பவங்களும் நிகழ்கின்றன. அன்னபெல் - ஒவ்வொரு சந்தர்ப்பத்திலும் ஒவ்வொருவரையும் வகைவகையாய் மிரட்ட, முழுமையான சுழலுக்குள் சிக்குவது என்னவோ டேனியலா தான். எட் வாரன் தம்பதிகள் வீட்டில் இல்லாத போது அன்னபெல்லின் அட்டகாசத்திற்குள் சிக்கிக்கொண்ட இந்த மூவரும் என்னவாகிறார்கள், யாரேனும் பிழைத்தார்களா, அன்னபெல் என்னவானது என்பதை மிக ஜாலியான திரைக்கதையாக எழுதி இருக்கிறார்கள். மூவரின் நடிப்பும் அபாரம். ஒரு பேய்ப்படத்திற்கான அத்தனை பேயம்சங்களும் உள்ள படம். படத்தின் ஒரேகுறை பேய்த்தனமான காட்சிகளுக்கான வாய்ப்புகள் திரைக்கதையில் ஏராளமாக இருந்தாலும் அவற்றை ஏன் முறையாக உபயோகபடுத்தவில்லை என்பதுதான். பேய்ப்படத்தில் திடீர் ஜிலீர் காட்சிகள் இல்லை என்பது ஒரேகுறை மட்டுமில்லை பெருங்குறையும் கூட. அதற்காக படம் ரசிக்கும் படி இல்லையா என்றால், என்னைப்பொறுத்தவரை கொண்டாட்டமாகவே இருந்தது. என்ன சிக்கன் பிரியாணியை எதிர்பார்த்து சென்றவனுக்கு பரோட்டா சால்னாவைக் கொடுத்து அனுப்பிவிட்டார்கள். மற்றபடி படத்தை தாராளமாகப் பார்க்கலாம்.

Internet - Nothing but Sex?

அந்த பதின்ம வயது சிறுவனுக்கு அவனுடைய காதலியிடம் இருந்து ஒரு படம் வருகிறது. அந்த இளம்பெண் கிட்டத்தட்ட தன்னை நிர்வாணமாக எடுத்துக்கொண்ட படம். கூடவே இதேபோன்ற உன் படத்தையும் அனுப்ப முடியுமா என்ற கேள்வியும் வருகிறது. முதலில் அதிர்ச்சியாகும் சிறுவன் ஒரு மெல்லிய குறுகுறுப்புடன் மீண்டும் அந்தப் படத்தை கவனிக்கத் தொடங்குகிறான். இன்னும் மீசை கூட முளைக்காத அந்த சிறுவனின் மனதில் வயதை மீறிய ஒன்றை முயன்று பார்க்கும் ஆசை துளிர்க்கிறது. அதில் இருந்து சில நிமிடங்களில் மீண்டும் ஒரு தகவல் அவளிடம் வருகிறது 'நான் உன்கிட்ட இப்படி கேட்டிருக்கக் கூடாதுன்னு நினைக்கிறன். என்னை மன்னிச்சிக்கோ'. சிறுவனின் மனதில் அந்தக் குறுகுறுப்பு இன்னும் அதிகமாகிறது. 

வேகமாக குளியலறைக்குள் நுழைபவன் லிப்ஸ்டிக்கை எடுத்து தன் தொடையில் 'லவ் ஸ்லேவ்' என்று எழுதி கூடவே தன் நிர்வாணத்தையும் அனுப்புகிறான். அதில் இருந்து சிலநாட்களில் அந்தப்படம் அவனுடைய பள்ளிக்கூடம் முழுவதும் பரவுகிறது. ஒட்டுமொத்த பள்ளியும் அவனை 'லவ் ஸ்லேவ், லவ் ஸ்லேவ்' என்று கிண்டல் செய்யத்தொடங்க, முதல் தற்கொலை முயற்சியில் இருந்து காப்பாற்றப்பட்டு கோமாவிற்கு செல்கிறான் அந்த சிறுவன். இதற்குக் காரணமான அதே பள்ளியைச் சேர்ந்த மற்ற இரு சிறுவர்களும் குற்றத்தில் இருந்து தப்பிக்கும் வழியில் இறங்குகிறார்கள். 

வேறோர் காட்சி இப்படித்தான் தொடங்குகிறது. ஒரு பதின்ம வயது சிறுவன் அரை நிர்வாணமாக கணினியின் முன் நின்று கொண்டு தன்னோடு உறவு வைத்துக் கொள்ளும்படி விளம்பரம் செய்கிறான். தெளிவாகச் சொல்வதென்றால் 'Paid adult internet sex'. இந்த விளம்பரத்தைக் கடக்கும் ஒரு பெண் அவனோடு பேச ஆரம்பிக்கிறாள். ஆரம்பமே அமர்க்களமாக ஆரம்பிக்கிறது. மிகவும் வெளிப்படையாக அதேநேரத்தில் செக்ஸைத் தவிர வேறெதுவும் பேசத் தயாராக இல்லை அந்த சிறுவன். செக்ஸ் அல்லாது வேறு வேறு விஷயங்களுக்கு அவள் சென்றாலும் தான் கொண்ட காரியத்திலேயே கண்ணாயிருக்கிறான் இந்த சிறுவன். அதுவரைக்கும் எழுத்து மூலமாகவே பேசிக்கொண்டிருந்தவனுக்கு அவளது முகத்தைப் பார்க்கும் ஆவல் வருகிறது, முகம் பார்த்து பேசிப்பழகி பின் நேரில் சந்திக்க அழைக்கிறான். அவர்கள் இருவரும் நேரில் சந்திக்கும் இடத்தில் அந்தப்பெண் 'தான் ஒரு ரிப்போர்ட்டர் என்றும், இணையம் மூலம் பாலியல் தொழில் செய்யும் குழந்தைப் பாலியல் தொழிலார்களைப் பற்றி சிறப்புச் செய்தி வெளியிட வேண்டும் என்ற தன்னுடைய விருப்பத்தையும் அவனிடம் தெரிவிக்கிறாள். முதலில் தயங்கினாலும் அவளுக்காக, அந்த புதிய நட்புக்காக சிலபல நிபந்தனைகளுடன் அந்த பெட்டிக்கு ஒப்புக்கொள்கிறான். 

அதில் மிக முக்கியமான நிபந்தனை அவனுடைய அடையாளம் வெளியில் கசியக்கூடாது என்பது. எப்படி பாலியல் தொழிலாளி ஆனான், எவ்வாறு அந்த மாயவலைக்குள் ஈர்க்கப்பட்டான், அந்த நெட்வொர்க் எப்படி செயல்படுகிறது என்ற பல தகவல்களுடன் வெளியாகும் அந்தப்பேட்டி மிகப்பெரிய வெற்றியடைகிறது. கூடவே பாதுகாப்பு அதிகாரிகளின் காதுக்கும் சென்று சேர்க்கிறது. யார் அந்தப்பையன் என்று அவனுடைய முகவரி கேட்டு மிரட்டத் தொடங்குகிறது அதிகாரத்தின் மேல்மட்டம். தன்னை நம்பி வந்த இளைஞனின் பாதுகாப்பு கேள்விக்குறியாகிறது. 

முகம் பார்த்திராத, யார் என்றே தெரியாத அந்த ஆணிடம் தன்னிடம் இருக்கும் அத்தனை ரகசியங்களையும் கொட்டத் தொடங்குகிறாள் அந்தப்பெண். மிக சமீபத்தில் குழந்தையை இழந்த, எந்நேரமும் வேலை வேலை என வேலையே கதியென இருக்கும் கணவனின் அரவணைப்பு கிடைக்காத, ஆதரவாய் பேச யாருமற்ற சூழலில் முகம்தெரியாத அந்த நபரிடம் தன்னைப் பற்றிய அத்தனை விஷயங்களையும் சொல்கிறாள். 

அவள் ஆசை விருப்பு வெறுப்பு என போகும் அந்த நட்பு கிட்டத்தட்ட காதலாக மாறுகிறது. அதேநேரத்தில் அவள் கணவனுடைய வங்கிக் கணக்கு மற்றும் கடன் அட்டை விபரங்கள் மொத்தமும் சிலரால் கைப்பற்றப்பட்டு அதிலிருக்கும் பணம் மொத்தமும் களவாடப்படுகிறது. அன்றாடச் செலவுக்குக் கூட காசில்லாத சூழ்நிலை. தங்களால் உதவ முடியாது என கைவிரித்துவிட்ட சூழலில் தனியார் துப்பறிவாளரிடம் செல்கிறான் கணவன். அவர்களுடைய கணினியை ஆராய்ந்துவிட்டு அவளுடைய மனைவியோடு தொடர்பில் இருக்கும் அந்த முகம் தெரியாத நபர் தான் அவர்களுடைய கணினியினுள் வைரஸை செலுத்தி அத்தனை தனிப்பட்ட விபரங்களையும் களவாடிவிட்டதாக குற்றம் சுமத்துகிறான்.  

இந்த மூன்று கதைகளும் ஒரு புள்ளியில் இணையும் இடம் இன்டெர்நெட். இன்டெர்நெட் குறித்தும் அதன் தீவிர எதிர்நிலை குறித்தும் பல கதைகள் வந்துவிட்ட போதிலும் இணைய குற்றங்களை மையமாக வைத்து வெளிவந்த டிஸ்கனெக்ட் திரைப்படம் மிகமுக்கிய இடத்தைப் பிடிக்கிறது. அதற்கு முக்கியக் காரணம் இந்தக் கதைகள் சொல்லப்பட்ட விதம். மிக அழுத்தமான கதையை எவ்வித உறுத்தலும் இல்லாமல், அதே நேரத்தில் இணைய உலகம் நம் தனிமனித பாதுகாப்பை எப்படி கேள்விக்குள்ளாக்குகிறது என்பதையும் அலுப்பூட்டாமல் சொன்ன விதம். 

ஒன்றுகொன்று சம்மந்தமில்லாமல் வரும் மூன்று கதைகளிலும் கவனிக்க வேண்டிய ஒன்று - இதில் பாதிக்கப்பட்ட மற்றும் குற்றம் சாட்டப்பட்ட அத்தனை பேரும் சந்தர்ப்ப சூழ்நிலைகளால் தனிமைப்படுத்தப்பட்டவர்கள். ஆறுதலாக பேச ஆளில்லாமல் தங்கள் தேவைகளை தாங்களே தீர்த்துக்கொள்ள வேண்டிய நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டவர்கள். ஒருவேளை ஆறுதல் கிடைக்க வேண்டிய நேரத்தில், கவனம் செலுத்தபட வேண்டிய நேரத்தில் கவனிக்கபட்டிருந்தால் மிகபெரும் பிரச்சனைகள் மொத்தமும் முளையிலேயே கிள்ளி எறியப்பட்டிருக்கும் என்பதை அழுத்தமாக பதிவு செய்திருக்கிறார் இப்படத்தின் இயக்குனர் ஹென்றி அலெக்ஸ் ரூபின். பிரச்சனகளைப் பற்றி மட்டும் பேசாமல் அதன் தீர்வையும் அழுத்தமாக பேசிய விதத்தில் மிக முக்கயமான படமாகிறது இந்த டிஸ்கனெக்ட். 

A Wired connection may turn as weird connection at any point of time. 

பசங்க - 2 - யாருக்கான படம்?

ஒரு படம் எடுப்பது எவ்வளவு கஷ்டமோ அதைவிட கடினமான சவாலான காரியம் குழந்தைகளை வைத்துப் படம் எடுப்பது. மூன்றாவது முறையாக அதை சாத்தியபடுத்தி சாதித்துக் காட்டியிருக்கிறார் இயக்குநர் பாண்டிராஜ். முதல்முறை கிராமத்துக் குழந்தைகளையும், இரண்டாவது முறை சென்னை மாநகரத்து விளிம்புநிலைக் குழந்தைகளையும் திரையில் காட்டியவர் இம்முறை கொஞ்சம் உயர்ந்து வேறுபக்கம் திரும்பி ஹைகிளாஸ் குழந்தைகளைக் காட்டியிருக்கிறார். மேலும் மற்ற திரைப்படங்களில் (ஓரளவுக்கு) விபரம் தெரிந்த குழந்தைகளை வைத்து படம் இயக்கியவர் இம்முறை இப்போதுதான் விவரம் தெரிய ஆரம்பித்திருக்கும் குழந்தைகளை வைத்து படம் எடுத்திருக்கிறார். அதன்பின் ஒளிந்திருக்கும் சவால்களை தைரியமாகக் கடந்ததற்காகவே அதற்காகவே அவரைப் பாராட்டலாம். 

குழந்தையாக இருந்தபோது என்னுடைய சமகாலத்து 'ஹைகிளாஸ்' குழந்தைகளின் வளர்ப்பு மற்றும் அவர்களின் வாழ்வியல் எப்படி இருக்கும் எனத்தெரியாது. அப்படியிருக்க இந்தத் தலைமுறை குழந்தைகளின் உலகமும் வாழ்வியலும் ம்ம்ம்ம் சுத்தம். அதை பாண்டிராஜ் காட்சிப்படுத்தி இருப்பதற்காக இன்னொரு பூங்கொத்து. மேலும் குழந்தைகளின் உடல்மொழி, அவர்களின் தேவைகள், உணர்வுகள், எப்போது உடைந்து அழுவார்கள், எப்போது அடம்பிடித்து ஆர்ப்பாட்டம் செய்வார்கள், எப்போது கொஞ்சுவார்கள் எப்போ மிஞ்சுவார்கள் என ஒவ்வொரு விஷயத்திலும் மிக நுணுக்கமாக அவர் செய்திருக்கும் தேடல் அதன்பின் இருக்கும் உழைப்பு அற்புதம். 

சமீபத்தில் ஒரு படம் பார்த்தேன். 2015-ல் நான் பார்த்த கடைசி மொக்கைப் படம் என்றும் சொல்லலாம். இன்றைய மீடியாக்கள் டீ.ஆர்.பீக்காக என்னவெல்லாம் செய்வார்கள். அதிலும் பாக்சிங் போன்ற ஒரு ஸ்போர்ட்ஸ் கிடைத்தால் அதை வைத்து எப்படியெல்லாம் வியாபாரமாக்கப் பார்ப்பார்கள் என்பது தான் கதை. அல்லது கதையாக இருந்திருக்க வேண்டும். ஆனால் இயக்குநரோ அந்தக் கதைகளத்தை குத்திக்குதறி தொம்சம் செய்திருப்பார். கூடவே பார்வையாளர்களையும். 

சமுதாயத்திற்கு மெசேஜ் சொல்வது என்று முடிவு செய்துவிட்டால் கிடைத்த கேப்பில் எல்லாம் சிக்ஸர் அடிக்க வேண்டும். குறைந்தபட்சம் தனக்கு வரும் வாய்ப்புகளை வீணாக்காமலாவது இருக்க வேண்டும். அப்படி தன்னை நோக்கி வந்த வாய்ப்புகளை லாவகமாக பயன்படுத்தி இருக்கிறார் பாண்டிராஜ். கிடைத்த இடைவெளிகளில் எல்லாம் ஸ்கோர் செய்திருக்கிறார்.

படத்தின் முதல் slide-ஆகத் தோன்றும்

     குழந்தைகளின் சிறந்த

     வகுப்பறை

     தாயின் கருவறை

என்ற எழுத்துக்களின் மூலமாகவே இன்றைய தினத்தில் இந்தப் படத்தின் தேவையைக் கூறிவிட்டார். அதற்காக அடுத்தடுத்து வைக்கபட்டிருக்கும் காட்சிகள் அற்புதம். எந்நேரமும் தொலைக்காட்சி பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் பெண்ணின் குழந்தை அதிகமாக சினிமா பஞ்ச் டயலாக் பேசுவதும், எப்போதும் சண்டையிடும் பெற்றோரின் குழந்தை எல்லோருடனும் மல்லுக்கு நிற்பதையும் புரிந்துகொள்ள தாயின் கருவறையினுள் அந்தக் குழந்தைகள் இருக்கும் போது நடைபெறும் சம்பவங்கள் போதுமானதாக இருக்கிறது. 'குழந்தைங்க எப்போதுமே கெட்டத பேசுறது இல்ல. கேட்டதைத் தான் பேசுறாங்க' என்பதுகூட அதன் நீட்சி தான். 

அவசர உலகில் குழந்தைகளுக்கும், பெற்றோருக்கும் இடையில் இருக்கும் தொடர்பு குறைந்துகொண்டே செல்கிறது. பெற்றோர்களின் கவனிப்பும் அரவணைப்பும் எவ்வளவு அவசியம் என்ற கேள்விக்கான பதில் அதன் முக்கியத்துவத்தை இழந்து கொண்டே வருகிறது. குழந்தைக்கு ஒரு பிரச்சனை என்றால் அது மன ரீதியான பிரச்சனையா அல்லது உடல் ரீதியான பிரச்சனையா என்பதைத் தெரிந்துகொள்ளக்கூட ஒரு மருத்துவரின் உதவியைத் தான் நாட வேண்டி இருக்கிறது என்பதை பல காட்சிகளில் தொடர்ந்து பதிவு செய்திருப்பது, எல்லாவற்றிற்கும் மருந்து மாத்திரை ஒன்றே தீர்வு என நம்பும் கூட்டத்திற்கு தேவையான ஒரு மெசேஜ் - பசங்க 2.  

சமுத்திரக்கனி வந்துசெல்லும் அந்த ஒரேயொரு காட்சியில் அரசுப் பள்ளியின் அவசியத்தையும், அரசு ஊழியர்கள் ஏன் தங்கள் குழந்தைகளை அரசுப் பள்ளிகளில் படிக்கவைக்க வேண்டும் என்பதன் காரணத்தையும் அழுத்தமாக கூறியிருப்பார். நிதர்சனம் என்னவென்றால் அரசுப் பள்ளி வாத்தியார் தன் குழந்தையை தனியார் பள்ளியில் சேர்க்கத் துடிப்பதுதான். 

சூர்யா, பெரிதாக ஸ்கோப் இல்லையென்றாலும், நல்லவேளை ஓவர் ஆக்டிங் செய்யவில்லை என்பதே பெரிய ஆறுதல். குழந்தைகளின் உலகைப் புரிந்துகொள்ள நாமும் குழந்தையாக மாற வேண்டியது எவ்வளவு அவசியம் என்பதை சூர்யா மூலம் காட்சிப்படுத்தி இருக்கிறார். படத்தில் வந்துசெல்லும் அத்தனை பேரின் நடிப்பும் அட்டகாசம். குறிப்பாக குழந்தைகளின் நடிப்பு. இசை, கேமரா உறுத்தவில்லை. வசனம் உறுத்துகிறது - அவ்வளவு ஷார்ப். 

குழந்தைகளின் முதல் குருவான தொடக்கக் கல்வி ஆசிரியர்களுக்கு கொடுக்கப்பட வேண்டிய உளவியல் ரீதியான பயிற்சி குறித்து இன்னும் தெளிவாகப் பேசியிருக்கலாம் என்பதைத் தவிர படத்தில் பெரிதாகக் குறை என்று எதுவுமில்லை.   

குழந்தைகளின் உலகம் ரகசியமானது. அவ்வளவு சீக்கிரமாக யாராலும் அதனுள் நுழைந்துவிட முடியாது புரிந்துகொள்ள முடியாது. அவரவர்களுடைய பெற்றோர்களைத் தவிர. அப்படியிருக்க பெற்றோருக்கும் குழந்தைகளுக்கும் இடையிலான பிணைப்பு எப்படி இருக்க வேண்டும் என்று பாண்டிராஜ் என்னும் இயக்குனர் படம் எடுத்து 'அட ஆமாப்பா, நாம இப்படி இல்லையே' என புரிய வைக்கவேண்டிய நிலையில் நீங்கள் இருக்கிறீர்கள் என்றால் நீங்களே முடிவு செய்துகொள்ளுங்கள் இப்படம் அவசியமானதா இல்லையா? பார்க்க வேண்டுமா கூடாதா என்று.   

தனி ஒருவன் - திரையனுபம்

எப்படியும் அடுத்த தீபாவளிக்கோ இல்லை பொங்கலுக்கோ தொலைக்காட்சியில் ஒளிபரப்பிவிடுவர்கள். இல்லை கேவலமானதொரு பிரின்ட் கூடிய சீக்கிரம் உங்கள் ஸ்மார்ட்போனில் வந்து குந்திக்கொள்ளும். பாதி டயலாக் புரிந்து, பாதி பேர் அங்குமிங்கும் நடக்கும் காட்சிகளுக்கு மத்தியில் இந்தப் படத்தை பார்த்தே ஆக வேண்டும் என்ற கட்டயாத்தில் இப்படத்தைப் பார்க்கும் பரிதாப நிலைக்கு உங்கள் நீங்களே தள்ளிக்கொல்வீர்கள். அது தேவையா உங்களுக்குன்னு உங்களை நீங்களே கேள்வி கேட்டுக்கொள்ள வேண்டிய நேரமிது.   

அந்த மொக்க பிரிண்டில நயன்தாரா நடித்திருகிறாரா இல்லை நாட்டியப்பேரொளி நக்மா நடித்திருக்கிறா என்பது கூடத் தெரியாமா ஒழுங்கா போய் தியேட்டர்ல பார்த்திருக்க வேண்டிய படம்ன்னு பெருமூச்சு விடுவீங்க. நடக்குதா இல்லையான்னு பாருங்க.

120+30+30 ஓவா கொடுத்து படம் பார்த்து வேலைமெனக்கெட்டு எங்க பேர்ல ஒரு டாக்கிஸ் ஆரம்பிச்சு அதுல ஹிட்ஸ் கிடைக்குதோ இல்லையோ விமர்சனம்ன்ற பேர்ல படம் நல்லா இருக்கு, கேமெரா ஆங்கிள் டாப்பு ம்யுசிக் ராக்கு, ஸ்டோரி சோக்குன்னு மாஞ்சி மாஞ்சி விமர்சனம் எழுதினா 'ரீமேக் ராஜா எடுத்த படம் சுமாரால்லா இருக்கும்னு நினைச்சே'ன்னு இழுப்பீங்க. 'யோவ் நெசமாலுமே அவர் நல்லா இயக்கி இருக்காரு'ன்னு சொன்னப்போ நம்பாமா, சவுன்ட் ஒழுங்கா கேட்காத அந்த ஸ்மார்ட் போன்ல தீமை தான் வெல்லும்ன்னு வாரப்போ பார்வேர்ட் பட்டன் அமுக்கிட்டு போயிட்டே இருக்கபோறீங்க. இருந்தாலும் சொல்றேன் இதெல்லாம் நல்லதுக்கில்ல.

'எழுத்தாளர் சுபா நல்லா வசனம் எழுதி இருக்காங்க. ஒரு லேடிக்குள்ள இவ்வளவு திறமையா'ன்னு தமிழ் சினிமாவப் பார்த்து ஆச்சரியபடுவீங்க. உங்களைப் பார்த்து சுபா வைய்யாம இருந்தா சரி. ஏன்னா சுஜாதாவுக்கு அப்புறம் ஒட்டுமொத்த தமிழ்நாடும் - தமிழ்நாடு நம்பிச்சோ இல்லையோ நீங்களும் நானும் லேடின்னு நம்பின சுபா பெண் இல்லை. சுரேஷ் பாலான்ற இரண்டு ஆண் அப்டின்ற அரிய தகவல் உங்களுக்கு தெரிஞ்சு இருந்தா வாழ்த்துக்கள். 

ரொம்ப நாளைக்கு அப்புறம் வந்திருக்கக்கூடிய நல்ல திர்ல்லர்ன்னு பக்கத்து சீட்டில பேசிக்கிட்டாங்க. லவ்வர்ஸா தியேட்டர்க்கு வந்துட்டு படம் பார்த்துட்டு, அந்த படமும் நல்லா இருக்குன்னு பேசிக்கிறாங்கன்னா படம் நல்லா இருக்குதுன்னு தானே அர்த்தம். இது எப்படிடா தம்பி உனக்கு தெரியும்னு சிரிக்காதீங்க. என் காதில விழற மாதிரிதான் பேசிகிட்டாங்க.  

ஜெயம் ரவி பேசினா எதோ கொழந்த பஞ்ச் டயலாக் பேசுற மாதிரியே இருக்கும்னு அப்பப்போ ஹஸ்கி வாய்ஸ்ல என் காதுக்குள்ள கேட்கும். ஆனா பாருங்க அவரு கூட கொஞ்ச கெத்தா பேசிருக்காரு. பேராண்மைக்கு அப்புறம் போலீஸ்க்கு உண்டான ஆண்மையோட நடிச்சு நல்ல பேரு வாங்கிட்டாரு நம்ம ஜெயம் ரவின்னு ஜில்மோர்ல சிவா பேசுவாருன்னு நினைச்சேன். ஏன் பேசலைன்னு இனிதான் போன் பண்ணி கேட்கனும். 

ஜெயர் ரவி ஹீரோ, அரவிந்த் சாமி ஹீரோவுக்கு எல்லாம் ஹீரோன்னு ஆவி எழுதிட்டாரா தெரியல. ஆனா தன்னோட திரையுலக வாழ்க்கையில இது அவருக்கு ஒரு முக்கியமான படம்னு எழுதி இருக்காரு. ஆவி மாதிரி ஜீனியஸ் சொன்னா சரியாத்தான் இருக்கும். வில்லன் அவதாரத்தில அவரப் பார்த்துட்டு சரவணா சொன்னான் 'கடல்ல வந்த மொக்கசாமியா இப்படி இருக்காருன்னு'. அடேய் மணி சார திட்டாதாடான்னு அவன திட்டிட்டு 'ஆமா சரவணா ஆளு செமையா இருக்காரு'ன்னு சொன்னேன். ஹீரோயினுக்கு இந்தப் படத்தில நல்ல வேல்யு. சம்பளம் இரண்டு கோடின்னு நினைக்கிறன். வாங்கின சம்பளத்துக்கு கொஞ்சமும் வஞ்சம் இல்லாம நடிச்சு கொடுத்துட்டுப் போயிருக்காங்க. ராஜாராணிக்கு அப்புறமா வயசான அக்கா வேஷம் போட்டு இருந்த நயன்தாரா நவ் பேக் டூ தேவதை மோட்.  

எந்தவிதத்திலும் சோர்வடைய வைக்காத திரைக்கதை. விறுவிறுப்பு கூட்டும் அடுத்தடுத்த காட்சி நகர்வுகள்ன்னு எழுதினா தான் இந்த எழுத்துக்கே ஒரு கிளாமர் வருது. இல்லாட்டா எப்படி நம்மையும் அறிவுஜீவின்னு காமிச்சிகிறது. நாலு எழுத்து எழுதினா நாமலும் எழுத்தாளன் தான். நாலு சினிமா விமர்சனம் படிச்சிட்டு அஞ்சாவதா எழுதினா நாமளும் விமர்சகன் தான். எது எப்படியோ இட் இஸ் எ மெடிக்கல் மிராக்கிள் மூவி தான். டிவிலையோ இல்லாட்டா மொக்க தியேட்டர் பிரின்ட்லையோ படம் பார்க்காம ஒழுங்கா தியேட்டர்க்கு போய் ஒரிஜினல் தியேட்டர் பிரிண்ட்ல படம் பாருங்க. தமிழ் சினிமாவுக்கு அப்போப்போ ஆக்ஸிஜன் கொடுக்ககூடிய படங்கள வால வையுங்க. 

இது எதுவுமே செய்யாம இன்னும் நாலு மாசம் கழிச்சு 'அரங்கில் சென்று பார்த்திருக்க வேண்டிய படம். தவறவிட்டு விட்டேன் அது இதுன்னு கொஞ்சமும் உப்புச்சப்பில்லாம ஒரு ஸ்டேடஸ் போடுவீங்க பாருங்க அப்போதான் கான்ட் ஆகும். உங்கள நண்பராக்கிக் கொண்ட பாவத்துக்கு அதையும் படித்தாக வேண்டிய பரிதாப நிலைக்கு தள்ளப்படுவோம். இப்படியொரு நிலை வரமால் இருக்க இந்தப்படத்தை அரங்கில் சென்றுபர்த்துவிடுங்கள். நல்லதொரு திரையனுபவத்தை தவறவிட்ட சாபாம் உங்களை அண்டாது இருக்கட்டும். ஸ்தோத்திரம்.   

ஆரஞ்சு மிட்டாய் - சினிமா விமர்சனம்

விகே.புரத்தையும் அகஸ்தியர் பட்டியையும் சிறுவயதில் இருந்து பார்த்தே வளர்ந்ததால் கதைகளம் சுத்தமாக மனதில் ஒட்டவில்லை. கொஞ்சம் மனது வைத்தால் விகே புரத்தில் இருந்து அகஸ்தியர் பட்டிக்கு நடந்தே போய்விடலாம், ஆனால் இங்கோ அதை ஏதோ தொலைதூரப் பயணம் போல் காட்டியிருக்கிறார்கள். 

எனக்குத்தெரிந்து அந்த சுற்று வட்டாரத்திலேயே நல்ல ரோடு வந்த இடம் அகஸ்தியர்பட்டி தான். காரணம் அகஸ்தியர்பட்டி அம்பைக்கும் விகேபுரத்திற்கும் இடையே புதிதாக கட்டமைக்கப்பட்ட (மெஜிரா கோட்ஸ் ஊழியர்களுக்காக) ஒரு பகுதி. அங்கே சிறிய விமான ஓடுதளம் கூட உண்டு. இப்போ அந்த ஓடுதளம் நாஸ்தியாகிவிட்டது என நினைக்கிறன். 

ஆரஞ்சுமிட்டாயில் காண்பிக்கப்படும் அதே போன்ற செம்மண் நிலப்பரப்பு அங்கும் உண்டு. அம்பை வீகேபுரம் செல்லாமல் தென்காசி சாலையில் இருந்து பிரிந்து ஊருக்குள் செல்லும். சிவா மாமா ஒருமுறை அழைத்துச் சென்றார். அந்தப் பாதையில் தான் முதல்முறையாக ஆள் இல்லாத ரயில்வே கிராஸிங் பார்த்தேன். இப்போது அங்கே கேட் வந்துவிட்டதா தெரியவில்லை. ஆனால் அப்போவே சாலை உண்டு. 

கதையின் சுவாரசியத்திற்காக கைலாசத்தை தேடி வாகனம் கூட செல்ல முடியாத ஒரு பாதையில் நடையோ நடையாய் நடப்பதாகக் காட்டியிருக்கலாம். அது சுவாரசியமாகவும் இருக்கிறது, என்ன அந்தப்பகுதி மக்களுக்கு தங்களை அந்தப் பகுதியில் இருந்து அந்நியபடுத்திக் கொண்டு பார்த்தால் மட்டுமே கதைகளனோடு ஒன்ற முடிகிறது. அல்லது அகஸ்தியர்பட்டியையும் அம்பையையும் வேறோ எங்கோ இருக்கிறது என கற்பனை செய்துகொள்ள வேண்டியது தான்.  

அரை மணி நேரத்தில் இண்டர்வல் வருவதை தமிழ் சினிமா ரசிகனால் தங்கிக் கொள்ள முடியவில்லை. 'த்தா இன்னா டா இது', 'யேய் இது படமா, சீரியல் மாதிரி இல்ல போவுது' போன்ற பேச்சுகளை உணர முடிந்தது. 

**

மேற்சொன்ன விசயமெல்லாம் ஒரு பக்கம் இருக்கட்டும். எத்தனையோ மொக்கைப் படங்களை அரங்கில் சென்று பார்த்திருக்கிறேன். நமக்கு பிடிக்காத காட்சியோ அல்லது நம்மை நெளிய வைக்கும் காட்சியோ திரையில் வந்தால் கத்தி கூப்பாடு போட்டு கேலி செய்வதில் வல்லவன் நம்மூர் ரசிகன். எப்போ அரங்கம் அமைதியாகும் எப்போ கவுண்டர் கொடுக்கலாம் என்று காத்திருக்கும் நொடிகள் உண்டு. ஆனால் ஆரஞ்சு மிட்டாயில் பெரும்பாலான காட்சிகள் மென்மையான இசையின் பின்னணியில் தான் நகர்கிறது. யார் என்ன செய்தாலும் கவுண்டர் கொடுக்க ஏகப்பட்ட வாய்ப்பும் இருந்தது . இருந்தாலும் அமைதியாகவே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான் தமிழ் சினிமா ரசிகன். அதற்காக அவன் தூங்கிவிட்டான் என நினைக்க வேண்டாம் அவ்வபோது சிரித்து தன் இருப்பையும் உறுதி செய்துகொண்டு தான் இருந்தான். இது போன்ற வழக்கத்திற்கு மாறான கதையம்சம் புதிது என்பதால் அதனோடு ஒன்றுவதற்கு தயங்குகிறானா எனத் தெரியவில்லை. 

படம் ஆரம்பித்த சில நிமிடங்களில் பின்னால் இருந்து ஒரு குரல் கேட்டது 'யாரு மச்சி ம்யுசிக் டைரக்டர்' என்று. ஒரு இசையமைப்பாளருக்கு இதை விட என்ன பெரிய கிரெடிட் கிடைத்து விட முடியும். எங்கிருந்தும் வழுவிச் செல்லாத இசை ஜஸ்டின்​ அண்ணா :-) பயணங்கள் தொடருதே அட்டகாசம். 

வசனம் விஜய் சேதுபதியும் இயக்குநர் பிஜுவும் எழுதி இருக்கிறார்கள். 'சாவுற வரைக்கும் ஆஸ்பத்திரில இருக்கணும்னு சொல்றான். அது என்ன மாதிரியான ட்ரீட்மென்ட்', 'என்ன காதலிச்சிட்டோமேன்னு கல்யாணம் பண்ணிக்காத, நல்லா யோசிச்சு ஒரு முடிவு எடு' எனக்கு மிகவும் பிடித்த வசனங்கள். 

அம்பாசமுத்திரம் சிவன் கோவில் அருகில் நள்ளிரவில் கைலாசம் ஒரு ஆட்டம் போடுவார். அட்டகாசம். யாரோ ஒருவர் கூறியிருந்தார் முதியவர் வேடம் விஜய் சேதுபதிக்கு கொஞ்சம் பொருந்தவில்லை என. அந்த ஆட்டத்தில் கண்முன் கைலாசம் என்னும் முதியவர் தான் ஆடிகொண்டிருந்தார். விஜய் சேதுபதி இல்லை.   

நடிப்பில் விஜய் சேதுபதியை விடவும் சத்யா (ரமேஷ் திலக்) கவர்கிறார். படு இயல்பான நடிப்பு. தன்னுடைய படத்தில் இன்னொருவருக்கும் சமமான வாய்ப்பு கொடுத்திருப்பது பாராட்டப்பட வேண்டிய விஷயம். ஆறுமுகமும் அசத்தி இருக்கிறார். என்ன ஆறுமுகம் பேசும் 'யோவ் கொஞ்சமாச்சு கூறு இருக்கா' மட்டும் தான் படத்தில் வரும் ஒற்றைவரி நெல்லை பாஷை. மற்றவை எல்லாமே சாதா பாஷை தான்.   

ஜில்மோர் (மெட்ராஸ் பவன்) சிவா தன்னுடைய விமர்சனத்தில் எழுதியது 'இது ஒரு ஷார்ட் குட் பிலிம் மட்டுமல்ல. குட் ஷார்ட் பிலிமும் கூட'  என்று. படம் பார்க்கும் போது அவ்வபோது குறும்படம் பார்க்கும் உணர்வு எழுவதை தவிர்க்க முடியவில்லை. 

புளிக்கிறதா இனிக்கிறதா என்று கடைசி வரைக்கும் கண்டுபிடிக்க முடியாத சுவை உடையது ஆரஞ்சு மிட்டாய். அதைப் போலத்தான் இந்தப் படம் மக்களுக்குப் பிடித்துள்ளதா, பிடிக்கவில்லையா என்பதை கடைசி வரைக்கும் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை.

படம் எனக்குப் பிடித்துப் போக முதல் காரணம் ஜஸ்டின் என்றாலும் இரண்டாவது காரணம் மொத்தப் படமும் பயணங்களிலேயே கழிவதுதான். பயணமே எல்லை.  

என்னை அறிந்தால் - என்னுடைய பார்வையில்

என்னை அறிந்தால் - என்னுடைய பார்வையில் (இனிமே இது ரொம்ப முக்கியமாக்கும்)

அஜீத்

கௌதம் வாசுதேவ் மேனன் - இவருடைய இயக்கம் பிடிக்குமோ இல்லையோ திரைப்படத்தின் காட்சியாக்கம் மிகவும் பிடிக்கும். தன்னுடைய கற்பனையில், தான் நினைக்கும் ஒவ்வொன்றையும் அதனுடைய இயல்பான அல்லது இயல்பை மீறிய அழகுடன் காட்சிப்படுத்துவதில் வல்லவர் கௌதம். இயல்பாகவே அஜீத் அழகு. அந்த அஜீத் கௌதமுடன் இணைந்தால் - அதற்காக மட்டுமே என்னை அறிந்தால் படத்தை வெகுவாக எதிர்பார்த்திருந்தேன். அதனால் படம் ஹிட்டு பிளாப்பு போன்ற இத்யாதிகளெல்லாம் எனக்கு அவசியம் இல்லாததாகத்தான் பட்டது. ஏன்னா தல நடிச்சா நான் பார்த்தே தீருவேன்னு எனக்கு தெரியும்.

இது அஜீத்தின் ஒன் மேன் ஷோ என்பதை விட வழக்கமான ஜிவிஎம்மின் ஒன் மேன் ஷோ. அதுதான் இப்படத்தை தூக்கி நிறுத்துவதும் கூட. இயல்பாக ஆரம்பிக்கும் கதை. இயல்பாக நகரும் திரைக்கதை. தேவையான இடங்களில் பாடல். பாடல்களில் கூட தேவையான அளவில் மட்டுமான நீளம். தெளிவான வசனங்கள் என்று என்று ஒவ்வொன்றும் ஈர்க்கிறது. 

பில்லா, மங்காத்தா அஜீத் வேறுவிதமாக இருந்தார் என்றால் இதில் கச்சிதமாக இருக்கிறார். பொதுவாகவே அஜீத்திற்கு மீசை வைத்தால் நன்றாக இருக்காது என்றொரு எண்ணம் எனக்கு உண்டு, கத்தையாக ஏதோ கம்பளிப் பூச்சியை ஓட்ட வைத்தது போல் இருக்கும். கூடவே ஒட்ட வெட்டிய முடியும். பில்லாவிலும் மங்காத்தாவிலும் மூன்று நாள் தாடியுடன் வருவாரே அது அவருக்கு மிக அழகாக இருக்கும். ஆனால் அளவாக வைக்கும் மீசை கூட தனக்கு அழகுதான் என்பதை சத்யதேவ் (அஜீத்) நிருபித்துள்ளார். அஜீத் தனது கழுத்தில் அணிந்திருக்கும் அந்த மாலையை முதலில் வாங்க வேண்டும். அதுகூட அழகாக இருக்கிறது. 

அஜீத்தினுடைய அடுத்த பெரும் குறையாக நான் நினைப்பது வசன உச்சரிப்பு, டயலாக் டெலிவரி. 'செல்லா ஏன் செல்லா அழுவுற' 'ஒளிஞ்சா கண்டான் விளையாடுவோமா' 'மழ நிக்கிறதுக்குள்ள, அது' போன்ற வசனங்களில் எல்லாம் எனக்கு சிரிப்பு தான் வந்தது. போதாகுறைக்கு இதை வைத்து என்னை ஓட்டுவதுதான் எனது அண்ணனின் வேலை. நல்லவேளையாக தனது சமீபத்திய படங்களில் வசனங்களை பார்த்து பார்த்து சிரத்தை எடுத்து உச்சரிக்கிறார். அல்லது அதிகமான வசனங்களை பேசாமல் தவிர்த்துவிடுகிறார். என்னை அறிந்தாலில் அதிகமான வசனங்கள் இருந்தாலும் - கௌதம் படத்தில் வசனங்கள் இல்லை என்றால் தான் ஆச்சரியம்- அதையும் சிறப்பாக பேசியிருக்கிறார். 

கௌதம் - கௌதம் படங்கள் ஒருவித மென்மையான உணர்வைத் தரக்கூடியவை. வன்முறைக் காட்சிகளில் கூட வில்லன்கள் தேவையில்லாமல் கூட உரத்த குரலில் கத்தி ஆர்ப்பாட்டம் செய்யமாட்டர்கள். (நான் இன்னும் நடுநிசி நாய்கள் பார்க்கவில்லை என்பதால் சம்முவம் என்னை மன்னிப்பதாக). காதலாகட்டும் அன்பாகட்டும் வீரமாகட்டும் மேலும் எவ்வித உணர்வுகளாகட்டும் கச்சிதமாக வெளிக்கொணர்வதில் வல்லவர். உணர்வுகளை வசனங்களின் மூலம் வெளிப்படுத்துவதில் வல்லவர். அன்றைக்கு நண்பர்களோடு பேசிகொண்டிருக்கையில் கூறினேன் சுஜாதாவிற்கு பின் எனக்கு மிகவும் பிடித்த வசனகர்த்தா என்றால் அது ஜிவிஎம் தான். 

அருண்விஜய் - தடையறத் தாக்க படத்திற்குப் பின் இப்படத்தில் மிகவும் கவர்க்கிறார். சில சமயங்களில் முன்னால் வந்துவிழும் முடி மங்காத்தா அர்ஜூனை நினைவூட்டினாலும் அசத்தலான நடிப்பு. 

வசனம் - இந்தப் படத்திலும் வசனங்களுக்குப் பஞ்சமில்லை. டைமிங் காமடியாகட்டும், மிக முக்கியமான பஞ்ச டயலாக் ஆகட்டும். 'சண்டையில கிழியாத சட்ட எங்க இருக்கு' என்பதைக் கூட பொருத்தமான இடத்தில் கோர்த்திருக்கிறார். இந்தப் படத்தைப் பொறுத்தவரையில் திரிஷா அஜீத் இடையே இடம்பெறும் வசனங்கள் மிகவும் கவர்ந்த்தவை

அனுஷ்கா, த்ரிஷா ஈஷா-  அனுஷ்காவை விட த்ரிஷா அதிகமாக கவர்கிறார். த்ரிஷா மீது இந்தளவிற்கு ஈர்ப்பு ஏற்படவும் ஜிவிஎம் தான் காரணம். விடிவி ஏற்படுத்திய தாக்கம். என்னை அறிந்தாலில் த்ரிஷாவிற்கு இப்படியொரு அறிமுகக் காட்சி இருக்கும் என்று சத்தியமாக எதிர்பார்க்கவில்லை. அதிலிருந்து அப்படியே த்ரிஷாவின் பாத்திரத்தை வார்த்தெடுத்திருப்பது சபாஷ். த்ரிஷா படம் நெடுக வரவில்லையே என்பதுதான் குறையாக இருக்கிறது. ஈஷாவாக நடித்திருக்கும் அந்தப் பாப்பா கொள்ளை அழகு

கதை திரைக்கதை - வழக்கமான போலீஸ் வழக்கமான வில்லன்களை களையெடுக்கும் முயற்சியில் போட்டுத்தள்ள, அந்த வழக்கமான வில்லன்கள் வழக்கமாக போலீஸின் குடும்பத்தைப் போட்டுத்தள்ள இங்கிருந்து வழக்கமாக ஏதோ ஒன்று நடக்கபோகிறது என்று எதிர்பார்க்கும் போது கதை வேறொரு கோணத்தில் திரும்பி மீண்டும் அதே நயாகனுக்கும் வில்லனுக்கும் இடையில் நடந்தது என்ன என்பதுதான் வழக்கமான கதை. ஆனால் இதை வழக்கத்திற்கு மீறிய தனக்கே உரித்தான திரைக்கதையில் கூறியிருப்பதில் ஜிவிஎம் கவர்கிறார்.

மேக்கிங் - ஒளிப்பதிவு, ஆர்ட், காஸ்ட்யும். அஜீத் படமாகட்டும் அல்லது தமிழ் படமாகட்டும் மேற்கூறிய மூன்றும் எப்படி இருக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்ப்பேனோ அந்த எதிர்பார்ப்பில் கொஞ்சமும் குறையாமல் அப்படியே...!

என்னை அறிந்தால் - படத்தில் எல்லாமே இருக்கிறது, காதல், அப்பா மகன் பாசம். அப்பா மகள் பாசம், வீரம், வில்லத்தனம், ஏமாற்றம், எதிர்பார்ப்பு என்று எல்லாமே இருக்கிறது. கொஞ்சம் மெதுவாக நகரும் திரைக்கதை (எனக்கு அப்படித் தெரியவில்லை) என்பதால் ஒருவேளை உங்களுக்குப் பொறுமை தேவைப்படாலம். காரணம் பில்லா மங்கத்தா என்று எதிர்பார்த்து சென்றிறீர்கள் என்றால் நிச்சயம் அப்படியான படம் இல்லை இந்த என்னை அறிந்தால். ஜெமோவின் எழுத்துக்கள் ஒரு மலைப்பாதையின் வழியாக நிகழும் ரயில்பயணம் போன்றது. அதனை உணர வேண்டும் என்றால் அந்த ரயில் மெதுவாகத்தான் சென்றாக வேண்டும். என்னை அறிந்தாலும் அப்படியே. நிச்சயம் இது ஒரு feel good movie.  கொஞ்சம் த்ரில்லரும் இருக்கிறது.

அஜீத் அஜீத் அஜீத் என்பதையும் தாண்டி முழுக்க முழுக்க அஜீத்தின் நடிப்பை நம்பி வெளிவந்திருக்கும் படம் என்பதால் 'என்னை அறிந்தால்' எம்மைப் போன்ற அஜீத் ரசிகர்களுக்கு வராது வந்த தீபாவளி என்பதில் கூடுதல் சந்தோசம்...  

விளம்பரம் : 

ஜெமோவின் இரவு நாவல் விமர்சனம் - வாசகர் கூடத்தில்

இசை - அட்டகாசமான த்ரில்லர்

மதியசாப்பாடு முடித்து வீடு திரும்பிக் கொண்டிருந்த போது தான் அந்த போஸ்டர் கண்ணில் தென்பட்டது, இசை @ மேடவாக்கம் குமரன் என்று. உடனடியாக மெட்ராஸ் பவனுக்கு போன் செய்தேன் 'சிவா இசை எப்படி இருக்கு, பார்க்கலாமா', 'சீனு கொஞ்சம் வொர்க் இருந்தது. பார்க்க முடியல, நீங்க பார்த்துட்டு சொல்லுங்க' என்றார். அடுத்த போன் ஆவிக்கு 'பாஸ் இசை' என்றேன். 'சாரி பாஸ் ஈவ்னிங் தான்' என்றார். சரி இவர்களை நம்பி பிரயோஜனம் இல்லை நாமே களத்தில் இறங்கிவிடலாம் என்று முடிவெடுத்தேன். ஒருவேளை இவர்கள் 'மொக்கையா இருக்கு' என்று கூறியிருந்தால் கூட பார்த்துவிடலாம் என்ற மனநிலையில் தான் இருந்தேன். காரணம் 'படம் பார்க்கணும்னு முடிவு பண்ணிட்டேன் டாட்'.

நானும் நண்பனும் சரியாக இரண்டு மணிக்கெல்லாம் அரங்கிற்கு சென்றிருந்தாலும் 'படம் இன்னும் முடியல, வெயிட் பண்ணுப்பா' என்ற பதில்தான் கிடைத்தது. சிவா முன்பே கூறியிருந்தார் 'படம் மூனே கால் மணிநேரம் சீனு, பொறுமைய சோதிக்குதான்னு பார்த்து சொல்லுங்க' என்று. அப்படி இப்படி என்று படம் முடியும் போது மணி மூன்றே கால். கல்லூரி மாணவர்களின் பெரிய பட்டாளம் ஒன்று வந்திருந்தது. அவர்கள் வரவில்லை என்றால் தான் ஆச்சரியம். காரணம் எஸ்ஜே சூர்யா இளசுகளின் பல்ஸ் அறிந்தவர். நியு, அஆ தென்காசியில் நண்பர்களோடு பார்த்த நாட்கள் நிழலாடியது. 

அரங்கம் நிறையவில்லை என்றாலும் ஒரு நூறு பேர் கூடியிருந்தோம். குமரன் தியேட்டர் குறித்து என் பரதேசி விமர்சனத்தில் ஒருவரி எழுதியிருந்தேன் பரதேசி கதை நடந்த காலத்தில் கட்டப்பட்ட தியேட்டர் என்று. இன்னமும் அரங்கு அப்படித்தான் இருக்கிறது. ஏரியாவின் முக்கியமான பகுதியில் இருக்கும் அரங்கத்தை இன்னும் கொஞ்சம் மோசமாக்கி வைத்திருக்கிறார்கள் என்பதை வேண்டுமானால் பெஸ்ட் இம்ப்ரூவ்மென்ட் என்று கூறலாம். 

சாதாரண நாட்களிலேயே நான் கதையை எழுதமாட்டேன். அதிலும் இது த்ரில்லர் வகையறா வேறு. தயவுசெய்து எங்கேனும் கதையைப் படித்துவிட்டு படம் பார்க்க சென்று விடாதீர்கள். அப்புறம் ஒரு நல்ல திரைக்கதை அனுபவத்தை இழந்து விடுவீர்கள்.  

இசை திரைப்படம் குறித்து ஒரு செய்தி உலவி வந்தது. இரு இசையமைப்பாளர்களுக்கு இடையில் நடக்கும் போட்டி/சண்டையே கதை,  அவ்விருவரும் இளையராஜா ரஹ்மான் என்று. இரண்டு இசையமைப்பாளர்களுக்கு இடையில் நடக்கும் சண்டை என்பது மிகச்சரியே என்றாலும் தயவுசெய்து அவ்விடத்தில் இளையராஜாவையும் ரஹ்மானையும் பொருத்திப் பார்க்காதீர்கள். சில சம்பவங்கள் படத்தில் வருவது போல் நடந்திருக்கலாம் என்றாலும் அந்த சம்பவங்களின் அதீத கற்பனையாக எஸ்.ஜே.சூர்யா வளர்த்திருக்கும் கதையே இசை. 

சத்யராஜ் குரு, மிக மிக தலைக்கனம் பிடித்த ஆள், அந்த அகம்பாவம் அவருடைய இசைச் சக்கரவர்த்தி நாற்காலியை அவருடைய சிஷ்யன் எஸ்.ஜே.சூர்யா விடம் கொடுக்கிறது. தன்னை மிஞ்சி வளர்ந்து நிற்கும் சிஷ்யனைப் பழிக்குப் 'பலி' வாங்க சத்யராஜ் செய்யும் சாகசமே இசை என்று கதையை ஒற்றை வரியில் சுருக்கலாம்.

சத்யராஜ், எஸ்.ஜே.சூர்யா இருவரும் போட்டி போட்டுக் நடித்திருகிறார்கள் என்பது நிச்சயம் டெம்ப்ளேட் தான். அதிலும் சத்யராஜின் பாடி லாங்க்வேஜ், செம.     

முதல் பாதி கொஞ்சம் நீளம், இழுவையும் கூட. தேவையில்லாத காட்சிகள் என்று நிறைய இருக்கிறது. சிவாவுக்கும் ஜெனிக்கும் இடையில் நடக்கும் ரொமான்ஸ் காட்சிகள் அப்படியே எஸ்.ஜே.சூர்யாத்தனம். இதுபோன்ற குறும்புக் காட்சிகளை வைக்க அவரால் மட்டுமே முடியும். இப்படியான காட்சிகளில் எல்லாம் கல்லூரி மாணவர்களின் விசில் பறக்கிறது என்பது ஆங்காங்கு மானே தேனே பொன்மானே போல் சேர்த்துக் கொள்ளுங்கள். ரொமான்ஸில் வசனம் எப்படி என்பதை என்ன வார்த்தை கொண்டு நிரப்ப என்று தெரியவில்லை, படம் முழுக்கவே வசனம் செம. வசனங்களில் ந்யு பாதி அஆ மீதியாக எழுதியுள்ளார். அதே போல் சத்யராஜை கெட்டவனாக காண்பிக்க பிரயத்தனப்படும் காட்சிகள் கொஞ்சம் ஓவராக துருத்திக் கொண்டு நிற்கின்றன. அதன் நீளத்தைக் குறைத்திருக்கலாம். சில இடங்களில், வெகு சில இடங்களில் மட்டும் இசை இரைச்சலாக இருக்கிறது. சில ரொமான்ஸ் காட்சிகள் ஒரு மெல்லிசான கோட்டிற்கு அந்தப்புரம் இருக்கும் அடல்ட் ஒன்லி காட்சிகள். குழந்தைகளோடு/குடும்பத்தோடு பார்ப்பது உங்களுக்கு நல்லதல்ல!

ஆனால் இரண்டாம் பாதி அப்படியே உல்ட்டா. தேவையில்லாத காட்சி என்று ஒரு காட்சியைக் கூட கூற முடியாது. தேவையில்லாமல் ஒரு பாடல் காட்சி கூட கிடையாது. ரியல் இசையமைப்பாளராக எஸ்.ஜே.சூர்யா பிரமிக்க வைக்கிறார். சத்யராஜுக்கும் எஸ்.ஜே.சூர்யாவிற்கும் இடையே நிகழும் இசையைப் பற்றிய விவரிப்பு அட்டகாசமான கவிதை. 

இசை இசை இசை என்று வெறியெடுத்து அலையும் சத்யராஜ், இசை இசை இசை என்று அதனைக் காதலிக்கும் எஸ்.ஜே.சூர்யா. எஸ்.ஜே.சூர்யாவிற்குள் இருக்கும் இசையை அழித்து மீண்டு வரத் துடிக்கும் சத்யராஜ் என்று இரண்டாம் பாதியின் காட்சிகள் பரபரப்பாக நகரத் தொடங்குகின்றன. எஸ்.ஜே.சூர்யாவான சிவாவிற்கு தன்னுடைய ஆட்கள் மூலமாக மெண்டல் டார்ச்சர் கொடுக்கிறார் சத்யராஜ். அப்பாவி எஸ்.ஜே.சூர்யா இசையைத் தவிர ஏதும் அறியாதவர் என்பதால் தன் மீது திணிக்கப்படும் தொல்லைகளை கண்டுபிடிக்க முடியாமல் திணறுகிறார். கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வலு இழக்கிறார். 

ஒவ்வொரு சூழ்நிலைகளிலும் தன்மீது செலுத்தப்படும் இயல்பான உளவியல் தொல்லைகளின் மூலம் தன்னையே தான் ஒரு பைத்தியம் என்று நம்பும் அளவுக்கு தொல்லைகள் அதிகரிக்க கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வீழத் தொடங்குகிறார். படம் தன்னுடைய இறுதிக் கட்டத்தை நெருங்குகிறது. இங்கு எஸ்.ஜே.சூர்யா ஒரு இயக்குனராக விஸ்வரூபம் எடுக்கிறார். மொத்த அரங்கமும் எழுந்து நின்று தன்னுடைய மகிழ்ச்சியை வெளிப்படுத்துகிறது. இதுதான் இசை. 

கேமெரா எடிட்டிங் இசை வசனம் இவையெல்லாமே படத்தின் தூண்கள். அதிலும் வசனம் செம கிளாஸ். மிக ரிச்சான ஒளிப்பதிவு பல காட்சிகளில் கண்ணுக்குக் குளிர்ச்சியாக இருக்கிறது. மேலும் இந்தப்படத்தில் சற்றே வித்தியாசமாக ஒரு ஆணைக் கற்பழிக்கும் காட்சி கூட இடம் பெற்றிருக்கிறது. அந்த ஆண் எஸ்.ஜே.சூர்யா தான் என்பதையும் குறிப்பிட வேண்டுமா என்ன! கிட்டத்தட்ட வெகுநாட்களுக்குப் பின் ஒரு நல்ல திரைப்படத்தைப் பார்த்த திருப்தி, முதல்பாதியின் சில இழுவைகளைத் தாங்கிக் கொள்ளவேண்டும் என்பதைத் தவிர அட்டகாசமான த்ரில்லர் இந்த இசை. வேண்டுமானால் டோன்ட் மிஸ் இட் என்ற வரியையும் சேர்த்துக்கொள்ளுங்கள். 

கொசுறு : புகைப்பழக்கம் உடல்நலனுக்கு தீங்கை உண்டாக்கும் உயிரைக் கொல்லும் என்று நாயகன் பேச வேண்டிய இந்த வசனத்தை எங்க ஊர்க்காரரான எஸ்.ஜே.சூர்யா புகைப்பழக்கம் உடல்நலனுக்கு தீங்கை உண்டாக்கி உயிரைக் கொல்லும் என்றவாறு பேசும் நெல்லைத் தமிழை கவனிக்கத் தவறாதீர்கள் :-)

ஐ - இம்ப்ரெஸ்ட்

வலைப்பூவில் எழுத ஆரம்பித்த புதிதில் குழந்தைத்தனமானதாக, ஏதோ தேசியக் கடமையை ஆற்றுவது போல் சினிமா விமர்சனமாக எழுதிக் கொண்டிருந்தேன். தற்போது சினிமா விமர்சனங்கள் எழுதுவது இல்லை என்றாலும் அந்தக் குழந்தையை தட்டி எழுப்ப வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருக்கிறேன். 

2013, 2014-களில் தமிழ் சினிமாவை புரட்டிப் போடப்போகிற என்று விளம்பரம் செய்யப்பட்டு வெளியான படங்களை முதல்நாள் முதல் காட்சி பார்த்து, பார்த்த பீதி தெளியும் முன், தமிழ் சினிமாவை புரட்டிப் போடப்போகிற வேறொரு படம் வந்து நொந்து, இப்படி முடிவே இல்லாமல் போய்க் கொண்டிருந்ததால், ஐ-க்கு இந்த FDFS என்று சொல்கிறார்களே அந்தக் காட்சிக்குப் போகும் எண்ணமே என்னிடம் இல்லை. திங்கட்கிழமை மாலை சற்றும் எதிர்பார்க்காத வகையில் ' ராசா டிக்கெட் பண்ணிட்டேன் வந்து சேரு' என்று ஆவி கூறிய போதுதான் 'ஓ ஐ ரிலீஸ் ஆகுதுல்ல' என்ற நினைப்பே வந்தது. இவ்வளவு தான் ஐ மீதான எனது எதிர்பார்ப்பு. இருந்தாலும் 'எந்த தியேட்டர்' என்று கேட்டதற்கு அவர் கூறிய பதில் 'சைதை ராஜ்'. ஏற்கனவே அங்குதான் பில்லா-2 FDFS பார்த்து சுகானுபவம் அடைந்தேன். 

'யோவ் ஏன்யா அங்க போய் டிக்கெட் புக் பண்ணின, அது மொக்கையிலயும் மொக்க தியேட்டர்' என்று அவருடைய சட்டையையும் பிடிக்க முடியாது. தானமாக வரும் மாடு பல்லோடு வந்தால் என்ன பல்செட்டோடு வந்தால் என்ன. இருந்தாலும் என்றோ எனக்கும் அவருக்கும் ஏற்பட்ட பழியை இதன் மூலமாக தீர்த்துக் கொள்ள முடிவெடுத்துவிட்டார் என்பது மட்டும் உண்மை. 

சைதை ராஜ் சென்றிருக்கிறீர்களா, இல்லை என்றால் போய் விடாதீர்கள். காரணம் நீங்களும் என்னைப் போல் கொசுவாக இருந்து உங்கள் முன் இருக்கையில் ஆஜானுபாகுவாக எவரேனும் உட்கார்ந்துத் தொலைத்தால் திரை தெரியாது, அந்த ஆசாமியின் பின்புறம் தான் தெரியும். அவ்வளவு அட்டகாசமான அரங்கம். மரக்கட்டையின் மீது உட்கார்ந்து படம் பார்த்தால் ஞானம் வரும் என்று யாரேனும் தியேட்டர் அதிபரிடம் கூறியிருக்க வேண்டும். அதனால் அவர் இன்னும் குஷனுக்கு மாறவில்லை. கட்டையில் உட்கார்ந்துதான் படம் பார்க்க வேண்டும். ஆச்சா, மிகப்பெரிய திரை தான் என்றாலும் படம் ஓடும் போதெல்லேம் யாரோ திரையில் சுண்ணாம்பைக் கோரி ஊற்றியது போலவே உணர்வீர்கள். அதற்குக் காரணம் எல்லாம் தேடக் கூடாது. மேலும் ஸ்பீக்கருக்குள் யாரோ உட்கார்ந்து கொண்டு தவில் வாசிப்பது போலவே இருக்கும், அதையும் உதாசீனபடுத்தி விடுங்கள். காரணம் இது அதுக்கும் மேல. 

சரி என் கவலை என்னோடு போகட்டும் ஐ-க்கு வருவோம். ஐ எனக்குப் பிடித்திருக்கிறது என்றே ஆரம்பிக்கிறேன். இல்லையென்றால் கடைசி வரைக்கும் இவன் என்ன சொல்லவாறான் என்பது போலவே நீங்கள் வாசித்துக் கொண்டிருப்பீர்கள். அப்புறம் 'இவன் புடிச்சிருக்குன்னு சொன்னானா, புடிக்கலன்னு சொன்னானா' என்று தெரியாமலையே போய்விடும் வாய்ப்புகள் அதிகம்.  என்னுடைய நிலைப்பாடு இது தான் என்று தெரிந்துவிட்டால் ஏற்றுகொள்ளவோ, ஏற்றுகொல்லவோ வசதியாய் இருக்குமில்லையா. சோ 'ஐ' இம்ப்ரெஸ்ட். 

ஜிம் வைத்திருக்கும் இளைஞன், சிலரின் பொறாமை மற்றும் பழியுணர்ச்சியால் சாகவும் முடியாமல், சாவும் வராமல் சாவுக்கும் மேலான மரண வேதனையை அனுபவிக்கிறான். அழகு இழந்து கொடூரம் ஆகிறான். காதலி போகிறாள், வாழ்க்கை போகிறது. வழக்கமான தமிழ் சினிமா பாணியில் தன்னை இந்த நிலைக்கு ஆளாக்கியது யார் என்று தெரிந்து கொள்கிறான். லாஜிக் பார்க்கமால் படம் பார்ப்பது நமக்கு புதிது இல்லை என்பதால் அவர்களை பழியும் வாங்கி விடுகிறான். அவ்ளோ தான் கதை. ஆமா சங்கர் படம்ன்னு போட்டாயிங்க இதுல எங்கடா சோசியல் மெசேஜ் இருக்கு என்று மெர்சலாகிறவர்களையும், எண்ட் கார்டில் விகாரமான விக்ரம் மெர்சலாயிட்டேன் என்று வந்து நிற்கும் போது எழுந்து நின்று கைதட்டுபவர்களையும் ஒரே தராசில் வைத்தால் எனக்கு கைதட்டல் ஓசைதான் மிக அதிகமாகக் கேட்டது. இருந்தாலும் ஒரே ஒரு விஷயம் மட்டும் உறுத்தலாய் இருந்தது.

படத்தை தாங்கிப் பிடிப்பது விக்ரம் விக்ரம் விக்ரம் என்றால், அவரை அவ்வளவு வேலை வாங்கி இருப்பது சங்கர் சங்கர் சங்கர். நிச்சயம் இது சங்கர் இயக்க வேண்டிய கதை அல்ல. ஆனால் சீயானால் மட்டுமே நடிக்க முடிகிற , நடிக்கத் துணிவு இருக்கிற கதை. வேறு யாரிடமாவது சங்கர் இந்தக் கதையைக் கூறியிருந்தால் தெரித்து ஓடியிருப்பார்கள். ஓடியிருக்கக் கூடும். படத்தின் பாதி காட்சிகளில் விகாரமான முகத்தோடு பார்த்தாலே அருவருக்கக் கூடிய பாவனையில் நடிப்பதற்கே மிகபெரிய துணிவு வேண்டும். விக்ரம் வாழ்ந்திருக்கிறார். பின்னணி இசையில் ஏ.ஆர்.ஆர் மிரட்டி இருக்கிறார். அதிலும் சைனாவில் வைத்து நடைபெறும் அந்த சைக்கிள் சண்டையில் வரும் பின்னணி இசை சூப்பர். ஆனால் ஏனோ சங்கர் படத்தில் மட்டும் அடியாட்கள் புதிது புதிதாக எங்கிருந்தோ முளைத்துக் கொண்டே இருக்கிறார்கள். 

சண்டைக் காட்சிகளின் நீளத்தையும், பாடலின் நீளத்தையும் குறைத்திருந்தால் இன்னும் நன்றாக இருக்கும். இப்போது நம்மாட்களால் தொடர்ந்து மூன்று மணி நேரத்திற்கு எல்லாம் பொறுமையாக உட்கார முடிவதில்லை. பரபரவென்று ஏதாவது நடந்து கொண்டே இருக்க வேண்டும் என நினைகிறார்கள். எங்காவது தொய்வு ஏற்பட்டுவிட்டால் அவர்களைத் தட்டி எழுப்புவதே பெரும்பாடாய் இருக்கிறது. அதனால் படத்தின் நீளத்தில் கொஞ்சம் கத்திரி வைத்தால் சண்டைக் காட்சிகளின் போது புகைபிடிக்கச் செல்பவர்களின் எண்ணிக்கையைக் குறைக்கலாம்.

ஏமி ஜாக்சன், லிப் கிஸ்சடிக்கும் நேரங்களைத் தவிர வேறெங்கும் அவருடைய லிப் சிங்க்கே ஆகவில்லை. மற்றபடி கதைக்கு பொருத்தமான பாத்திரம். மாடலிங் காட்சிகளில் நன்றாக துலங்கி இருக்கிறார். டிவா விளம்பர மாடலாக வரும் இடங்களில் அவ்வளவு அழழழழகு. சேரிப் பையனில் இருந்து மிகப்பெரிய மாடலாக, ரோமியோவாக மாறும் காட்சிகளில் விக்ரம் அவ்வளவு அழகு. பிசி.ஸ்ரீராம் புழக்கத்தில் இல்லாத பிலிம் சுருள்களைக் கொண்டு படம் பிடித்ததாகக் கூறுகிறார். அதை ஒட்டி வெட்டத்தான் போஸ்ட் ப்ரோடக்சனில் பெரும்பாடு பட்டிருப்பார்கள் போலும். பிசி.ஸ்ரீராம் ஒளிப்பதிவை முழுமையாகக் கண்டு களிப்பதற்காக வேணும் படத்தை வேறொரு நல்ல திரையரங்கில் பார்க்க வேண்டும். 

படத்தில் குறைகளே இல்லையா என்றால், இருக்கிறது. கதைக்காக இன்னும் கொஞ்சம் மெனக்கெட்டிருக்கலாம். சங்கர் என்றாலே பிரம்மாண்டம், வித்தியாசம் என்று எதிர்பார்க்கத் தொடங்கிவிட்டதால் வழக்கமான ரிவெஞ் ஸ்டோரி என்றளவில் நின்றுவிடும் ஐ-யை பெரும்பாலானோருக்குப் பிடிக்கவில்லை. அப்புறம் மனிதர்களின் ஊனங்களை எள்ளி நடகையாடும் காட்சிகளை தவிர்த்திருக்காவிட்டாலும் குறைத்திருக்கலாம். காரணம் கதைப்படி நாயகன் வில்லன்களால் அகோரமாக்கப்படுகிறான், அதற்குப் பழிவாங்க 'அதற்கும் மேல' என்ன செய்வது என்பது தான் நாயகனின் உத்தியாய் இருக்க, சரி படம் பாருங்கள். ஆமாம் படம் பாருங்கள். இருந்தாலும் ஒரே ஒரு விஷயம் மட்டும் படம் முடியும் வரை உறுத்தலாகவே இருந்தது.

சந்தானத்தின் காமெடி சூப்பர். பவர் ஸ்டார் வரும் காட்சிகளையெல்லாம் கத்தரித்து விடலாம் என்று கூறினால் பவர் வெறியர்கள் என் மீது கொலைவெறித் தாக்குதல் நடத்தக் கூடும் என்பதால் அப்பீட். வழக்கமாகவே சங்கர் படங்களில் கதாபாத்திரங்களின் எண்ணிக்கை அதிகமாக இருக்கும். இதில் மிகக் குறைவான நடிகர்களை திறம்பட உபயோகபடுத்தி இருக்கிறார். மஜா பீமா ராஜபாட்டை அஞ்சான் என்றெல்லாம் கூறுகிறார்கள். படம் அந்தளவுக்கு மோசமெல்லாம் இல்லை. நிச்சயம் பார்க்கலாம். மூன்று மணி நேரப் படத்தில் சில இடங்களில் கத்தரி போட்டால் ஆங்காங்கு ஏற்படும் தொய்வு கூட இல்லாமல் போகும். 

அலுவலகத்தில் ஹரீஷிடம் படம் பிடிச்சிருக்கா என்று கேட்டதற்கு 'வழக்கமாவே சங்கர் படம் முடிஞ்சதும், முடியும் போது ஒரு சோஷியல் மெசெஜோட முடிப்பாரு, இந்தப்படத்தில அப்படி ஏதும் இல்ல. அதுனால படம் எந்த தாக்கத்தையும் ஏற்படுத்தல. மத்தபடி படம் புடிச்சிருக்கு' என்றான். கிட்டத்தட்ட நான் நினைத்ததும் கூட அதையே தான். இருந்தாலும் ஒரே ஒரு விஷயம் மட்டும் படம் முடியும் வரை உறுத்தலாகவே இருந்தது. அது எனக்கு முன்னிருக்கையில் அமர்ந்திருந்த பிசாசு ஹேர் ஸ்டைல் நபர். நானும் எவ்வளவுக்கு முடியுமோ அவ்வளவுக்கு எக்கி எக்கி பார்த்து விட்டேன். ம்ஹும் பலனில்லை. திரையின் பாதியை அவரது அடர்ந்த கூந்தல் நிறைந்த மண்டை மறைத்துக் கொண்டே இருந்தது என்பது மட்டும் தான் கடைசி வரைக்கும் உறுத்தலாகவே இருந்த விஷயம் மற்றபடி மீண்டும் ஒருமுறை சொல்கிறேன் ஐ - இம்ப்ரெஸ்ட். 

ஆங் சொல்ல மறந்துட்டேன். சரி வேணா விடுங்க. அப்புறம் சொன்னா அதையே எல்லாரும் காப்பி பண்ணி கமெண்ட்டா போடுவீங்க. யு என்ஜாய் கைஸ். 

கத்தி - நடுஇரவில்

கத்தி குறித்து இனி எழுத என்ன இருக்கிறது. நான் எழுத நினைத்ததையும் எழுத நினைக்காததையும் பலரும் எழுதிக் குவித்துவிட்டார்கள். எங்கெங்கு காணினும் கத்தியடா. 

நேற்று இரவு படம் பார்த்து முடித்ததும் இருந்த மனநிலையில் இந்த விமர்சனத்தை எழுத வாய்ப்பு கிடைத்திருந்தால் 'கத்தியின் தாக்கம் இன்னும் எவ்வளவு பெரிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியிருக்க முடியும்' என்பது பற்றி ஒரு பதிவு எழுத வேண்டும் என்று நினைத்தேன். ஆனால் அதிரசம் வடைசுட வராவிட்டால் வீட்டில் இருக்க இடம் கிடையாது என்று அம்மா மிரட்டியதால் இப்போது தான் சிஸ்டம் அருகிலேயே வருகிறேன். அதனால் நான் எழுத நினைத்த விசயங்களில் சிலவற்றை மட்டும் கூறுகிறேன்.  

கத்தி கதை இந்நேரம் உங்களுக்குத் தெரிந்திருக்க வேண்டும், இணையத்தில் தானே உலவுகிறீர்கள். நிச்சயம் தெரிந்திருக்கும். ஒருவேளை தெரியாவிட்டாலும் நான் சொல்லபோவதில்லை.  

இங்கே பலரும் கூறுகிறார்கள் கத்தி மிகப்பெரிய சமுதாய மாற்றத்தையும் தாக்கத்தையும் ஏற்படுத்தி இருக்கிறது அல்லது ஏற்படுத்தப் போகிறது என்று. அப்படி கத்தி தான் உங்களுக்குள் மிகப்பெரிய சமுதாய மாற்றத்தையும் தாக்கத்தையும் ஏற்படுத்தியது என்றால் உறுதியாகக் கூறுகிறேன் இன்னும் பத்து நாட்களுக்குள் அந்த தாக்கம் உங்கள் மனதில் இருந்து காணமல் போயிருக்கும். கோலா கம்பெனி விவசாயியின் ரத்தத்தைத் உறிஞ்சி பணம் பண்ணுகிறான் என்பது போன்ற வீர வசனத்தை நாயகன் பேசிய முப்பதாவது நிமிடத்தில் ஆளுக்கொரு லார்ஜ் பாப்கானையும் ரெகுலர் கோக்கையும் கையில் தூக்கிக் கொண்டு மீண்டும் அரங்கினுள் நுழைந்த விந்தையைப் பார்த்துக் கொண்டுதான் அமர்ந்திருந்தேன். ஆச்சரியம் தாக்கம் முப்பது நிமிடம் கூட தாக்குப்பிடிக்கவில்லை.

வெல். நாயகன் ஹைட்ராலாஜி படிப்பதால் மட்டுமே நீர்ப் பிரச்சனையை கையில் எடுத்திருப்பதாய் வைத்துக் கொண்டால் அதற்கான மெனக்கெடல் கொஞ்சம் கூட திரைக்கதையில் இல்லை. அதே நேரம் நீர்பிரச்சனையை மட்டுமே விவசாயிக்கு பூதாகரமான பிரச்சனை என்பது போல் பேசியது கொஞ்சம் டூ மச். சமீப காலமாக நம்மாழ்வார் அய்யா அவர்களின் புத்தகங்களையும் பசுமை விகடனையும் தொடர்ந்து படிப்பதால் நீராதாரத்திற்கு இணையான எவ்வளவோ விஷயங்கள் இன்னும் பொதுப்பார்வையில் வைக்கப்படாமல் இருப்பது புரிகிறது. பசுமைப் புரட்சியின் பின்விளைவுகள், உர உபாதைகள், மரபணு விதை, இயற்கை விவசாயம் என்று இன்னும் உரக்க பேச வேண்டிய விஷயங்கள் நீண்டுகொண்டே செல்கிறது. அவற்றை சேர்த்திருந்தால் ஒரு விவசாயின் பல பிரச்சனைகள் பொது வெளிக்கு வந்ததாய் உணரலாம். பாராட்டலாம் ஆனால் தண்ணீர்ப் பிரச்சனை என்பது ஏ.ஆர்.எம் கூறித் தான் நமக்குத் தெரிய வேண்டும் என்ற அவசியமில்லை. ஆனாலும் அதையாவது வைத்திருக்கிறார்களே என்ற எண்ணத்தில் வேண்டுமானால் பாராட்டலாம். 

ஒருவேளை இந்த சினிமாவை மக்கள்/விவசாயிகளின் பிரச்சனையைப் பற்றி பேசும் சினிமாவாக ரமணா இந்தியன் போல் தாக்கத்தை ஏற்படுத்திய சினிமாவாக பார்த்தீர்கள் என்றால் என் மேற்கூறிய பேரா உங்களுக்கானது. அப்படி இல்லை இது சினிமா தானே வெறும் சினிமாவாக பாப்போம் என்றால், 

முதல் இருபது நிமிடம் போர் என்று அனைத்து தரப்பினரும் கூறுகிறார்கள். வழக்கமாகவே பல தமிழ் சினிமா சந்திக்கும் தற்போதைய பிரச்சனை முதல் இருபது நிமிடம் மொக்க என்பது தான். முதல் இருபது நிமிடம் எவ்வளவு முக்கியமானது, பின் ஏன் அது போர். எல்லாம் இந்த இரண்டரை மணி நேர சாபக்கேடுக்காகத் தான். தமிழ் சினிமா என்றாலே இரண்டரை மணி நேரம் இருக்க வேண்டும், ஆனால் கதைக்கான சரக்கோ ஒன்றரை மணி நேரத்திற்கு தான் இருக்கிறது. பின் என்ன செய்வது, முதல் இருபது நிமிடம் இழுவை. பின்முப்பது நிமிடம் பாடல்கள். பைனலி டார்கட் அச்சீவ்ட். நமக்கும் இரண்டு மணி நேரத்திற்கு மேல் படம் ஓடவில்லை என்றால் ஏதோ குறைபட்டுவிட்டது போலவே தோன்றுகிறது பாருங்கள் அது நம் சாபக்கேடு.  சரி கத்திக்கு வருகிறேன். முதல் இருபது நிமிடத்தை விடுங்கள் போனால் போகிறது, ஆனால் அதற்கு அடுத்த நிமிடங்கள். 

இது ரமணா புகழ் ஏ.ஆர்.முருகதாஸ் எழுதிய திரைக்கதையே அல்ல. ஏழாம் அறிவு படத்தை அவரே ஏழுமுறை பார்த்துவிட்டு எழுதிய திரைக்கதை போல் இருக்கிறது. பல இடங்களில் வசனம் அருமை என்றாலும் குண்டடிபட்ட விஜயை விஜய் சந்திக்கும் போது அந்த விஜயைப் பார்த்து இந்த விஜய் சொல்கிறார் 'ரைட் சைட்ல தான் குண்டு பாயஞ்சிருக்கு, இன்னும் ஒரு மணி நேரத்தில் ஆஸ்பிடல் கொண்டுபோனா இவர காப்பாத்திரலாம்'. அது எப்படிங்க சார் துல்லியமா ஒரு மணிநேரம். கொஞ்ச நேரத்துலன்னு சொன்னா ரசிகனுக்கு அதோட தாக்கம் புரியாதா? ஆனாலும் படத்தின் மற்ற வசனங்கள் மொக்க இல்ல. இடைவேளைக்கு அப்புறம் பல இடங்கள்ள வசனங்களுக்கு கைத்தட்டல் கிடைக்கிறது.

இசை. திரைக்கதைக்கு இன்னொரு முக்கியமான பலம் இசை, இசைக்கு மிக முக்கியமான பலம் மௌனம். படத்தில் மௌனம் இசையாக இருக்க வேண்டிய இடத்தில் சம்மந்தமே இல்லாம ஏதேதோ இசை கேட்கிறது. பொருந்தாத இடத்தில் வரும் பொருந்தாத பாடல் கூட கொடுமையே என்று சகித்துக் கொள்ளலாம் போலும் ஆனால் பொருந்தாத இடத்தில் வருகின்ற பொருந்தாத பின்னணி இசை, கொடுமை. 'இதை சொன்னா அனிருத் மேல எனக்கு காண்டு பொறாமன்னு சொல்வாங்க எதுக்கு ப்ரோ தொல்ல, ம்யுசிக் அட்டகாசம்'. ஒளிப்பதிவு ரியலி குட். இது ரியலி ரியலான பாராட்டு தான். சமந்தா - படத்துக்கு சம்மந்தமே இல்லாத ஒரு வஸ்து, டோன்ட் கேர். அந்த காயின் பைட் நல்லா இருந்தது, முருகதாஸ் டச் (வேற யாரு டச்சும் ண்ணா சத்தியமா எனக்கு தெரியாதுங் ண்ணா).       

இரண்டரை மணி நேரம் போர் அடிக்காம இருந்ததா என்று கேட்டால் என் பதில், 'மொத இருபது நிமிடம் போர், எல்லா பாட்டும் போர். வழக்கமா விஜய்க்கு சாங்க்ஸ் ஹிட்டாகும், இதில் படத்தில் ஒரு பாடல் கூட ஒட்டல, அப்புறம் எங்க மனசுல ஒட்ட'. மொதல்ல அஞ்சு பாட்டு வைக்கிற கலாச்சாரத்த மாத்துங்க சார். சோ இப்படியே மொத்த படத்தில் ஒருமணி நேரம் போர். 'இரண்டரை மணி நேரப் படத்தில ரொம்ப சாதாரணமாவே ஒரு மணி நேரம் போர் அடிக்கிற ஒரு படத்த எப்படி பாஸ் என்னால நல்ல படம்ன்னு சொல்ல முடியும்'. அதிலும் ஏ.ஆர்,முருகதாஸ் தன்னால் நூறு மதிப்பெண் எடுக்க முடிகிற ஒரு பாடத்தில் ஜஸ்ட் பாஸ் ஆகிறார் என்பது வியப்பான ஒன்று. அதையும் தமிழ் சினிமா கொண்டாடும் என்றால் ரசிகனையும் உங்கள் தரத்திற்கு கீழே இழுத்துவிட்டீர்கள் என்று தானே பொருள்.   

ஒன் மோர் - இந்த படத்தில எனக்கு விஜய பிடிச்சு இருந்தது, விஜய்க்கு இது ரொம்பவே நல்லா அமைஞ்சிருக்க வேண்டிய படம். ஜஸ்ட் மிஸ். விஜய்க்கு வயசாகிட்டே போறது ரொம்பவே நல்லா தெரியுது. அதனால அவரு அவரோட அடுத்த வெர்சனுக்கு அப்டேட் ஆனா நல்லா இருக்கும். காதல் டூயட் எல்லாம் வேணாம் ப்ரோ. அப்புறம் விஜய பிடிச்சதுக்கு இன்னொரு காரணம், ஹீரோயிசம். நிஜ வாழ்க்கையில நம்மால முடியாத சில விசயங்கள நிழல் உலக ஹீரோ செய்வானே அதாகப்பட்ட காட்சிகள் சில கத்தியில் இருக்கு, அதுவும் ரசிக்கும்படியா இருக்கு, அது எனக்கு பிடிச்சி இருந்தது. அஜீத் விஜய் ரெண்டுபேருமே ஏதாவது துப்பறியும் சீரிஸ் நடிச்சா பிரமாதமா இருக்கும். ஆனா அதுக்கு பிரயத்தனப்பட இயக்குனர்கள் தயாரா இல்ல, சோ எப்படியும் ரெண்டு பேரும் இப்படியேத்தான் இருக்க போறாங்க, நாமளும் வேற வழி இல்லாம நூத்தியிருபது ரூபாயா காணப் பணமா ஆக்கத்தான் போறோம். 

சரி இப்போ தலைப்புக்கு வருகிறேன். கத்தி படத்தில் மூன்று வெவ்வேறு லொக்கேசன்களில் காட்சிகள் நகரும். ஒன்று கல்கத்தா ஜெயில், இன்னொன்று அம்பத்தூர் இந்தியா லேண்ட் பில்டிங். மூன்றாவது முதியோர் இல்லம். இப்போ  இந்தியா லேண்ட் பில்டிங்கில் நடக்கும் காட்சி என்றால் இந்தியா லேண்ட் முகப்புப் பகுதியை ஒவ்வொரு முறையும் காட்டிவிட்டு பின்னரே திரைக்கதை நகரும், இது போல ஜெயில் என்றால் கல்கத்தா ஜெயிலை காட்டிவிட்டும் முதியோர் இல்லம் என்றால் அதனை காட்டிவிட்டும் நகரும். ஒருமுறை அல்ல இருமுறை அல்ல ஒவ்வொருமுறையும் இப்படித்தான் நகருகிறது திரைக்கதை. சுமார் அறுபது வருடங்களுக்கு முன்பு எஸ்.பாலச்சந்தர் என்ற இயக்குனர் நடு இரவில் என்ற படத்தை இயக்கி இருக்கிறார். (சுட்டி கூட கொடுத்திருக்கிறேன், படித்துப் பாருங்கள் - ஒரு விளம்பரந்தேன்) அதில் ஒரு பங்களாவைச் சுற்றி மட்டுமே கதை நகரும் ஒவ்வொருமுறை திரைக்கதை பங்களாவினுள் நுழையும் போதும் அதன் பங்களாவின் வெளிப்புறத்தைக் காண்பித்துவிட்டு அதனுள் நுழைவார்கள். கத்தியிலும் இதே போன்ற உத்தியைப் பார்த்ததும் எனக்கு நினைவிற்கு வந்தது நடுஇரவில் தான். ஆனாலும் நம்பினால் நம்புங்கள் கத்தி முழுக்க முழுக்க பிரஷ்ஷான திரைக்கதை.   

பின்குறிப்பு : என் அஜீத் ரசிக கண்ணாடியை கழற்றி வைத்துவிட்டுத்தான் இந்த விமர்சனத்தை எழுதியுள்ளேன். ஒருவேளை இதில் விஜய்க்கு பதில் அஜீத் நடித்திருந்தால் விஜய் என்று வருகிற இடத்தில் அஜீத் என்று எழுதியிருப்பேன் அவ்வளவுதான். 

வேலையில்லா பட்டதாரி - ஹவுஸ்புல்

நிச்சயமாக படத்தின் கதையை விவரிக்கப் போவதில்லை. இந்தப்பதிவு ஒரு சி செண்டர் பார்வையாளனாக என்னுடைய விமர்சனம் அவ்வளவே. 

வேலையில்லா பட்டதாரி. நாவலூர் ஏஜிஎஸ்ஸில்  முதல்நாள் இரவுக் காட்சி. அதிலும் வெள்ளிக்கிழமை இரவென்பதால் ஒட்டுமொத்த ராஜிவ்காந்தி சாலையும் அரங்கை நிறைத்திருந்தது. ஏதாவது ஐ.டி கான்பரன்ஸ் நடந்தால் கூட இவ்வளவு கூட்டம் வருமா தெரியவில்லை. அம்புட்டு ஐடி கம்பெனியில் வேலை பார்க்கும் பட்டதாரி ஊழியர்களும் வேலை இல்லாப் பட்டதாரியைப் பார்க்கக் குழுமியிருந்தார்கள் தங்களின் கடந்தகால நினைவுகளை திரும்பிப் பார்பதற்காக. கடந்த தலைமுறையில் கமலகாசன் தொடங்கி ராம்ஜி வரை வேலையில்லாப் பட்டதாரியாக நடித்துவிட்டுப் போக இந்த தலைமுறையினருக்காக வே.இ.பட்டதாரியாக களத்தில் இறங்கியுள்ளார் தனுஷ். அவரின் சொந்தத் தயாரிப்பும் கூட. இதுவே அவருக்கு வினையாகிப் போனது வேறுவிஷயம், மானப்பிரச்ச்னையும் கூட. இதன் பின்னணி உங்களுக்கும் தெரிந்திருக்கலாம் இல்லையேல் அப்புறம் சொல்கிறேன். 

பொறியியல் முடித்துவிட்டு, தான் படித்த கட்டிட கட்டுமான துறையில் நியாயமான முறையில் நேர்மையான மனிதர்களுக்கு மத்தியில் வேலை பார்க்க ஆசைப்படும் நாயகன் இடைவேளை வரைக்கும் அப்படி ஒரு வேலை கிடைக்காமல் கஷ்டபடுகிறார். இடைவேளைக்குப் பின் அப்படி ஒரு வேலை கிடைத்தாலும், அப்படியாகக் கிடைத்த வேலையை தக்க வைத்துகொள்ள கஷ்டப்படுகிறார். காரணம் நம் நாயகன்தான் நேர்மையானவன் ஆயிற்றே. அதனால் அவனைத் தொந்தரவு செய்ய ஒரு அமுல்பேபி வில்லனாக வருகிறான். அவ்வப்போது டூயட்பாட பக்கத்துவீட்டில் குடியேறும் அமலாபேபி ஹீரோயினாகிறார். அவ்வளவு தான் கதை.  

முதல்பாதியில் விறுவிறுப்பான காட்சிகள் எதுவும் இல்லை என்றாலும் திரைக்கதை எழுதிய விதத்தில் அவை விறுவிறுப்பாகவே நகர்கின்றன. என்னை கேட்டால் படத்தின் பெரும்பலம் தனுஷைத் தவிர்த்து வசனமும் ஒளிபதிவுமே என்பேன். பெரும்பாலான வசனங்கள் பட்டையக் கிளப்புகின்றன. அதிலும் தனுசின் டயலாக் டெலிவரி பிரமாதம். 'முன்னல்லாம் இல்லதாவங்க இருக்குறவங்கட்ட இருந்து பிடுங்கினாங்க, இப்ப என்னடான்னா இருக்குறவங்க இல்லாதவங்க கிட்ட இருந்து பிடுங்குறீங்க' ஒரு சோற்றுப்பதம். தனுஷ் பேசும் பெரும்பாலான வசனங்கள் அடிபொலி. செயற்கைத்தனம் இம்மியளவும் இல்லை. என்ன நாயகி அமலாபால் இடத்தில் வேறொரு ஈரோயின் இருந்திருந்தால் இன்னும் சூப்பராய் இருந்திருக்கும். அமலாபாலுக்கு கல்யாணம் ஆகிவிட்டதாலோ என்னவோ ஆண்டியாகவே தெரிகிறார். சொல்லபோனால் அதுதான் உண்மையும் கூட. 

சமீபத்திய வெற்றிப்படங்களின் ஒளிப்பதிவாளர் வேல்ராஜ் தான் இப்படத்தின் இயக்குநர் என்பதால் படத்தின் ஒளிபதிவு ரிச்சாக இருக்கிறது. நன்றாகவும் இருக்கிறது. சென்னைக்குள்ளேயே படம் மொத்தத்தையும் முடித்தது பாராட்டத்தக்கது.  

படத்தின் சில காட்சி அமைப்புகள்  கொஞ்சம் பிரஷ்ஷாக இருந்தது. அதில் ஒன்று நாயகன் ரகுவரன் நாயகி ஷாலினிக்குக் கொடுக்கும் பிறந்தநாள் பரிசு. ஒட்டுமொத்த அரங்கமும் வேறொன்றை எதிர்பார்த்துக் காத்திருக்க அங்கே நடப்பதோ யாரும் எதிர்பாராத ஒன்று. வெகுநாட்களுக்குப் பின் திரையில் தோன்றும் சின்னக் கலைவாணர் சற்றே ஆறுதல் அளிக்கிறார் என்பதுதான் விகடனின் விமர்சன வரியாக இருக்கும் என்பது என் அவதானிப்பு. 

பாடல்கள் அனிருத்தின் வழக்கமான டெம்ப்ளேட் இசை. அதேநேரம் அனிருத்தின் இசைக்கு தனுஷின் நடனம் பிரமாதம். அவ்வளவு எனர்ஜிட்டிக். திருடா திருடி சுள்ளானில் நடித்த தனுசுக்கும் வேலையில்லா பட்டதாரி தனுசுக்கும் ஆயிரம் வித்தியாசங்கள். இத்தனை நாள் தனுஷ் என் பிடித்த நடிகர்களின் பட்டியலில் இல்லை. இந்தப்படத்தில் எனக்கு அவரை வெகுவாகப் பிடித்துப் போய்விட்டது. நடிப்பு பிரமாதம். சமுத்திரக்கனி மற்றும் சரண்யா பொன்வண்ணனின் நடிப்பும் அருமை.          

முதல் பாதியுடன் ஒப்பிடுகையில் இரண்டாம் பாதி தொய்வு என்றே பலரும் விமர்சிக்கின்றனர். எனக்கு அப்படியொன்றும் தெரியவில்லை. படம் ஆரம்பத்தில் இருந்து முடிவு வரை சலிப்பு தட்டாமல் தான் சென்றது. என்ன இரண்டாம் பாதி திரைக்கதையில் இன்னும் கொஞ்சம் மெனக்கெட்டிருக்கலாம். அடுத்தடுத்து என்ன நடக்கபோகிறது என்பதை கணிக்கக் கூடிய வழக்கமான திரைக்கதை தான் என்றாலும் போதுமான அளவு மசாலா தடவி பரிமாறப்பட்ட விதத்தில் சுவைக்குப் பஞ்சமில்லை. நம்பிப்போய் பார்க்கலாம். 

ரசித்த சில காட்சிகள் :

• தன்னைவிட அதிகம் சம்பாதிக்கும் தம்பிக்கு பணம் கொடுத்து உதவுவது. 
• சரக்கடித்துவிட்டு சரண்யாவிடமும் அமலாபாலிடமும் கூத்தடிக்கும் காட்சிகள். 
• சமுத்திரகனி தனுஷை ஆறுதல்படுத்தும் காட்சி 
• வில்லனின் அப்பாவிடம் நேருக்கு நேர் விடும் சவால். 
• அமுல்பேபியிடம் தனுஷ் பேசும் அத்தனை காட்சிகளும். 
• பத்திரிக்கையாளர்களிடம் தனுஷ் பேசும் காட்சி.  

வேலையில்லா பட்டதாரியை தனுஷே தயாரித்ததால் படத்தை வெளியிடுவதில் சிக்கலில் மாட்டியிருந்ததாக ஒரு பத்திரிக்கைச் செய்தி படித்தேன். அதவாது தனுஷ் சிவகார்த்திகேயனை வைத்து அடுத்த படம் தயாரிப்பதாகவும் அந்தப் படத்தையும் தங்களிடமே விற்றால் மட்டுமே வேலையில்லா பட்டதாரியை வாங்குவோம் என்றும் தனுசை டார்ச்சர் செய்தார்களாம் டிஸ்ட்டிப்யுட்டர்கள். கடந்த சில படங்கள் தனுஷுக்கு சரியாக போகாததால் ஏற்பட்ட நிலைமை இது. அதனால் தனுஷுக்கு கிட்டத்தட்ட இது தன்மானப் பிரச்சனை. மேலும் 25-வது படம் வேறு. இது வெற்றிப்படமாக அமைந்தே தீர வேண்டிய கட்டாயத்தில் தள்ளப்பட்டிருக்கிறார். அதற்காக அதிகமாக உழைத்துள்ளார். தனுஷ் எதிர்பார்த்த வெற்றியை அவர் அறுவடை செய்வாரா என்றால்? 

படம் முடிந்து வெளிவரும் போது அனைவரும் தங்களுக்குள் திரைப்படத்தை மிக உற்சாகமாக விமர்சிக்கத் தொடங்கியிருந்தனர். 'எனக்கு அந்த சீன் புடிச்சிருந்தது'. 'ஒவ்வொரு டயலாக்கும் செம மச்சி'. 'த்தா மாஸ் சீன் டா' என்று ஒவ்வொருவரும் தங்களுக்குப் பிடித்த காட்சிகளை விமர்சித்துக் கொண்டே நகர்ந்தனர். சமீபத்தில் பார்த்த எல்லா முதல்நாள் இரவுக் காட்சிகளிலும், படம் முடிந்ததும் தலையைத் தொங்கபோட்டுக் கொண்டு ஏதோ ஒரு விரக்தியில் செல்லும் ரசிகனையோ அல்லது 'செம தலைவலி எப்படா போய் தூங்குவோம்' என்ற எண்ணத்தில் செல்லும் ரசிகனையோ பார்த்துப் பழகியிருந்த எனக்கு இந்தக் காட்சி சற்றே புதுமையாய் இருந்தது. ஒரு திரைப்படம் வெற்றி பெற ரசிகனின் புளகாங்கிதத்தை விட வேறு என்ன விசயம் வெற்றியைத் தேடித் தந்துவிடப் போகிறது. 

வேலையில்லா பட்டதாரி - ஒருவேளை நீங்கள் வேலையில்லாப் பட்டதாரியாக இருந்தாலோ இருந்திருந்தாலோ உங்களுக்குள் இருக்கும் பழைய நினைவுகளை கிளறிவிட வாய்ப்புள்ளது.