ஆர்.ஏ.சி - கோவை டூ சென்னை

'சீனு சத்தியமா சொல்றேன் உங்களுக்கு டிக்கெட் கன்பார்ம் ஆகாது, ஆர்.ஏ.சி தான் கிடைக்கும்' கடுந்தவம் புரிந்த முனிவர் ஒருவர்  சாபம் கொடுப்பது போல் கூறினார் ஆவி. ஒரு காவி வஸ்திரமும், கையில் கமண்டலமும் கொடுத்தால் ஆவியை இன்றைய தலைமுறை சாமியார்களுக்கு போட்டியாக உருவாக்கிவிடலாம் அவ்வளவு பொருத்தமாக இருக்கும் அந்த அவதாரம் அவருக்கு.    

Aavee - Poet the great - Part 1 Part 2 

'அப்டில்லா இல்ல பாஸ், கண்டிப்பா பெர்த் கிடைக்கும்' என்றேன். 'நம்பிக்க அதானே எல்லாம்' என்று நொடிக்கு நொடி கூறும் 'கல்யாண்' பிரபுவின் தொனி இருந்தது என்னிடம்.   

'யோவ் நான் தான் சொல்றேனுல்ல கிடைக்காதுன்னு' என்றார் அழுத்தமாக. என்ன நினைத்து அப்படிக் கூறினாரோ தெரியவில்லை. அதுபோலத்தான் நடந்தது.  பத்து நாற்பதுக்கு சென்னையை நோக்கிக் கிளம்பும் சேரன் விரைவு வண்டியைப் பிடிக்க பத்து மணிகெல்லாம் ரயில் நிலையத்திற்கு வந்துவிட்டேன். ஆவிக்கு சிலபல குடும்ப கட்டாயங்கள் இருந்ததால் அவர் வாயிலில் இருந்தபடியே டாட்டா காட்டிவிட்டு கிளம்பிவிட்டார். 

கோவை ரயில் நிலையம் சுறுசுறுப்பாக இயங்கிக் கொண்டிருந்தாலும் ஆர்.ஏ.சி கிடைத்த வருத்ததில் சோகமாக நடந்து கொண்டிருந்தேன். கூடவே இரண்டு நாள் அலுப்பு வேறு. இரண்டு நாள் கோவை பயணத்தில் இரண்டு நாளும் சுற்றிக்கொண்டே இருந்தேன். சரியான ஓய்வும் இல்லை. இரவு எத்தனை மணிக்கு உறங்கச் சென்றாலும் காலை ஒன்பது மணி வரைக்குமாவது உறங்க வேண்டும். குறைந்தபட்சம் எட்டு. நேற்றோ காலை ஆறுமணிக்கே எழுந்திருக்கச் செய்துவிட்டார்கள். அந்த அசதி வேறு கண்ணைக் கட்டிக்கொண்டு வந்தது. தோளில் ஒரு சுமையையும் கண்ணின் இமைகளில் கும்பகர்ணனையும் சுமந்து கொண்டு தள்ளாடிக் கொண்டிருந்தேன். கடைசிவரைக்கும் s1 வந்தபாடில்லை. இறைவன் எங்கோ ஒரு மூலையில் அமர்ந்துகொண்டு பொத்தானை அமுக்க வேறொரு மூலையில் இருந்து 'போகும்பாதை தூரம் இல்லை' பாடல் எசப்பாட்டு பாடியது. 

பின்னால் திரும்பிப் பார்த்தேன் 'கொஞ்சம் வழிவிட்டுப் போகோணும், அங்கயும் இங்கயும் அல்லாடிட்டே போவக்கூடாது' என்றபடி முறைத்துவிட்டு நகர்ந்தார் ஒரு பெரியம்மா. என்னைக் கடக்கும் போது 'பாப்பா பாப்பா இந்த பைய கொஞ்சம் வாங்கு' என்றார். சுமார் எழுபது வயது மதிக்கத்தக்க ஒரு பெரியப்பா வந்து அந்தப் பையை வாங்கிகொள்ள 'பாப்பா மெல்ல நட, வேகமா நடக்க முடியல' என்றார் பெரியம்மா. இப்போது பாப்பா மெல்ல நடக்கத் தொடங்கினார். பாப்பாவின் முகத்தை நன்றாக உள்வாங்கிக் கொண்டு நடக்கத் தொடங்கினேன். 

ரயிலின் எந்தப் பெட்டியிலுமே பெயர்ப்பட்டியல் ஒட்டப்படவில்லை. ஆர்.ஏ.சி என்பதால் என் அருகில் அமரப்போவது யார் என்பதை தெரிந்து கொள்ள வேண்டியது அவசியம். ஆணா பெண்ணா, முதியவரா என ஓராயிரம் கேள்விகள். அருகில் அமரப்போகிறவரைப் பொறுத்துதான் தூங்கப்போவது பெர்த்திலா இல்லை தரையிலா என்பதை முடிவு செய்யமுடியும். தரையில் சயனத்தை விரிப்பதும் அவ்வளவு எளிது இல்லை. அதற்கும் ஓராயிரம் தடைகளை உண்டு. மழைக்காலம் என்றால் தரை முழுவதும் சகதி அப்ப்யிருக்கும். லோயர் பெர்த்தில் இரண்டு பக்கமும் பெண்கள் என்றால் ஒன்றும் செய்யமுடியாது உட்கார்ந்தத நிலையில் தவம் செய்ய வேண்டியது தான். 

ரயில் கிளம்பும் வரையிலும் என் இருக்கைக்கு வந்திருக்க வேண்டிய பங்காளி வந்திருக்கவில்லை. ஒருவேளை வரவேயில்லை என்றால் எவ்வளவு சந்தோசமாயிருக்கும். அசதி கண்ணுக்கு வெளியேயும் எட்டிப்பார்த்துக் கொண்டிருக்க உறங்கிவிட்டேன். அருகில் ஒரு நபர் அவர் வீட்டில் பேயைப் பார்த்த கதையை தொலைபேசியில் உரையாடிக் கொண்டிருந்தார். அதையெல்லாம் கவனிக்கும் மனநிலையில் இல்லை. தூக்கம் மெல்ல என்ன ஆரோகணிக்க யாரோ என்னை உதைப்பது போலவும், பந்தாடுவதைப் போலவும் இருந்தது. கனவெல்லாம் இல்லை, என்னோடு இத்தனை நேரமும் என்னோடு போராடிக் கொண்டிருந்தது டிடிஆர் தான். ஐடியை எடுத்து நிட்டினேன். பார்த்துவிட்டு 'பெர்த் கிடைச்சா தாரேன்' என்றார். எப்போது ஆர்.ஏ.சி  கிடைத்தாலும் டிடிஆர் நகரும் முன்னே அவரிடம் சார் பெர்த் என்று கெஞ்சாத குறையாக கேட்பது வழக்கம். அவரும் வழக்கம் போல ' என்ன கேக்காதீங்க, ஆண்டவனக் கேளுங்க' தொனியில் ஒருபார்வை பார்ப்பார். 

அன்றைக்கு ஒருவர் டிடிஆரிடம் பெர்த் கேட்கப் போய் செமத்தியாக வாங்கிக்கொண்டார். 'எங்க வேலைய செய்ய விடுங்க சார். பெர்த் இருந்தா அத பேஸஞ்சர்ஸ்க்கு அலர்ட் பண்ண வேண்டியது எங்க கடம' என்று தத்துவம் பேச ஆரம்பித்துவிட்டார். ஏண்டா கேட்டோம் என்ற விரக்தியில் அந்த நபர் வழிந்துகொண்டே தன் இருக்கையில் அமர, அந்த டிடிஆரின் பின்னால் வேறொரு கூட்டம் தொங்கிக் கொண்டிருந்தது. 

இப்போது என் நிலைமையைப் பார்த்த டிடிஆர் அவராகவே பெர்த் கிடைத்தால் தருகிறேன் என்று கூறிவிட்டார் போலும். தூக்குத் தண்டனைக் கைதியிடம் உங்க கடைசி ஆச என்ன என்பார்களே அதைப்போல டிடிஆரிடம் 'என் சீட்ல வேற யாரு சார் வாராங்க, வருவாங்களா?' என்றேன். சார்ட்டைப் பார்த்தவர் திருப்பூர்ல வருவார்ப்பா என்றார். அதுவரைக்கும் தான் தெரியும் அடுத்த சில நிமிடங்களில் உடல் மீண்டும் பயங்கரமாகக் குலுங்கியது. எழுந்து பார்த்தால் திருப்பூரில் பங்காளி நின்று கொண்டிருந்தார். எழுந்து அவருக்கு இடம் கொடுத்துவிட்டு உட்கார்ந்து கொண்டேன். 

சீட்டில் செட்டிலாகியவர் மெல்ல தன் திருவிளையாடலை ஆரம்பித்தார். சுற்றும் முற்றும் பார்த்தவர் கைகால்களை நீட்டி படுத்துவிட்டார். என் மடியில் கால்களைப் போடாத குறை. சரி நல்ல விசயம் தானென்று நானும் கிடைத்த இடத்தில் கால்களை நீட்டி படுத்துவிட்டேன். நான் படுத்த அடுத்த நிமிடத்திலேயே எழுந்தவர் என்னை எழுப்பி படுக்கக் கூடாது என்றார். ஆசாமி இந்தி. அரைகுறை ஆங்கிலத்தில் பேசினார். 'நீ படுத்தா நானும் படுப்பேன்' என்றேன். நான் வயசானவன் நான் தான் படுப்பேன் என்றார். ஆளைப் பார்த்தால் ஆவிக்கு அண்ணனைப் போல் இருந்தார். வயது முப்பதைந்திற்குள் இருக்கும். 'நீ படுக்கக் கூடாது' என்றார். முறைத்தேன். மீறி பேசினால் 'போலிசக் கூப்புடுவேன்' என்று கத்தியிருக்கலாம். உட்கார்ந்த்தபடியே பயணிக்க ஆரம்பித்தார். 

எனக்கும் தூக்கம் கண்ணைக் கட்டியது. ஜன்னலில் தலையை சாய்த்தேன். அந்தக் கண்ணுக்குள் ஈரம் கசிந்திருக்க வேண்டும். மெல்ல ஒரு ஓரமாக சாய்ந்து படுத்து, எனக்கும் படுப்பதற்கு இடம் விட்டார். மனுஷன் நல்ல உல்லாசமாக வளர்ந்தவன் போல. ஒவ்வொரு மணிநேரத்திற்கு ஒருமுறையும் என்னை எழுப்பிவிட்டு உருண்டு கொண்டார். அவர் உருண்டதும் கிடைக்கும் இடத்தில் படுத்துக் கொண்டேன். 

திடிரென்று இரவில் எழுப்பினார். மணி ஒன்றைக் கடந்திருந்தது. என்ன என்றேன். தூக்கம் வரல என்றார். சரி என்றபடி நான் படுத்துக் கொண்டேன். எழுப்பிவிட்டார். என்ன என்றேன். படுக்கக் கூடாது என்றார். நான் படுத்துவிடாதபடி மொத்த இடத்திலும் தன் கால்களைப் பரப்பிக் கொண்டார். 'யோவ் உன்னோட பெறுத்த இம்சயாப் போச்சு' என்றபடி ஜன்னலில் தலைசாய்த்து உறங்கத் தொடங்கினேன். கொஞ்ச நேரத்தில் வேதாளம் முருங்கை மரம் ஏறியது. தன் கால்களை நீட்டி கடையை விரித்தார். நானும் நீட்டினேன். உருளும் போதெல்லாம் உறக்கத்தைக் கலைத்தார். உறக்கம் கலைந்து மீண்டும் உறங்கினேன். நல்ல தூக்கத்தில் என்னைக் கொலையே செய்தாலும் உங்களை மன்னித்து விடுவேன். (உபயம் சாரு :-) அதனால் அவரோடு அவரோடு சண்டை இடும் மனநிலையில் இல்லை. எனக்குத் தேவை தூக்கம்.

மணி நான்கரையை கடந்திருக்கும். ஒருவர் முகத்தை ஒருவர் பார்த்தபடி அமர்ந்திருந்தோம். தூங்க வேண்டும் என்றேன். 'எனக்கு முதுகுவலி இருக்கு பையா, தூக்கம் வரல' என்றார். 'எனக்கு தூக்கம் வருது' என்றேன். சரி படுத்துக்கோ, ஆனா என் சீட்ட தாண்டி வரக்கூடாது என்று எல்லையைக் காண்பித்தார். என்னுடலை நான்காக மடித்து வளைத்து உடலைக் குறுக்கினேன். அந்த இடத்தில் சரியாக செட்டானது. இம்மி அளவும் உடல் வெளியே செல்லவில்லை. 'சீனு நீ ரொம்ப சின்ன பையனா இருக்க என்பார்கள்'. டிசைன் அப்படி என்பேன். இப்போது இடம் கொடுத்தது அந்த டிசைன் தான். கையை தலைக்கு வைத்து நிம்மதியாக உறங்கத் தொடங்கினேன். 

சற்றுநேரத்தில் பங்காளியின் கால் என் மீது பட்டது. எழுந்து பார்த்தால் என்னைப் போல் படுக்க முயற்சித்துக் கொண்டிருந்தார். முடியவில்லை. தூக்கிய தலையை அப்படியே கையில் வைத்து 'வதனமே சந்திர பிம்பமோ' என மீண்டும் ஆரம்பிக்க 'பையா பையா' என்றார் பங்காளி. கண்களை லேசாகக் குறுக்கி பார்த்தேன் முகத்திற்கு மிக அருகில் நின்று கொண்டிருந்தார். மூடிக்கொண்டேன். எழுந்தால் தான் பிரச்சனை. ஏதாவது கிறுக்குத்தனம் செய்வார் என்று கண்களைத் திறக்கவேயில்லை. ஒருவழியாக இந்த ஜெனமத்து ஆர்.ஏ.சி பிரச்சனை தீர்ந்தது.

'யோவ் யார்யா அது லைட்டப் போட்டது' என்று ஒரு குரல் எங்கிருந்தோ வர பங்காளி லைட்டை அனைத்துவிட்டார். ஒருவேளை இப்போது அவர் முகத்தைப் பார்த்திருந்தால் மந்தையில் இருந்து தொலைந்து போன ஆட்டைப் போல் முழித்துக் கொண்டிருக்க வேண்டும். அடுத்த பத்து நிமிடத்திற்கு சப்தத்தையே காணோம். என்ன செய்கிறார் என்று பார்ப்பதற்காக கண்களைத் திறந்தால் பெட்டியை இழுத்துக்கொண்டு எங்கோ சென்று கொண்டிருந்தார். வேறெங்கேனும் பெர்த் கிடைத்திருக்கக் கூடும் என்று நினைக்கிறன். எப்படியோ எனக்கு பெர்த் கிடைத்துவிட்டது. கிடைத்திருக்காவிட்டாலும் இனி தொல்லை இல்லை, ஏன்னா டிசைன் அப்படி. வதனமே சந்திர பிம்பமோ.

2014 - வாசித்ததும் நேசித்ததும்

எழுத்தும் எழுத்து சார்ந்த விசயங்களின் மீதான ஈர்ப்பும் அவ்வளவு எளிதில் அலுப்பை ஏற்படுத்தி விடுவதில்லை. அவ்வகையில் இந்த வருடம் கொஞ்சம் சுவாரசியமான வருடமே. இப்போதெல்லாம் பலவிதமான புத்தகங்களைத் தேடித்தேடி வாசிக்க ஆரம்பித்திருக்கிறேன். எப்போதோ ஆரம்பித்திருக்க வேண்டும். இந்த வருடத்திலாவது ஆரம்பித்தேனே என்று கொஞ்சம் சந்தோசமாக உள்ளது. கிட்டத்தட்ட கடந்துபோன இருப்பத்தி ஐந்து வருடங்களை உருப்படியான வாசிப்பு இல்லாமலேயே கழித்திருக்கிறேன் என்பதை நினைத்துப் பார்த்தால் கொஞ்சம் கஷ்டமாகத்தான் இருக்கிறது. இருந்தாலும் கடந்து போன வருடங்களில் சுஜாதாவின் கணேஷ் வசந்த்தை மட்டுமாவது தேடித்தேடி வாசித்திருக்கிறேன் என்பதை நினைக்கும் போது கொஞ்சம் ஆறுதலாக இருக்கிறது. 

வாசிப்புப் பழக்கம் எப்போது எப்படி ஆரம்பித்தது என்றெல்லாம் உறுதியாகச் சொல்லத் தெரியவில்லை. ஆனால் நான்காம் வகுப்பிலேயே கதைகள் படிக்க ஆரம்பித்துவிட்டேன். படித்த முதல் சிறுகதைத் தொகுதி அண்ணனுடைய ஆறாம் வகுப்பு துணைப்பாடப் பகுதி. 

அப்போதெல்லாம் அம்மாவைப் பொறுத்தவரை நானும் அண்ணனும் வீட்டிலேயே இருக்க வேண்டும். வெளியில் எங்கும் விளையாடச் செல்லக் கூடாது. போதாகுறைக்கு வீட்டில் தொலைகாட்சிப் பெட்டியும் கிடையாது. வேறுவழி. அம்மா பீடி ஒட்டிக் கொண்டிருக்க நானும் அண்ணனும் அவர் அருகில் அமர்ந்தபடி புத்தகத்தைப் பார்க்க வேண்டியது தான். அவன் படிக்கிற புள்ள. பேசாமல் படித்துக் கொண்டே இருப்பான். நமக்கு. ம்கூம் ஐந்தாவது நிமிடத்தில் தூங்க ஆரம்பித்தது விடுவேன். தொடையில் நுள்ளி விடுவார். கண்ணைக் கசக்கிக் கொண்டே அடுத்த ஐந்து நிமிடம் புத்தகத்தைப் பார்ப்பேன். மீண்டும் தூக்கம். மீண்டும் அடி. தற்செயலாக ஒருநாள் அண்ணனுடைய பாடப் புத்தகங்களை நோண்டிக் கொண்டிருந்த போது துணைப்பாட நூல் என்ற ஒன்று கையில் சிக்கியது. திறந்து பார்த்தால் அத்தனையும் சிறுகதைகள். படிக்க சுவாரசியமாக இருந்ததா என்றால் ஐந்தாம் வாய்ப்பாடை விட சுவாரசியமாக இருந்தது என்றுதான் கூறுவேன். 

அதில் இருந்து மெல்ல சிறுவர் மலர், அம்புலி மாமா, தென்காசிப் பேருந்து நிலையத்திற்கு செல்லும் போதெல்லாம் ராணிமுத்து காமிக்ஸ், அப்பா ஊருக்கு வரும் போதெல்லாம் வாங்கிவரும் தெனாலி ராமன் கதைகள் பீர்பால் பரமார்த்தகுரு கதைகள் என்று கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வளர்ந்து வாரமலர் விகடன் படிக்குமளவுக்கு ப்ரோமாசன் கிடைத்த போது ஒன்பதாம் வகுப்பை வந்து சேர்ந்திருந்தேன். அப்போதெல்லாம் வாரமலரில் அன்புடன் அந்தரங்கம் கிடையாது, குடும்பமலரில் அந்தரங்கம் இது அந்தரங்கம் உண்டு. அதுவே ஏதொ கிளுகிளுப்பு நிறைந்த பத்திகளாகத்தான் தெரியும். இப்போது இருப்பதை விட பலமடங்கு சுவாரசியம் நிறைந்தது. அப்போதும் இப்போது வருவது போன்ற அதே கதைகளே கூட இருந்திருக்கலாம் ஆனால் அப்போதைய வயதில் அதுதான் படு சுவாரசியம். 

ராஜீவ்காந்தி சாலை - விநாயக முருகன்

ராஜீவ்காந்தி சாலை என்ற புத்தகத்தில் இருந்து தான் இந்த வருடமே ஆரம்பித்தது. விநாயக முருகன் என்ற ஐடி ஊழியர் கம் பேஸ்புக் பிரபலம் எழுதிய புத்தகம் என்றளவில் மட்டுமே அறிமுகம். 'உங்க லைப் ஸ்டைல் பத்திதான் எழுதியிருக்காரு, நீ படிக்கணும்' என்று அண்ணன் கூற கார்த்திக் சரவணன் @ ஸ்கூல் பையன் புத்தகச் சந்தையில் வாங்கிய புத்தகத்தை அவரிடம் இருந்து அபேஸ் செய்திருந்தேன். 

வலுவான கதைக்களம். கரு. ஆனால் சோர்வளிக்கும் எழுத்து நடையில் 'எப்பா சாமீ படிச்சு முடிச்சா போதும் என்ற நிலைக்கு வந்திருந்தேன். அந்த சுகானுபவத்தை சிலாகித்து வாசகர் கூடத்தில் விநாயக முருகனுக்கே கடிதம் எழுதி இருக்கிறேன். படிக்கவில்லை என்றால் படித்துப் பாருங்கள். உங்களுக்கு அந்தரங்கம் இது அந்தரங்கம் பிடிக்கும் என்றால் அதன் மேம்பட்ட வடிவத்தில் ரா.கா.சாலையும் பிடித்துப் போகலாம். அதையும் மீறி பல தருணங்களில் ராஜீவ் காந்தி சாலையில் பயணிக்கும் போது அப்புத்தகத்தின் சில நொடிகள் கண்முன் வந்து போகும். அப்போது ஏற்படும் உணர்வு அலாதியானது. ஒரு புத்தகத்தினால் மட்டுமே கிடைக்கக் கூடியது. மேலும் எங்களுடைய லைப் ஸ்டைல் சார்ந்த புத்தகம் கூட. தினமும் நான் பயணிக்கும் சாலையைச் சார்ந்த புத்தகம். நன்றாக வந்திருக்க வந்திருக்க வேண்டிய ஒன்று என்ற எண்ணம் மட்டும் இருந்துகொண்டே இருக்கிறது.

வாசகர் கூடத்தில் விமுவுக்கு எழுதிய கடிதம்

6174 சுதாகர் கஸ்தூரி

கப்ரேகர் எண் என்ற கணித எண்ணை மையமாக வைத்து புணையப்பட்ட திகில் நாவல். சுதாகர் கஸ்தூரியை தற்செயலாக டிஸ்கவரி புக் பேலஸில் வைத்து சந்திக்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. அப்போது அவர் அவ்வளவு பெரிய எழுத்தாளர், குறிப்பிடத்தகுந்த நாவல் ஒன்றை எழுதியுள்ளார் என்பதெல்லாம் தெரியாது. இருந்தும் அவரைப் பார்த்ததும் ஒரு மரியாதை ஏற்பட்டது. அடுத்த நொடி அரசன் கையில் 6174. அரசனை வித்தியாசமாகப் பார்த்தேன். அதற்கு அடுத்த நாட்களில் இணைய வாசகர்களால் இவ்வாண்டு முழுவதுமே பரபரப்பாக பேசப்பட்ட நாவல் இது. லெமூரிய கண்டம், கணிதம் அறிவியல்-தமிழ் என்று பரபரப்பாக நாவலை வளர்த்திருப்பார். அவசியம் படிக்க வேண்டிய நாவல்.

வாசகர் கூடத்தில் ஆவி எழுதிய விமர்சனம் - 6174

குற்றப் பரம்பரை - வேல ராமமூர்த்தி

குற்றப்பரம்பரை குறித்து கூறும் முன் அரசனின் புத்தகத் தேடல் குறித்து கூறியே ஆக வேண்டும். அரசனின் அலமாரி ஒரே எழுத்தாளர்களால் நிறைந்தது அல்ல. தனித்துவம் வாய்ந்த எழுத்தாளர்களின் புத்தகங்களால் நிறைந்தது. அத்தனையும் எளிய மனிதர்களின் கதை கூறும் புனைவுகள். இலக்கியங்கள். எப்படி யாரிடம் இருந்து இந்தப் புத்தகளைப் பற்றி எல்லாம் அறிந்து கொண்டார் என்று தெரியவில்லை, ஆனால் அவருடைய கலெக்சன் என்னுடைய டாப் பேவரைட். இந்தப் புத்தகத்தைப் படி என்று அவர் கொடுத்தால் அடுத்த வாரம் முழுவதும் அதைத் தான் படித்துக் கொண்டிருப்பேன்.  

குற்றப்பரப்பரையும் அரசனின் புத்தக அலமாரியில் இருந்து உருவியது தான். முதலில் இந்தப் புத்தகத்தை எடுத்துச் செல்வதற்கு பெரிதும் தயக்கம் காட்டினேன், காரணம் வேலராமமூர்த்தி. ஏற்கனவே அரசன் என்னிடம் வேலராமமூர்த்தி கதைகள் என்ற சிறுகதைத் தொகுதியை கொடுத்து படி படி என்று உயிரை வாங்கிக் கொண்டிருந்தார். என்னால் அவற்றை தொடர்ச்சியாக படிக்க முடியவில்லை. நான் எதிர்பார்த்தது போன்று அவை இல்லை. அல்லது அந்த எழுத்தை உள்வாங்கிக் கொள்ளும் அளவிற்கு நான் இன்னும் முதிர்ச்சி அடைந்திருக்கவில்லை. ஆகா அவருடைய நாவலும் அப்படித்தான் இருக்கும் என்ற முன் முடிவிற்கு வந்திருந்தேன். அரசனின் தொடர்ந்த வற்புறுத்தலால் குற்றப்பரம்பரையை எடுத்து வந்து, வெகுகாலம் படிக்காமலேயே வைத்திருந்து பின்னர் ஒருநாள் மனது கேட்காமல் படிக்கத் தொடங்கினேன். 

வேலராமமூர்த்தி அட்டகாசமான கதை சொல்லி. எந்தப் பத்தியை எந்த இடத்தில் வைத்தால் சுவாரசியமாக இருக்கும் என்பதை நன்றாக அறிந்திருக்கிறார். பிரிடிஷ் இந்தியாவில் தென் தமிழகத்தின் மேற்குத் தொடர்ச்சி மலையில் வாழ்ந்த கள்ளர்களின் வாழ்வியல் சார்ந்த கதை. ஒரு சமூகம் அந்த சமூகத்தோடு தொடர்புடைய பிற சமூகங்கள் என்று அருமையாக காட்சிப்படுத்தி இருப்பார். என்னைக் கேட்டால் நீங்கள் அவசியம் படிக்க வேண்டிய நாவல் என்றே கூறுவேன்

வாசகர் கூடத்தில் எழுதிய விமர்சனம் குற்றப் பரம்பரை - வேல ராமமூர்த்தி

அவரவர்பாடு - கநாசு

நவீன எழுத்தாளர்களின் முன்னோடியான சார்ந்தவர் என்ற வகையில் இவருடைய புத்தகத்தை வாங்கினேன். அவரவர்பாடு என்பது இலக்கியத்தில் கிரைம். பாண்டிச்சேரி கடலோர கிராமத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் ஈடுபடும் கொலை கொள்ளைகள், கிராமத்து பஞ்சாயத்துகள் நிறைந்த கதை. இவரது எழுத்துகளின் மூலம் சுதந்திர இந்தியாவின் ஒரு சில இடங்களை சுற்றிப்பார்த்து வரலாம். மற்றபடி குறிப்பிடும்படியான நாவல் எல்லாம் இல்லை. இருந்தும் இவரது மற்றைய படைப்புகளையும் படிக்க வேண்டும் என்று நினைத்திருக்கிறேன். பாப்போம்.

சோளகர் தொட்டி - பால முருகன் @ உபயம் அரசன்

தொட்டி என்பது மலையில் வாழும் மனிதர்களின் இடத்தை குறிக்கும் சொல். மலை ஜாதியினரில் முக்கியமானவர்களான சோளகர்களின் தொட்டியில் நடைபெறும் சம்பவங்கள் சார்ந்த கதை. உண்மைக் கதை என்றும் கூறலாம். நவீனத்தின் வருகையால் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக தனது தொன்மையை இலக்கத் தொடங்கும் வனம் சந்தனக் கடத்தல் வீரப்பனின் ஆளுமைக்குப் பின் என்னவாகிறது, அவனைத் தேடி வரும் போலீசாரால் அங்கும் வாழும் சோளகர்கள் என்ன விதமான கஷ்டங்களை அனுபவிக்கிறார்கள் என்பது குறித்து பேசும் நாவல். இது குறித்து வாசகர் கூடத்தில் நூல் விமர்சனம் எழுத இருப்பதால் இத்தோடு நிறுத்திக் கொள்கிறேன். நடைபெற்றவை அனைத்தும் உண்மைச் சம்பவங்கள் என்பதாலோ என்னவோ புத்தகத்தை ஒரு டாக்குமென்ட்ரியைப் போலவே எழுதியுள்ளது பெரிய குறை. புனைவுக்கான பீல் எங்குமே வரவில்லை. அனைவரும் அறிந்துகொள்ள வேண்டிய கதை என்றளவில் இந்த நாவல் முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. 

கானகன் லக்ஷ்மி - சரவணகுமார்

உப்புநாய்கள் நாவலின் மூலம் அறிமுகமானவர். கானகன் இவருடைய இரண்டாவது நாவல். சாரு மற்றும் சாரு விமர்சகர் வட்டத்தின் மூலம் கானகன் நாவல் அறிமுக விழா அகநாழிகையில் நடைபெறுவது கேள்விப்பட்டு நான் வாத்தியார் மற்று ஸ்பை மூவரும் சென்றிருந்தோம். காடும் காடு சார்ந்த எழுத்தும் என்றால் இயல்பாகவே அதீத ஆர்வம் ஏற்பட்டுவிடுகிறது. புலி வேட்டையில் ஈடுபடும் தந்தை, கட்டிய கணவனை விடுத்து இன்னொருவனோடு ஓடிவந்த அம்மா, தாயைக் கொன்றவனை கொள்ளத் துடிக்கும் இளைய புலி என்றபடி நாவல் முழுக்க காடுகளோடும் வேட்டையாடுதலோடும் புலிகளோடும் பயணித்துக் கொண்டே இருக்கலாம். காடு புலி வேட்டையாடுதல் சார்ந்த மேலதிக விபரங்களை அறிந்துகொள்ள முடியும். தவறவிடக்கூடாத நாவல் என்றெல்லாம் கூறமாட்டேன். வாய்ப்பு கிடைத்தால் கண்டிப்பாக படித்துவிடுங்கள் என்றே கூறுவேன். இப்புத்தகத்திற்கு விமர்சனம் எழுத வேண்டும் என்று நினைத்துக் கொண்டே இருக்கிறேன். இன்னும் சந்தர்ப்பம் அமையவில்லை. 

7.83hz - சுதாகர் கஸ்தூரி

6174 எழுதிய சுதாகர் கஸ்தூரி அவர்களின் இரண்டாவது நாவல் 7.83hz. இதுவும் அறிவியல் புனைவே. புக்பாயிண்டில் வைத்து நடைபெற்ற புத்தக வெளியீட்டிற்கு நானும் வாத்தியாரும் சென்றிருந்தோம். அந்த விழாவில் இரா.முருகன் கூறினார் 'அறிவியல் புனைவு என்றாலே அனைவரும் ரோபோவுக்கு உயிர் வருவதாகத்தான் எழுதுகிறார்கள், அவர்களில் இருந்து முற்றிலும் மாறுபட்டு உயிரியல், இயற்பியல் சமாச்சாரங்களை சுதாகர் கையிலெடுக்கிறார். அது வரவேற்கப்பட வேண்டிய ஒன்று' என்று குறிப்பிட்டார். முற்றிலும் உண்மை. 6174ஐ விட கொஞ்சம் வேகமாக நகரும் கதை. மனிதன் எவ்வித உணர்வெழுச்சியும் இல்லாத, மனம் சமநிலையில் இருக்கும் போது அடையக்கூடிய என்ன அலைவரிசை 7.83hz என்றும் அந்த நொடியில் அவனை தங்களுடைய கட்டுப்பாட்டிற்க்குள் கொண்டுவர இயலும் என்றும் ஒரு மையைக்கருவை எடுத்துக் கொண்டு அதனை ஹாலிவுட் ரேஞ்சிற்கு எழுதியிருப்பார். பலவிதமான அறிவியல்/இயற்பியல் விவாதங்கள் நடைபெற்றாலும் எங்குமே தொய்வடையாத எழுத்து நடை. என்ன அதிகமான கதாபாத்திரங்களை அறிமுகபடுத்திக் கொண்டே இருப்பார். அவர்களை நியாபகம் வைப்பதற்குள் தாவு தீர்ந்துவிடும். இன்னொன்று அதே தான் இப்புத்தகத்திற்கு வா.கூடத்தில் விமர்சனம் எழுத வேண்டும் என்று நினைத்துக் கொண்டே இருக்கிறேன். இன்னும் சந்தர்ப்பம் அமையவில்லை.  

காலச்சக்கரம் - நரசிம்மா

புத்தகத்தின் கதை சொல்லும் சுவாரசியத்திற்காக வாத்தியார் அவ்வபோது சில புத்தகங்களைக் கொடுத்து படிக்கச் சொல்லுவார். ஒவ்வொன்றும் ஒவ்வொரு ரகத்தில் இருக்கும். அவ்வகையில் சில இந்திய அரசியல் பின்னணியைச் சார்ந்தவர்களை வைத்து நரசிம்மா அவர்கள் எழுதிய புத்தகம் முக்கியமான ஒன்று. 

பகடையாட்டம் - யுவன் சந்திரசேகர் 

ஆப்பிரிக்க கண்டத்தைச் சார்ந்த ஜூலியஸ் லுமும்பா என்னும் நாடோடி, இரண்டாம் உலகப் போரில் இருந்து தப்பி வந்த ஹான்ஸ் வெயிஸ்முல்லர் என்னும் அகதி, கிருஷ் என்னும் இந்திய மேஜர் மற்றும் சோமிட்ஷியா என்னும் கற்பனை தேசம் இவைகளைக் கொண்டு தன் புனைவை எழுதி இருக்கிறார் யுவன்சந்திர சேகர். கதையும் கதைக்களமும் கூட பகடையாட்டம் போலத்தான். மிக மிக மெதுவாக நகரும். சிறிது பிசிறு தட்டினாலும், சில பக்கங்களை முறையாக உள்வாங்காவிட்டாலும் முக்கியமான விசயங்களை தவற விட்டுவிடும் வாய்ப்பு உண்டு. நாவலை முழுவதுமாக முடித்துவிட்டு மீண்டும் ஒருமுறை வாசிக்கையில் தான் இந்த விசயமே எனக்குப் புரிந்தது.  

கர்ணனின் கவசம் - கே.என்.சிவராமன் 

தினகரன் இதழின் இணைப்பிதழ்களுக்கு ஆசிரியராக இருக்கும் கே.என்.சிவராமன் அவர்கள் எழுதிய கர்ணனின் கவசம் இவ்வாண்டின் குறிப்பிடத்தகுந்த படைப்புகளில் ஒன்று. குங்குமம் இதழில் தொடர்கதையாக வெளிவந்து பின் புத்தகமாகவும் உருவெடுத்தது. சூப்பர் மேன் ஸ்பைடர் மேன் பேட் மேன்களுக்குப் பதிலாக நம்முடைய காவிய காப்பிய நாயகர்களே களத்தில் இறங்கினால் அதுதான் கர்ணனின் கவசம். அட்டகாசமான பொழுதுபோக்கு நாவல். அதிகப்படியான கதாப்பாத்திரங்களை நினைவில் வைத்துகொள்ள வேண்டிய அவசியத்ததைத் தவிர துளியும் அலுப்பு தட்டாத நாவல். 

வாசகர் கூடத்தில் வாத்தியார் எழுதிய விமர்சனம் - கர்ணனின் கவசம்  

வாடிவாசல் - சிசு செல்லப்பா

இரண்டு வருடங்களுக்கு முன்பே இந்தப் புத்தகத்தை வாங்கிவிட்டேன் என்றாலும் இந்த வருடம் தான் படிக்கும் வாய்ப்பு கிட்டியது. குறுநாவல் அல்லது சற்றே நீண்ட சிறுகதை என்று கொள்ளலாம். வெறும் எழுபது பக்கங்களில் பண்டைய சமூகம் ஒன்றின் வீர விளையாட்டை வெகு அழகாக செதுக்கி இருப்பார் சிசு செல்லப்பா. வாடியில் இருந்து வெளிவரும் காளைகளுக்கும் வாடிக்கு வெளியில் காத்துக் கிடக்கும் காளைகளுக்கும் இடையே நடைபெறும் த்வந்த யுத்தமே வாடிவாசல். ஒரு சில மணி நேரங்களுக்கு நம்மையும் வாடிவாசலின் வெகு அருகில் நிறுத்தி அழகு பார்த்திருப்பார் இதன் ஆசிரியர். அட்டகாசமான புத்தகம். கண்டிப்பாக படியுங்கள் என்றெல்லாம் கூறமாட்டேன். இதனைப் படிக்கும் வாய்ப்பை கண்டிப்பாக உருவாக்கிக் கொள்ளுங்கள் என்று வேண்டுமானால் கூறுவேன். 

வாடிவாசல் விமர்சனம் @ வாசகர் கூடம்

ரத்தம் ஒரே நிறம் - சுஜாதா

சுஜாதாவின் படைப்புகளில் என்றென்றும் பேசப்படக்கூடிய படைப்புகள் என்றால் இந்திய சிப்பாய் கலகத்தினை மையமாக வைத்து அவர் எழுதிய ரத்தம் ஒரே நிறம் படைப்பிற்கு நிச்சயம் முதல் இடம் கொடுக்கலாம். வாரணாசி நோக்கி படகு செலுத்தப்படும் பொழுது, கங்கை நதிக்கரையில் ஆஷ்லி காண நேரிடும் உடன்கட்டை ஏறுதல் நிகழ்வு ஒன்றே சுஜாதாவின் எழுத்தாளுமைக்கு உச்சகட்ட சான்று. பிண்டத்தின் மண்டை ஓடு வெடித்துச் சிதறும் நேரத்தில் நம் மண்டைக்குள்ளும் ஒருவித குறுகுறுப்பு நேறுமே, என்னைக்கேட்டால் ஒவ்வொருவரும் படிக்க வேண்டிய புத்தகமாக பரிந்துரைப்பேன். 

ரத்தம் ஒரே நிறம் @ வாசகர் கூடம்

வரும் ஆண்டு படிக்க நினைத்திருக்கும் புத்தகங்கள்

புயலிலே ஒரு தோணி - ப சிங்காரம்

கடலுக்கு அப்பால் - ப சிங்காரம்

காடு - ஜெயமோகன்

இரவு - ஜெயமோகன்

எழாம் உலகம் - ஜெயமோகன் 

எக்ஸைல் 2- சாருநிவேதிதா

கடல் புறா - சாண்டில்யன்

தமிழ்நாடு - ஏகே செட்டியார்

மற்றுமோர் மென்பொருள் தினம்

நேற்றைய தினம் அலுவலகத்தில் family day. அலுவலகமே உற்சாகத்தில் திளைத்துக் கொண்டிருந்தது. இதற்கெனவே சிலபல பிரத்யோக ஏற்பாடுகளைத் தயார் செய்து மிகப் பெரிய கொண்டாடத்திற்கு தன்னை ஏற்பாடு செய்திருந்தது எங்கள் அலுவலகம். சும்மாவே எங்கள் அலுவலகம் asia's largest single campus building. இதை எதற்குச் சொல்கிறேன் என்றால் அலுவலகத்தின் பரப்பை நீங்கள் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்பதற்காக. கிட்டத்தட்ட 150 ஏக்கர் பரப்பளவில் அமைந்த கட்டிடம். அந்த மொத்த பரப்பளவையும் சுற்றிவளைத்து கொண்டாட்டங்களுக்கான இத்யாதிகளை ஏற்பாடு செய்திருந்தார்கள். முந்தின நாள் நள்ளிரவில் அலுவலகம் முடித்து கிளம்பும் போது எல்லா ஏற்பாடுகளையும் செய்து கொண்டிருந்தார்கள். 

நேற்று சனிகிழமை மதியம் அலுவலகத்தில் நுழையும் போதே அதன் முகமே மாறியிருந்தது. இந்த அலுவலகத்தில் சேர்ந்த பின் இது மூன்றாவது family day. அதில் ஒன்றைக் கூட பார்த்ததில்லை. ஆகவே என்னைப் பொறுத்தவரையில் இதுதான் எனக்கு முதல் தடவை. சிறுசேரி மொத்தமும் வாகனங்களால் நிரம்பி வழிய, அலுவலக கட்டிடம் மொத்தமும் மனிதர்களால் (அலுவலக ஊழியர்களின் குடும்பங்களால்) நிரம்பி வழிந்து கொண்டிருந்தது. மேளதாளம் பொய்க்கால் பொம்மை நடமாட்டத்துடன் வருபவர்களை வரவேற்றுக் கொண்டிருக்க ஒரு திருவிழாக் களை வந்திருந்தது அலுவலகத்திற்கு. ஆனான்கு சீரியல் பல்பு, அம்மன் கட்வுட் இல்லை அவ்வளவு தான் ஒரு கோவில் திருவிழாவிற்கும் பேமிலி டேவுக்குமாக இருந்த வித்தியாசம். ஆனான்கு பம்பரம், கோலிகுண்டு, கேரம் இன்னும் இன்னும் வித்தியாசமான விளையாட்டுக்கள் நடந்து கொண்டிருக்க, பலரும் உற்சாகமாக பங்கெடுத்துக் கொண்டிருந்தார்கள். ஒரு உற்சாக அலை என்னை தள்ளிக் கொண்டு போவது போல் உணர்வு, அலுவலகத்தினுள் வண்டி ஓட்டிக் கொண்டே இவற்றை கவனித்துச் சென்றதால் என்னால் நெருங்கி சென்று எதையும் பார்க்க முடியவில்லை. 

என்னுடைய ப்ராஜெக்டில் சென்று ஒரு அட்டென்டென்சை போட்டுவிட்டு அப்புறம் இந்தக் கொண்டாட்டங்களைப் பார்க்க செல்லலாம் என்று அந்த கண்ணாடி சிறைக்குள் நுழைந்தேன். ஆம் எனக்கு வேலை தினம். அதிலும் production support வேறு. இருக்கையில் யாராவது இருந்து அந்த இயந்திரத்தைக் கவனித்துக் கொண்டே இருக்க வேண்டும். ப்ராஜெக்ட் மொத்தமும் வெறிச்சோடிக் கிடக்க பிரபு மட்டும் கணினியில் முகம் புதைத்து தீவிர ஆலோசனையில் இருந்தார். உள்ளே நுழைந்ததும் நேரே அவர் அருகில் சென்றேன். சொல்ல மறந்துவிட்டேன் பிரபு என் டீம். எனக்கு முந்தைய ஷிப்ட். என்ன பிரபு 'பேமிலி டேக்கு போகாம இங்க இருக்கீங்க' எனக் கேட்க வந்ததை மனதிலேயே முழுங்கி அவர் நிலையைப் பார்த்ததும் கண்டுபிடித்து விட்டேன். 'ஸ்ரீனி காலையில இருந்து ஒரு இஸ்யு, சால்வ் ஆகல.  பார்த்துட்டு இருக்கேன்' என்றார். 

அவர் சொல்லி முடிக்கவில்லை. சரவனாவிடம் இருந்து ஒரு போன். 'டேய் EB3 (கட்டிடத்தின் பெயர்) வா, செமையா இருக்கு என்றான். அலுவலகத்தினுள் வரும் போதே திருவிழாக் கொண்டாட்டம் என்று கூறினேன் இல்லையா, அதன் காரணம் கலர் கலரான நிறைய கலர்களும் தான்! ஏ சீக்கிரம் கிளம்பி வா என்று அவசரப்படுத்திக் கொண்டிருந்தான். இங்கே கணினியைப் பார்த்தால் பிரச்சனை முடியும் போல் தெரியவில்லை. 

நாங்கள் மட்டுமே தனித்து இயங்க முடியாது. சில கட்டளைகளை எழுத்து வடிவில் அமெரிக்காவிற்கு அனுப்ப வேண்டும். அங்கிருக்கும் அவர்கள் அதை செயல்படுத்த வேண்டும். 

எங்கள் நேரமோ என்னவோ. அமெரிக்கர்கள் மொத்தமாக விடுமுறைக் கொண்டாட்டங்களுக்கு (கிறிஸ்மஸ் நெருங்குகிறது இல்லையா) கிளம்பிவிட்டார்கள் போலும். எங்களைப் போல சிக்கிக் கொண்ட ஓரிரு அமெரிக்கர்கள் அவர்களுடைய நள்ளிரவில் ஓடாய்த் தேய்ந்து கொண்டிருந்தார்கள். நாங்கள் கட்டளைகளைப் பிறப்பித்தால் அதைச் செயல்படுத்த நெடுநேரம் எடுத்துக் கொண்டிருந்தார்கள். இப்படி பிரச்சினையுடனும் அமெரிக்கர்களுடனும் போராடி ஒருவழியாய் பிரச்னையை முடித்து அப்படா என்று நிமிரும் போது மணி ஆறு. ஒவ்வொரு பிரச்சனைகளை முடித்து தலைநிமிரும் போதும் இஸ்ரோவில் ராக்கெட் ஏவிய திருப்தி கிடைக்கும் என்பது எங்களுக்கு மட்டுமே தெரியும். காரணம் நாங்கள் பணிபுரிவது production support-ல். இந்நேரத்தில் சரவணாவும் டெஸ்கிற்கு வந்திருந்தான்.  

சரி வாங்க பிரபு பேமிலி டே எப்படி இருக்குன்னு பார்க்க போவோம் என்றபடி நான் பிரபு சரவணா மூவரும் கிளம்பி வெளியில் வந்தால் பேமிலி டே நடந்ததற்கான தடயங்கள் மொத்தமும் சுத்தமாக அழிக்கப்பட்டு வழக்கமான மயான அமைதி. எஞ்சி ஆங்காங்கு நின்று கொண்டிருந்த மக்களை செக்யுரிட்டிகள் விரட்டிக் கொண்டிருந்தார்கள். ஒரு கொண்டாட்டம் எங்கள் பார்வையில் பட்டு மனதில் பதியாமலேயே கடந்துவிட்டது. ஒரு திருவிழா நடந்தால் ஆங்காங்கு குப்பையாகக் கிடக்கும். அது கூட இல்லை. இது புயலுக்குப் பின்னான அமைதி இல்லை. புயலே இல்லாத அமைதி. மீண்டும் கண்ணாடிக்குள் நுழைந்தோம். மீண்டும் வேறு புதிய பிரச்சனைகள். முடித்துவிட்டுக் கிளம்பும் போது மணி நள்ளிரவுக்கும் அதிகாலைக்கும் இடையிலான மூன்று மணியை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது. சில நாய்களைத் தவிர யாருமற்ற எங்களுக்கான பழைய மகாபலிபுரம் சாலையில் வண்டி உருளத் தொடங்கியது. என்ன செய்வது நாளையும் மற்றுமொரு நாளே. 

பதிவர் சந்திப்பு (மதுரை) - 2014 - ஒரு பார்வை

தமிழ் வலைப்பதிவர்கள் குழுமம் சார்பில் நடைபெற்ற முதல் இரண்டு பதிவர் சந்திப்புகள் சென்னையில் இனிதே நடந்து முடிய மூன்றாம் ஆண்டு பதிவர் சந்திப்பு இம்முறை மதுரையில். 

பதிவர் என்ற அடையாளம் உடன் வந்து ஒட்டிக் கொண்டதன் பின் இருந்தே பல புதிய அரிய மனிதர்களை சந்திக்கும் வாய்ப்பு தொடர்ந்து கிடைத்து வருக்கிறது. ஒருவேளை பதிவராக மாறாமல் இருந்திருந்தால், இந்த புதிய உலகினுள் நுழையாமல் இருந்திருந்தால் இவர்களை எல்லாம் சந்தித்திருப்பேனா, இவர்கள் மூலம் வேறுபல தளங்கள் அறிமுகமாகியிருக்குமா என்றால் அதற்கான சாத்தியக்கூறுகள் மிகமிகக் குறைவு என்றே எண்ணத் தோன்றுகிறது. 

அட்டகாசமான மேடை அமைப்பு 

எனக்குப் பிடித்த எழுத்தாளர்களை எந்த அளவிற்கு மனதிற்கு நெருக்கமானவர்களாக உணர்கிறேனோ அதைப்போலவே நான் விரும்பும் பதிவர்களையும், நேசிக்கும் பதிவர்களையும் உணர்கிறேன். ஒரே வித்தியாசம் எழுத்தாளர்களின் படைப்புகள் பிரபலமான பத்திரிக்கையின் மூலம் அச்சில் ஏறி நம்முள் நுழைகிறது. பதிவர்களோ தங்களுக்கென தாங்களே அமைத்துக் கொண்ட தளத்தில் தங்கள் ஓட்டத்தைத் தொடர்வதன் மூலம் நம்மையும் அவர்களோடு இணைந்து ஓடச்செய்கிறார்கள். 

கோடம்பாக்கத்தில் வைத்து நடைபெற்ற அந்த முதல் பதிவர் சந்திப்பு இன்றைய தினம் வரையிலும் அதன் ஈரம் குறையாமல் அப்படியே நினைவில் இருக்கிறது. பல வருடங்களுக்குப் பின் பலரையும் ஒரே இடத்தில் சந்திக்க வைக்கும் களமாக மாற்றியிருந்தது அந்த சந்திப்பு. நான் அப்போதுதான் பதிவுலகினுள் நுழைந்திருந்த புதிது. எவருக்கும் என்னைத் தெரியாது. அங்கிருந்தவர்களில் பெரும்பாலானோர் என்னைவிட வயதில் மூத்தவர்கள் மற்றும் பல வருடங்களாக தொடர்ந்து எழுதி வரும் மூத்த பதிவர்கள் என்பதால் நானாக நெருங்கிச் சென்று அறிமுகம் செய்துகொள்ள சிறு தயக்கம். ஒரு ஓரமாய் ஒதுங்கி நின்று வேடிக்கைப் பார்க்கும் களமாக மாற்றிக்கொண்டேன் அந்த பதிவர் சந்திப்பை. இருந்தும் ஒருசிலரின் அறிமுகமும் கிடைக்காமல் இல்லை.

தமிழ்வாசி உடன் ரத்னவேல் அய்யா

இரண்டாவது பதிவர் சந்திப்பு சற்றே ஸ்பெசலானது மற்றும் நெகிழ்ச்சியானது. பதிவுலகில் கணிசமான நண்பர்கள் கிடைத்திருந்தார்கள், பிளாக்கர் நண்பனும் தீவிரவாதியும் கூட தொலைதூரத்தில் இருந்து வந்திருந்தார்கள். ஆவி பதிவர் சந்திப்பிற்கென தானே மெட்டமைத்து எழுதிய பாடலைப் பாடினார், கூடவே நாங்களும் படித்தோம். பதிவர் சந்திப்பிற்கான வேலைகளில் அரசனும் ரூபக்கும் ஓடி ஓடி ஓய்ந்திருந்தனர். அன்றைய தின நிகழ்வு முடிந்த அன்றைய மாலையில் நண்பர்களை விட்டுப் பிரியும் போது ஏதோ நெடுநாள் பழகிய நண்பர்கள் தூர தேசம் போவது போல் உணர்ந்தோம். வடபழனியின் விஜயா-மாலின் வெளிப்புறம் நின்று கொண்டு கிட்டத்தட்ட இரண்டுமணி நேரம் அளவளாவிக் கொண்டிருந்தோம் என்பதை நினைத்துப் பார்த்தால் வியப்பாக இருக்கிறது. விட்டால் ராம்குமாரும் தீவிரவாதியும் அங்கேயே தங்கியிருப்பார்கள் போல, அவரவர் ஊருக்குச் செல்வதற்கானப் பேருந்தைப் பிடிக்கவேண்டும் என்ற ஒரே காரணத்தால் கலைந்து சென்றோம்.

இம்முறை மூன்றாவது பதிவர் சந்திப்பு மதுரையில். அதிகாலை ஐந்தரை மணிக்கெல்லாம் நானும் வாத்தியாரும் ஸ்பையும் மதுரையை அடைந்திருந்தோம். இதமான பனி எங்களை நனைத்துக் கொண்டிருக்க தூங்காநகரம் அதிகாலையின் உற்சாகத்தில் இயங்கிக் கொண்டிருந்தது. மதுரைக்கு உய்வளிப்பதன் நிமித்தம் முந்தைய தினமே மதுரைக்கு திக் விஜயம் புரிந்திருந்தார் ஆவி. கூடவே நாய்நக்சும் இருக்கிறார் என்பது தெரிந்த போதுதான் சற்றே திக்திக் என்று இருந்தது. 

குடந்தையூர் சரவணன், கற்போம் பிரபு கிருஷ்ணா, கடற்கரை விஜயன் உடன் வானவல்லி சரித்திர நாவல் புகழ் வளரும் இளம் எழுத்தாளர் இரவின் புன்னகை வெற்றிவேலும் முன்னிரவே வந்து சேர்ந்திருந்தார்கள். சிறிது நேரத்தில் மூங்கில்காற்று முரளிதரனும் அரசனும் ரூபக்கும் எங்களோடு இணைந்துகொள்ள அந்த அதிகாலையில் அங்கேயே ஒரு மினிபதிவர் சந்திப்பு அரங்கேறியது. திருவனந்தபுரத்தில் இருந்து ஒரு பதிவர் வந்திருந்தது மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. இந்நேரத்தில் திடீர் விஜயம் செய்தார் டிடி. ஒவ்வொருவராக பேசிக்கொண்டே இருந்ததில் நேரம் போனதே தெரியவில்லை. 'எலேய் சீக்கிரம் கிளம்புங்களே' என்று வாத்தியார் கையில் குச்சியை எடுத்தபோதுதான் மணி எட்டை நெருங்கிக் கொண்டிருப்பது தெரிந்தது, எட்டரைக்கெல்லாம் அரங்கில் இருக்க வேண்டும் என்று நினைத்திருந்தோம். 

ஒருவழியாக குளித்துமுடித்து கிளம்பி எதிரில் இருக்கும் கடைக்குள் நுழைந்து கண்டதையும் ஆர்டர் செய்துவிட்டுப் பார்த்தால் பில் தொகை ரூபாய் நூற்றியிருபது என்று இருந்தது,. இதுவே சென்னையாக இருந்திருந்தால் நாங்கள் உண்ட உணவுக்கு ரூபாய் ஐநூறு காலியாயிருக்கும். வாழ்க மதுரை. ஒருவழியாக காலை உணவை முடித்து அரங்கினுள் நுழையும் போது மணி சரியாக ஒன்பது. காலை சூரியன் உற்சாகமாக தன் வேலையைக் காண்பிக்கத் தொடங்கியிருந்தான். ஒரு பெருமழைக்குப் பின்னான வெப்பம் என்பதால் வெக்கை அதிகமாக இருந்தது. பதிவர்கள் ஒவ்வொருவராக அரங்கினுள் நுழைந்து கொண்டிருந்தார்கள்.

சீனா அய்யா தம் துணைவியாருடன் வந்திருந்தார். தமிழ்வாசி பிரகாஷ் - இந்தப் பதிவர் சந்திப்பு வெற்றிகரமாக அரங்கேற அதிகமான உடல் உழைப்பைக் கொடுத்தவர், அரங்கினுள் பம்பரமாக சுழன்று கொண்டிருந்தார். ந்யுசிலாந்தில் இருந்து துளசி கோபால் வந்திருந்தார். சற்றும் எதிர்பாராத ஒருநபர் GMBwrites பாலசுப்பிரமணியன் அய்யா வந்திருந்ததுதான். பெங்களூரில் இருந்து சென்னை வந்து அங்கிருந்து மதுரை பதிவர் சந்திப்பிற்கு வந்திருந்தார். முதுமை அவருக்கு ஒருபொருட்டே இல்லை என்பது போல் உற்சாகமாக சுழன்று கொண்டிருந்தார். மதுரையின் மூத்த பதிவரான தருமி ஐயா அவர்கள் தன் நீண்ட கேமிராக் கண் மூலமாக வந்திருந்தவர்களை சுட்டுக் கொண்டிருக்க ஜோக்காளி பகவான்ஜீ, கில்லர்ஜீ ஆகியோரை இன்றுதான் முதன்முதலில் சந்திக்கிறேன், கில்லர்ஜீ தன் மீசைக்கு உரம் போட்டு வளர்க்கிறார் போல வீரப்பன் தோற்றுவிடுவான். பதிவர் சந்திப்பின் தொகுப்பாளரான வசந்த மண்டபம் மகேந்திரன் அவர்களை மண்டப வாயிலிலேயே சந்தித்திருந்தோம். மற்றுமோர் இன்ப அதிர்ச்சி கொடுத்தவர் இலக்கிய எழுத்தாளர் நா.மணிவண்ணன் அவர்கள். நெடுநாட்களுக்குப் பின் அவரை சந்திக்கறேன். மகிழ்ச்சியாய் இருந்தது. சமநேரத்தில் கடல் பயணங்கள் சுரேஷும் அரங்கினுள் நுழைந்திருந்தார். 

டிடி உடன் மகேந்திரன்

சரியாக ஒன்பதரை மணிக்கு விழா தொடங்கியது. சீனா அய்யா, அவர் துணைவியார், மதுரை சரவணன் ஆகியோர் உரையுடன் விழா தனது அடுத்த கட்டத்திற்கு நகர்ந்திருந்தது. தோழர் பிரபு கிருஷ்ணா, பிளாக்கர் நண்பன் அப்துல் பாஸித், வந்தேமாதரம் சசிகுமார் தமிழ்வாசி பிரகாஷ் திண்டுக்கல் தனபாலன் மற்றும் சிலருக்கு தொழில்நுட்ப பதிவர்களுக்கான சிறப்பு விருது கொடுத்து கவுரவித்தார்கள். பதிவர்களுக்கு தங்கள் வலைப்பூவை மேம்படுத்த உதவியவர்கள் என்ற அடிப்படையில் இந்த விருதினை வழங்கினார்கள் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. இந்நிகழ்வு நடந்து கொண்டிருக்கும் போதே மற்றோர் நிகழ்வும் அரங்கேறியது அது என் குருநாயர் சிவகாசிக்காரன் ராம்குமார் தனது திக் விஜயத்தை அரங்கினுள் நிகழ்த்தி இருந்தார், அவருடன் ஸ்ரீவில்லிபுத்தூரைச் சேர்ந்த அய்யா ரத்தினவேல் அவர்களும் அவர் துணைவியார் சகிதம் உடன் வந்திருந்தார். 

சிறப்புப் பேச்சாளராக அழைக்கப் பட்டிருந்த தா.கோ.சுப்பிரமணியன் அவர்கள் வரமுடியாத காரணத்தால் பதிவர் மற்றும் பேராசிரியர் மதுரை சரவணன் அவர்கள் சிறப்புப் பேச்சாளராக அழைக்கப்பெற்றார். அவர் பேசிக் கொண்டிருக்கும் போதே ஒரு பெருங்கூட்டம் அரங்கினுள் நுழைய யார் என்று பார்த்தால் புதுக்கோட்டையில் இருந்து அய்யா முத்துநிலவன் அவர்களின் தலைமையில் பத்துக்கும் மேற்பட்ட பதிவர்கள் அரங்கினுள் நுழைந்து கொண்டிருந்தார்கள். இவர்களில் பலர் கடந்த ஒருவருடமாகத்தான் வலையில் எழுதிக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்றபோதிலும் அனைவருமே சில புத்தகங்களை எழுதி வெளியிட்டுள்ளார்கள் என்பதை அறிந்த போது ஆச்சரியமாக இருந்தது. அதிலும் இவர்களில் பலர் கவிஞர்கள் என்பது கூடுதல் தகவல்.    

சிறப்புரைகளைத் தொடர்ந்து பதிவர்களின் அறிமுகம் அரங்கேறியது. இது நமக்கான களம் அல்லவா, களமாடத் தொடங்கினோம். நமக்கு வேண்டியவர்கள் வேண்டாதவர்கள் என அனைவரையும் கைத்தட்டி உற்சாகப்படுத்த அதுவரை அமைதியாக இருந்த அரங்கம் உற்சாகமானது. 

இந்த அரசன் ஆவி ஸ்கூல்பையன் போன்ற நமக்கு வேண்டாத பதிவர்கள் மேடையேறிய போது கத்தி கூச்சல் போட்டு அவர்கள் பேசுவதை கேட்காமல் செய்ததில் ஒருவித மனதிருப்தி. போன பதிவர் சந்திப்பின் போது இத்தகைய நிகழ்விற்கு தீவிரவாதி நல்ல கம்பெனி கொடுத்தார். இப்போது ஆர்மி அவரைப் பிடித்துவிட்டதால் டில்லியில் சிக்கிக்கொண்டார். அவர் இருந்திருந்தால் விசில் அனல் பறந்திருக்கும். இருந்தாலும் அரசனும் ஆவியும் உருப்படியான கம்பெனி கொடுத்தார்கள். இப்படியாக ஒவ்வொருவர் மேடையேறும் போதும் கலாய்த்துக் கொண்டிருந்த எங்களை நோக்கி 'யார்ரா இவிங்க சும்மாவே இருக்க மாட்டன்றான்களே' என்றபடியே நோட்டம் விட்டுக் கொண்டிருந்தார் ஒருவர். கொஞ்ச நேரத்தில் பொறுமை இழந்தவர் 'ஏம்பா இப்படி கொடுத்த காசுக்கு மேல கூவுறீங்க' என்று அவர் கேட்க 'சார் இன்னும் மேடை ஏறல தான' என்று அவர் பெயரைக் குறித்துக் கொண்டோம். இந்தப் பதிவர் சந்திப்பின் புதிய நட்பு அவர் மூலம் அடிபோடப்பட்டது. 

மேடையில் என்னை அறிமுகம் செய்துகொள்ள வாய்ப்பு கிடைத்த போது காமடி கும்மிக்கும் வாசகர் கூடத்திற்கும் ஒரு இலவச விளம்பர சேவையை செய்யும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. மேடையில் பேசி முடித்து கீழே இறங்கும் போது என்னை மறித்து ஒருவர் கை குலுக்கி நான் தான் அட்வகேட் ஜெயராஜ் என்று தன்னை அறிமுகம் செய்து கொள்ள எனக்கோ ஆச்சரியம் தாளவில்லை. என்னுடைய அத்தனைப் பதிவுகளையும் படித்து தொடர்ந்து ஊக்கம் அளித்துவரக் கூடியவர் அட்வகேட் ஜெயராஜ் அவரே வந்து தன்னை அறிமுகம் செய்து கொண்டதை சற்றும் எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை. மிக்க நன்றி சார். 

தமிழ்வாசியுன் அட்வகேட் ஜெயராஜ் 

ஆவி தான் நடத்தபபோகும் 'வெள்ளைத்தாள் டூ வெள்ளித்திரை' போட்டி குறித்து மேடையில் அறிவித்தார். பதிவர்களின் அறிமுக சம்பவத்தின் போது அனைவரும் அவரவர் நண்பர்களுடன் அளவளாவிக் கொண்டிருக்க கடல் பயணங்கள் சுரேஷ் மட்டும் கர்ம சிரத்தையாக நோட்ஸ் எடுத்துக் கொண்டிருந்தார். அடுத்த பதிவர் சந்திப்பிற்குள் அவரது புத்தகத்தை வெளியிட்டே ஆக வேண்டும் என்ற கோரிக்கையை வைத்திருக்கிறோம். விரைவில் எதிர்பார்க்கலாம். மேலும் கேபிள் சங்கர் தொலைபேசி மூலம் உரையாடினார். தொட்டால் தொடரும் படத்தின் போஸ்ட் ப்ரொடக்சன் வேலைகள் நடந்து கொண்டிருப்பதால் வர இயலவில்லை என்றும் கூறினார். 

அதைத்தொடர்ந்து மகிழ்நிறை வலைப்பூவில் எழுதிவரும் தோழி மைதிலி கஸ்தூரி ரங்கன் மேடையேறினார். என்ன பேசப்போகிறார் என்பதை கவனித்துக் கொண்டிருக்கும் போதுதான் அந்த ஆயுதத்தைத் தூக்கி வீசினார். அவருடைய கணவர் பெயர் கஸ்தூரி ரங்கனாம், அவரும் பதிவராம், அவர் வேறு யாரும் இல்லை, இவ்வளவு நேரம் நாங்கள் யாரை ஓட்டிக் கொண்டிருந்தோமோ அவர் தான் அந்த கஸ்தூரி ரங்கனாம். இனிமே வாலாட்டுவோம். ஆங்கிலப் பதிவராக இருந்து தமிழ்ப் பதிவராக மாறியவர் மிஸ்டர் கஸ்தூரி ரங்கன் என்பதை அறிந்த போது மகிழ்வாய் இருந்தது. 

இந்திரா சௌந்தர்ராஜன், வாத்தியார், தமிழ்வாசி

மணி பன்னிரெண்டை நெருங்கிக் கொண்டிருக்க, லேசாக தலைவலிப்பது போன்ற உணர்வு. வெக்கையின் வீரியமும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அதிகரித்துக் கொண்டே சென்றது. சரியான நேரத்தில் வந்து சேர்ந்தது ஜில் ஜில் ஜிகிர்ந்தண்டா, மதுரை பேமஸ் ஜிகிர்தண்டா இல்லை என்றாலும் அப்போதைய வெக்கைக்கு ஆபத்பாந்தவனாக இருந்தது. அனைத்து பதிவர்களும் தங்கள் அறிமுகத்தை நிறைவு செய்ய, சௌராஷ்டிரா ஸ்பெசல் சாப்பாடு தயாராக இருந்தது. சைவ சாப்பாடுதான் என்ற போதிலும் திருப்தியான சாப்பாடு. என்னவொன்று பக்கத்து மண்டப பாய் வீட்டு கல்யாணத்தில் சுடச்சுட தயாராகிக் கொண்டிருந்த சிக்கன் வறுவல் சுண்டி இழுத்த போதிலும் சுவர் ஏறிக் குதிக்காமல் கட்டுண்டு கிடந்தோம் என்பது இந்தப் பதிவுக்கு முற்றிலும் சம்மந்தம் இல்லாத விசயம் என்பதையும் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.  

மதிய உணவு இடைவேளைக்குப் பின் அதுவரை அனைவரும் ஆவலுடன் எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்த குடந்தை ஆர்வி சரவணன் அவர்கள் தயாரித்து இயக்கி இருக்கும் 'சில நொடி சினேகம்' குறும்படம் திரையிடப்பட்டது. ஆவியும் அரசனும் திரையில் தோன்ற அரங்கில் பரபரப்பு தொற்றிக் கொண்டது. பதிவர் இயக்க பதிவர்கள் நடித்து வெளியான படம் என்பதால் பதிவர்கள் மத்தியில் நல்ல வரவேற்பு இருந்தது. குறும்பட சுட்டி. இதைத் தொடர்ந்து இந்திரா சௌந்தர்ராஜன் பேசினார். மதிய உணவிற்குப் பின்னான உரை என்பதால் அனைவரின் கண்களிலும் தூக்கம் சொக்க ஆரம்பித்தது என்றபோதிலும் வசீகரிக்கும் கணீர் குரல் இந்திரா சௌந்தர்ராஜனுடையது. இவரது உரையைத் தொடர்ந்து கரந்தை ஜெயக்குமார், தேன்மதுரத் தமிழ்கிரேஸ், வேலுநாச்சியார் கீதா, சட்டப்பார்வை ஜெயராஜ் ஆகியோரின் புத்தக வெளியீடு இனிதே நடந்து முடிக்க தேசிய கீதத்துடன் விழா இனிதே நிறைவுற்றது. 

அடுத்த பதிவர் சந்திப்பை புதுகோட்டையில் நடத்துவதாக அய்யா முத்துநிலவன் அவர்கள் உறுதி கூறியுள்ளார்கள். மேலும் புதுகேகோட்டை நம் குருநாயரின் கோட்டை என்பதால் அடுத்த பதிவர் சந்திப்பை எதிர்நோக்கி ஆவலுடன் உள்ளேன்.

என் மேல என்ன கோவம்னு தெரியல, என்னைய கூப்டல ;-)

வெறும் இணையம் மூலம் உருவான நட்பு தான் என்றபோதிலும், இத்தனை பதிவர்கள் தமிழகத்தின் பல்வேறு இடங்களில் இருந்து பயணித்து வந்து கலந்து கொண்டது மகிழ்வான விஷயம். பரந்து விரிந்த இந்தப் பதிவுலகில் நம்மால் அறிந்துகொள்ள முடிவது மிகச் சில பதிவர்களைத்தான். அவர்களில் சிலரையும் நேரில் சந்திக்கும் வாய்ப்பை ஏற்படுத்தித் தரும் இந்தப் பதிவர் சந்திப்பு என்பது எப்போதுமே தவறக்கூடாத நிகழ்வு. இதனை வெற்றிகரமாக இனிமையான ஒரு பொழுதாக மாற்றியமைத்த அத்தனைப் பதிவர் நண்பர்களுக்கும் என் நன்றி. மேலும் பல பதிவர்கள் வர நினைத்தும் கடைசி தருணத்தில் வர இயலாமல் போனதற்குக் காரணம் குடும்ப சூழல் மற்றும் எதிர்பாராத சந்தர்ப்ப சூழ்நிலை மட்டுமே அவர்களும் அடுத்த பதிவர் சந்திப்பில் கலந்து கொள்ள வேண்டும் என்பது என் வேண்டுகோள், கோரிக்கை, அவா.  

மேலும் ஒரு நன்றி :

இந்த படத்திற்கும் நன்றிக்கும் துளியும் சம்மந்தம் இல்லை - அரசன்,ஆவி, ரூபக் (அ) சேம்புலியன் 

கடந்த மூன்று வருடமாக பதிவுகள் எழுதிக் கொண்டுள்ளேன் என்ற போதிலும் இப்போதுதான் இரண்டாவது சதத்தையே பூர்த்தி செய்கிறேன். ஆம் இது எனது வெற்றிகரமான இருநூறாவது பதிவு. என்னை உற்சாகமாக இயங்க வைத்துக் கொண்டிருக்கும் உங்கள் அனைவருக்கும் நன்றி நன்றி நன்றி...

டெக்கான் ட்ராவல்ஸ் - பெங்களூர் டூ சென்னை

டெக்கான் ட்ராவல்ஸில் பெங்களூரு டூ சென்னை புக் செய்யும் போதே ஆவி கூறினார் 'முன்னபின்ன ட்ராவல் பண்ணாத பஸ்ஸு, எப்படி இருக்கும்னு தெரியாது வேணாம் என்றார். நன்கு அறிமுகமான ட்ராவல்ஸ் எல்லாவற்றிலும் செமி ஸ்லீப்பர் கட்டணம் எழுநூறு ரூபாயாக இருக்க டெக்கானிலோ ஏசி ஸ்லீப்பருடன் கூடிய பேருந்துக்குக் கட்டணம் 800 ரூபாய். நூறு ரூபாய் தான் வித்தியாசம். மற்றவை என்றால் உட்கார்ந்து கொண்டே வரவேண்டும். தூங்க முடியாது. இன்றைக்கு அலுவலகம் வேறு இருக்கிறது, ஸ்லீப்பர் என்றால் ஓரளவிற்கு தூங்கவாவது முடியும். அதற்காகவே ரிஸ்க் எடுக்கலாம் என்று தோன்றியது. ரிஸ்க்கும் எடுத்தாயிற்று. 

பேருந்தை அதன் வெளியில் இருந்து பார்க்கும் போது சாதாரண பேருந்து போல் இருந்தாலும், பேருந்தின் உள்ளே அட்டகாசமாக இருந்தது. படுக்கை பஞ்சனை போல் இருக்க, மிதமான குளிர். மெல்லிய கதகதப்பிற்கு ஒரு போர்வை. வாட்டர் பாட்டில் வைக்க ஓர் இடம், ரீடிங் லைட் என்று வசதி செய்யப்பட்டிருந்தது. இவை வழக்கமாக எல்லா பேருந்துகளிலும் இருப்பது தான்.  

ஆனால் இதிலோ அது மட்டுமில்லாமல் வேறொரு வசதியும் இருந்தது. அது தலைக்கு மேல் கண்ணாடி வைப்பதற்கென ஓர் இடம். கண்ணாடி அணிபவர்களுக்கு மட்டும் தான் தெரியும் பயணத்தின் போது கண்ணாடி எவ்வளவு இடையூறு என்று. கண்ணாடி வைக்கும் புட்டி இருந்தாலாவது பத்திரமாக அதில் வைத்துக் கொள்ளலாம், நானோ வாங்கிய மறுநிமிடமே அந்த டப்பாவை தூர எறிந்துவிடுபவன். அதன் அவசியம் இது போன்ற தருணங்களில் தான் தெரியும். 

எப்போதுமே பேருந்தில் ஏறியவுடன் கண்ணாடியை சொருக எங்காவது இடம் இருக்கிறதா என்பதைத்தான் முதலில் தேடுவேன். விண்டோ சீட் என்றால் திரை கட்டியிருக்கும் கயிற்றில் சொருகி விடலாம், அப்படியில்லை எனில் துணிமணிக்குள் பத்திரமாக ஒளித்து வைக்க வேண்டும். என்ன ஒன்று பல சமயங்களில் நான் எடுத்துச் செல்லக்கூடிய பை தான் எனக்கு தலையனையாகவும் பயன்படும். ஒருவேளை தூக்கத்தில் எசகுபிசகாக அழுத்தம் கொடுத்தால் கண்ணாடி உடைந்து போய்விடும் சாத்தியக்கூறுகள் மிக அதிகம். 

இப்போது யோசித்துப்பாருங்கள். என்னைப் போன்ற குணநலன்களை உடைய ஒரு ஆசாமிக்கு கண்ணாடி வைப்பதற்கென்றே கிடைத்திருக்கும் ஒரு இடம் எவ்வளவு சந்தோசத்தைக் கொடுத்திருக்கும் என்று. அதில் பத்திரமாக கண்ணாடியை வைத்துவிட்டு சுகமாக தூங்கத் தொடங்கினேன். அருகில் படுத்திருந்தவன் அவன் காதலியுடன் போனில் ரொமான்ஸ் செய்து கொண்டிருந்தான். நல்லவேளை அவன் இந்திக்காரன். எனக்கு இந்தி தெரியாது என்பதால் தப்பித்தான். இல்லை எனின் இந்நேரம் அவன் பேசியதை வைத்தே மூன்று நான்கு பதிவு எழுதியிருப்பேன். புரியாத அந்த ரொமான்ஸை கேட்டபடியே நான் தூங்க, 'கோயம்பேடு வா, கோயம்பேடு வா, கோயம்பேடு வா' என்ற சத்தம் தான் என்னை எழுப்பிவிட்டது. 

மணி ஆறு. இரண்டு நாள் தொடர்ந்து பெங்களூரை சுற்றிய அலுப்பில் காட்டுத்தனமாக தூங்கியிருக்கிறேன். தூக்கம் கலைந்து எழும் போது ரொமான்ஸ் பார்ட்டி நிம்மதியாக உறங்கிக் கொண்டிருந்தான். 'தூங்கித் தொல' என்று அவனை எழுப்பாமல் என்னுடைய சக உதிரிகளை எல்லாம் எடுத்துவிட்டு இறங்க ஆயத்தமானேன். 

பேருந்தைச் சுற்றிலும் திரை போட்டிருக்கவே வெளியில் என்ன நடக்கிறது என்றே தெரியவில்லை, அதன் முன்புறம் வந்த போதுதான் தெரிந்தது மழை வெளுத்து வாங்கிக் கொண்டிருப்பதை. அப்போதுதான் மற்றொன்றையும் கவனித்தேன், அவன் கோயம்பேடு என்று என்னை, எங்களை இறக்கி விடப்போவது கோயம்பேடு கிடையாது, அதற்கும் இரண்டு கிமீ முன்பு என்று. அவ்வளவு தான் அறச்சீற்றம் பீறிட்டது, 'சார், கோயம்பேடு இன்னும் டூ கிலோமீட்டர்ஸ் போகணும், செம மழை பெய்யுது, எப்படி போறது' என்றேன். 

என் முகத்தைப் பார்த்து முழித்தான். நன்றாக அவனை உற்று நோக்கினேன், பீகாரி முகசாயல். 'டேய் இப்ப இங்கயும் வந்துடீங்களா, அது சரி'. பேருந்தில் இருந்து இறங்கி ஒதுங்க ஒரு இடம் தேடினேன். அத்தனை இடங்களிலும் மக்கள் நீக்கமற ஒதுங்கியிருந்தனர். இச் ஜகத்தினில் எனக்கொரு இடம் இல்லாததைக் கண்டு மனம் குமுறியது. ஒரு டீக்கடையின் ஓரத்தில் பாதி நனைந்து பாதி நனையாமல் இருக்க ஓர் இடம் கிடைத்தது. ஓடிப்போய் சொருகிக்கொண்டேன். 

'தல சூடா காபி'

அட அந்த டீ கடைகாரனுக்கு என் மேல் எவ்வளவு அக்கறை. அருகில் ஒரு ஜக்கில் நீரும் இருந்தது. அடித்துப் பெய்து கொண்டிருந்த மழையில் எதுவுமே துல்லியமாக தெரியவில்லை. ஒரு காப்பி சொல்லிவிட்டு, நனைந்திருந்த தலையை கைகுட்டையால் ஈரமாக்கியபபின், கண்ணாடியைத் துடைக்கலாம் என்று கண்ணுக்கு அருகில் கையைக் கொண்டு சென்ற போதுதான் கவனித்தேன், கண்ணாடியைக் காணோம். மறதி ஒரு தேசியவியாதி இல்லை என்னுடைய தீரா வியாதி. 'வட போச்சா' என்று நினைத்துக் கொண்டே எதற்கும் என்னை இறக்கிவிட்ட இடத்திற்கு வேகவேகமாக ஓடினால், நல்லவேளை பேருந்தை பத்து நிமிடமாக அங்கேயே நிறுத்தி இருப்பான் போல, அப்போதுதான் கிளப்பிக் கொண்டிருந்தான். அவசர அவசரமாக பேருந்தின் முன்னால் போய் விழுந்தேன். முறைத்தான். மை ஸ்பெக்ஸ், மை ஸ்பெக்ஸ் என்றபடி மேலே ஏறினேன். 

உள்ளே சென்றால் வைத்த இடத்தில் கண்ணாடியைக் காணோம். வேறு எங்காவது விழுந்திருக்குமா என்றால் ம்கும் அதில் இருந்து கீழே விழ வாய்ப்பே இல்லை. பேருந்தே இருள் சூழ்ந்து எதுவுமே தெளிவாகத் தெரியாதநிலையில் கண்ணாடி கிடைக்கவில்லை என்றால் இனி எதுவுமே தெளிவாகத் தெரியபோவதில்லை.

என்ன செய்வது என யோசித்துக் கொண்டிருக்கும் போதே,  சற்றே புரண்டுபடுத்த அந்த ரொமான்ஸ் மெதுவாக கண்களைத் திறந்து பார்த்தான். 'க்யா' என்றான். 'மை ஸ்பெக்ஸ்' என்றேன். என்னை ஒரு நிமிடம் உற்று நோக்கியவன். அவசர அவசரமாக தன் பையைத் துழாவினான். இப்போது அவன் கையிலிருந்த கண்ணாடி என் கைக்கு மாறியிருந்தது. மீண்டும் புரண்டு படுத்துக் கொண்டான்.  

'டேய் அத ஏண்டா சுட்ட' என்று கேட்கலாம் போல் தோன்றியது. கேட்கவில்லை. கேட்டாலும் அவனுக்குப் புரியபோவதில்லை. புரிந்தாலும் அவன் கூறப்போகும் பதில் எனக்குப் புரியபோவதில்லை. பேருந்தில் இருந்து இறங்கினேன். அந்த டீக்கடையில் இதற்குமுன் நான் நின்று கொண்டிருந்த இடத்தில் வேறு ஒருவன் நின்று கொண்டு காபி குடித்துக் கொண்டிருந்தான். அடித்துப் பெய்துகொண்டிருந்த மழையில் கோயம்பேடை நோக்கி மெதுவாக நடக்கத் தொடங்கினேன்.  முதலில் அந்த கண்ணாடி டப்பாவை தேட வேண்டும். 

கருப்பண்ண சாமி...!

மேடவாக்கத்தின் அந்த பரபரப்பான சாலையில் இருக்கும் சாப்பாட்டுக் கடையை நீங்கள் கவனித்திருக்க வாய்ப்பில்லை. ரொம்பவே சின்ன கடை. கரி படிந்த டியுப் லைட்யுடன் கடனே என்று சுற்றிக் கொண்டிருக்கும் ஃபேன். அழுக்கேறிய மேஜை நாற்காலி. முந்தாநாள் குளித்தது போல் அங்குமிங்கும் சுற்றிக் கொண்டிருக்கும் ரெண்டு மூன்று சர்வர்கள். மேடவாக்கத்தில் இதை விட நல்ல கடைகள் இருக்கின்றன என்ற போதிலும் அவையனைத்துமே இதைவிட பணக்காரக் கடைகள் அல்லது இதற்கு முன் நான் முயன்று எனக்குப் பிடிக்காமல் போன கடைகள். இது ஒன்று தான் ஏழைக்கு ஏத்த எள்ளுருண்டையாக என்னை தத்தெடுத்துக் கொண்டது. 

அலுவலகத்தில் இருந்து கிளம்பு போதே நல்ல பசி. மணிவேறு ஒன்பதைக் கடந்திருந்தது. அப்பா போன் செய்து கேட்ட போது 'கடையில சாப்பிட்டு வாறன்' என்று கூறியிருந்ததால் வீட்டில் சட்டி பானையை கவுத்தியிருப்பார்கள். வேறு வழியில்லை. வண்டியை நேரே இந்தக் கடைக்கு விட்டேன். தோசைக்கு சால்னாவும், சைடிஷ்ஷாக ஆம்லெட்டையும் நினைக்கும் போதே பசி எனக்கு முன்பாக கடைக்குள் நுழைந்து சம்மணக்கால் இட்டிருந்தது. 

பரோட்டா மாஸ்டர் மைதாவைவுடன் சண்டை போட்டுக் கொண்டிருக்க கல்லாவில் உட்கார்ந்திருந்த முரட்டு மீசை ஆசாமி அவரையே வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். அவரது மீசைக்கு மட்டும் மூன்று சீப்பு யூஸ் செய்ய வேண்டும் போல, அவ்வளவு தடிமனான முரட்டு மீசை. அது என்னவோ தெரியவில்லை நான் பார்க்கும் முரட்டு மீசை ஆசாமிகள் அனைவருமே எல்லையில் உட்கார்திருக்கும் கருபண்ண சாமி போல் கருத்த ஆசாமிகளாய்த்தான் இருக்கிறார்கள்/தெரிகிறார்கள். நெற்றி நிறைய பட்டையும் இட்டிருந்தார். இப்போது ஓரளவிற்கு அவரை உங்களால் கற்பனை செய்ய முடியும் என்பதால் மேற்கொண்டு நடந்ததைக் கூறுகிறேன். 

கடைக்குள் நுழையும் போது தான் என்னுள் அந்த கேள்வி எழுந்தது. அது என் பர்ஸில் பணம் இருக்கிறதா இல்லையா என்ற கேள்வி. வழக்கமாகவே நான் பர்ஸில் பணம் வைத்துக் கொள்வதை விரும்பாத ஆசாமி, தேவை ஏற்படின் ரோட்டோரத்தில் வைக்கப்பட்டிருக்கும் அண்டார்டிகாவில் புகுந்து அதன் வயிற்றில் அட்டையை சொருகினால் ஒன்று இரண்டு தாள்களை தள்ளிவிடும். போதாகுறைக்கு வீட்டிற்கு ஒரு மரம் நடுவோம் என்பது போல தெருவிற்கு ஒரு பெட்டியை வைத்திருக்கிறார்களே. பிறகென்ன கவலை.  

இருந்தும் என்னுடைய ஏ.டி.எம் ட்ரான்ஸ்சேக்சனைப் பார்த்து தான் RBI அந்த முடிவை எடுத்திருக்க வேண்டும். இனி மாதம் எட்டு முறைக்கு மேல் அட்டையை அண்டார்டிகா எந்திரத்தின் வயிற்றில் சொருக்கக் கூடாதாம். பரவாயில்லை எட்டு முறை சொருகலாமே அதுவரைக்கும் ஸ்தோத்திரம்.

கடைக்குள் நுழைகையில் தான் பர்ஸைப் பார்த்தேன், அப்போதுவரை அதில் இருந்த நூறு ரூவாயைக் காணவில்லை, வரும்போது பெட்ரோல் போட்டது நினைவுக்கு வந்தது. எனக்குப் பசித்தால் கூடப் பரவாயில்லை. அந்த கறுப்புக் குதிரை பசிதாங்காது. பர்ஸின் ஓரத்தில் ஒன்றிரண்டு பத்து ரூபாய்த் தாள்கள் கண்ணில் பட, கடையின் நடுவாசலில் பப்பரப்ப என்றபடி நின்றுகொண்டே எவ்வளவு இருக்கிறது என எண்ணத் தொடங்கினேன். இதைபார்த்த அந்த மீசைக்கார ஆசாமி/நண்பர்/தாத்தா/கருப்பண்ணசாமி/கடைஓனர் காண்டாகியிருக்க வேண்டும்.

'எப்பா மொதல்ல உள்ள வந்து உக்காந்து சாப்பிடு, அப்புறம் பணத்த என்னிக்கலாம்' என்றார். நிதானமாகத்தான் இருந்தார். ஆனாலும் கண்கள் சிவப்பாய் இருந்தன, கருபண்ண சாமியே தான். 

'இல்லீங்கையா, பணம் இருக்கான்னு தெர்ல, பார்த்துட்டு உள்ள வாறன்' என்றேன் பவ்யமாய். 

'அட அத அப்புறம் பாத்துக்கலாம் மொதல்ல உள்ள போய் உக்காந்து சாப்பிடு'. என் இரண்டு வார தாடிக்குள் ஒளிந்து கொண்டிருக்கும் இரண்டு மணி நேரப் பசியை எப்படியோ கண்டுபிடித்துவிட்டார் போல. 

'இப்ப சாப்ட்டு துட்டு இல்லன்னு சொன்னா விடுவீங்களா, அதான் இப்பவே பாக்குறேன்' என்றேன் சிரித்துக் கொண்டே. என்னிடம் யாராவது இயல்பாய் பேசினால் நானும் அவர்களோடு சேர்ந்து கொள்வேன். என்ன நினைத்தாரோ தெரியவில்லை சட்டென்று ஒரு வசனத்தைக் கூறி என்னை திகைப்பில் ஆழ்த்திவிட்டார். அசந்து விட்டேன். சாப்பிட்டு முடிக்கும் வரைக்கும் அவரையே கவனித்துக் கொண்டிருந்தேன். அந்த முரட்டு மீசையை கொஞ்சம் ட்ரிம் பண்ணி வெள்ளைச் சாயம் அடித்தால் அப்படியே என் தாத்தா தான். என்ன என் தாத்தா வேற பட்டை அடிப்பார். 

இவர் கூறியது இது தான்,

'எய்யா பசியில இருக்கவன் ஏமாத்தமாட்டான், ஒருவேள ஏமாத்தினான்னு வையி அவன இந்த உலகம் ஏமாத்திருக்க்குன்னு அர்த்தம், அவன் காசு தராட்டாலும் அதப்பத்தி எனக்குக் கவல இல்ல தம்பி. மொதல்ல உக்காந்து சாப்டு, துட்டு இல்லாட்டா நாள கொடு' என்றபடி,எனக்குப் பின் நின்றவரைப் பார்த்து 'சார் உள்ள வாங்க, டேய் தம்பி சாருக்கு என்ன வேணும்ன்னு கேளுடா' கூறிக்கொண்டே கையிலிருந்த தினசரியைப் புரட்டத் தொடங்கினார் கருப்பண்ண சாமி. அவர் கையிலிருந்த தினசரியில் எழுதியிருந்த செய்தி 'நான் மிகவும் விவேகமான இளைஞனைப் போன்றவன் - முன்னாள் பிரதமர் மன்மோகன் சிங்.

ஓ பாசிடிவ்! ஓ நெகடிவ்?

மதியம் ஒரு மணி. அப்போலோ ஸ்பெசாலிட்டி மருத்துவமனை சிறப்புநிலை நோயாளிகளால் நிறைந்திருந்தது. சினிமாவில் காண்பிப்பர்களே அப்படியொரு பணக்காரத்தனமான மருத்துவமனை. ரத்தம் செலுத்துவதற்காக வந்த இடத்தில் அங்கிருந்த நோயாளிகளைப் பார்த்த மாத்திரத்தில் மனம் என்ன என்னவோ சிந்திக்கத் தொடங்கியிருந்தது. மெல்ல ரத்ததான படிவத்தை நிரப்பத் தொடங்கியிருந்தேன். ஐ.ஏ.எஸில் கூட இவ்வளவு கேள்விகள் கேட்க மாட்டார்கள் போல. அவ்வளவு நோய்களைப் பட்டியலிட்டு இருக்கிறதா இருக்கிறதா என் கேட்டிருந்தார்கள். அவர்கள் குறிப்பிட்டிருக்கும் நோய்க்களை வாசிப்பதற்கே பயமாய் இருந்தது. தான் ஷேமமாக வாழ்வதன் நிமித்தம் இத்தனை இழுத்து வைத்திருக்கிறான் மனிதன். இதைப் பார்த்தேல்லாம் கூட மெர்சல் ஆகாத நான் 'உங்கள் ரத்தப் பிரிவு என்ற கேள்வியைப் பார்த்தும் மெர்சலாயிட்டேன்!'. 

இருபத்தி ஆறு வருடங்களாக 'இன்ன ரத்தத்திற்கு சொந்தக்காரன் நீ' என அறியப்பட்ட உங்களை திடிரென ஒருநாளில் 'நீ இந்த ரத்தம் இல்லை வேறொரு ரத்தம்' என்று மாற்றிச்சொன்னால் எப்படியிருக்கும் உங்களுக்கு. நம்பமுடியுமா? அது தான் நடந்தது எனக்கு.

இளநிலை முடிக்கும் வரையிலும் நான் எந்த வகை ரத்தத்தைத் சார்ந்தவன் என்பதை அறியும் தேவை ஏற்பட்டிருக்கவில்லை. முதுநிலை சேரும்போது ரத்தத்தின் பிரிவைக் குறிபிட்டே ஆக வேண்டும் என வற்புறுத்தியதால் ஆங்கோர் பரிசோதனை மையத்தில் சென்று பரிசோதித்தபோது 'தம்பி நீங்க ஓ பாஸிடிவ்' என்று கூறினார்கள். அனைவரிடமும் பெருமையாகக் கூறிக்கொண்டேன் 'நான் ஓ பாசிடிவ் என்று'.

இருந்தும் இதைக் காரணம் காட்டி யாராவது என்னை ரத்ததானம் செய்ய அழைத்தால் பம்மி விடுவேன். காரணம் ரத்தம் கொடுக்க அவ்வளவு பயம். இதற்காக சிலமுறை என்னை நானே கடிந்துகொண்டதும் உண்டு. கடிந்து கொள்வனே தவிர ரத்தம் கொடுப்பதற்கான தைரியம் வரவேயில்லை.

முதுநிலை கல்லூரியில் வருடத்திற்கு ஒருமுறையாவது விவேகானந்தா கழகத்தில் இருந்தோ அல்லது நிவேதிதா ரத்த வங்கியில் இருந்தோ ரத்ததான முகாம் நடத்துவார்கள். அப்படி ஒருமுறை நடத்தும் போது உங்களுடைய ரத்தம் என்ன வகையை சார்ந்தது என் அறியும் பரிசோதனையை இலவசமாக செய்து கொள்ளலாம் என்று ஒரு அறிவிப்பை வெளியிட்டிருந்தார்கள். இதுபோதாதா ஓசியில் பரிசோதனை செய்துகொள்ள யாருக்கு வலிக்கும். நான் ஓ பாசிடிவ் என்பதை மீண்டும் ஒருமுறை உறுதி செய்தார்கள். அரிய ரத்த வகையினனாக இல்லாது இருப்பதில் இனம்புரியா ஆனந்தம். ஓ பாசிடிவ் தான ஈசியா கிடைக்குமே நான் எதுக்கு ரத்தம் கொடுக்கணும் என்ற எண்ணமும் என்னுள் ஏற்பட்டிருந்தது. 

நாட்கள் மெல்ல நகர, கடந்த வருடம் அலுவலகத்தில் நிவேதிதா ரத்த வங்கியில் இருந்து ரத்தம் சேகரித்துக் கொண்டிருந்தார்கள். உடன் பணிபுரியும் நண்பர்களும் அனைவரும் ரத்தம் கொடுக்கச் செல்ல என்னுள்ளும் ஆர்வம் பொங்கிக் கொண்டது. உள் இருக்கும் ஆர்வம் என்றாவது ஒருநாள் வெளிபட்டுத்தானே ஆக வேண்டும். இருந்தும் பயம் மட்டும் விலகவேயில்லை. 'இம்புட்டு படிச்சு என்னாத்துக்கு. ஒரு பாட்டில் ரத்தம் கொடுக்க பயப்படுறியே!" என்று என் மனசாட்சி  கிண்டல் கேலியுடன் கெக்கரிக்க ரத்தம் கொடுக்க தீர்மானித்து கிளம்பிவிட்டேன். விதியும் ஜாலியாக என் தோளில் கையைப் போட்டுக்கொண்டு என்னோடு கிளம்பியது. 

ரத்தம் கொடுக்கும் முன் முதல்கட்ட ரத்தப் பரிசோதனை நிகழ்த்திக் கொண்டிருந்தனர். நான் நின்று கொண்டிருந்த வரிசையில் ஒரு வெள்ளைப்புறா. விரலை நீட்டினேன். 'கண்ண மூடிகோங்க வலி தெரியாது என்றாள்'. பராவாயில்ல என்றபடி அவள் குண்டூசியை சோறுக்க இருக்கும் நொடியை எதிர்பார்த்திருந்தேன். குண்டூசி இறங்கிய அடுத்த நொடி அந்த கண்ணாடித் துண்டில் புள்ளி வைக்கத் தொடங்கியிருந்தது என் ரத்தம். அதில் என்னவெல்லாமோ வேதியல் வினைகளை நிகழ்த்திய அவள் மெல்ல என்னை நிமிர்ந்து பார்த்தாள். 

'சார் அப்ளிகேசன்ல ஓ பாசிடிவ்னு எழுதிருகீங்க, நல்லா தெரியுமா நீங்க ஓ பாசிடிவ் தானா?' 

'ஓ நல்லா தெரியும் நா ஓ பாசிடிவ் தான், இங்க பாருங்க ஐடி கார்ட்ல கூட ஓ பாசிடிவ் தான் இருக்கு' என்றபடி கழுத்தில் தொங்கிக் கொண்டிருந்த தாலியை அவள் முன் நீட்டினேன். 

அவள் முகம் முன்பைக் காட்டிலும் தீவிரமடைந்திருந்தது. கொஞ்சம் இருங்க என்றபடி எங்கோ ஓடினாள். என்ன நடக்கிறது என்று எனக்குப் புரியவில்லை. சிறிது நேரத்தில் இன்னொரு சீனியர் வெண்புறாவுடன் வந்து சேர்ந்தாள். இருவரும் என்னை மேலும் கீழும் பார்த்தார்கள். 'இன்னொரு தடவ டெஸ்ட் செஞ்சிரலாம்' என்றபடி புதிதாக வந்தவள் என் கையில் ஒரு குத்து குத்தினாள். இப்போது என் கண் அவள் சொல்லாமலேயே மூடிக்கொண்டது. என் மீது அவளுக்கென்ன வஞ்சமோ குத்திய குத்தில் மொத்த ரத்தமும் வெளியில் வந்துவிட்டது போல் இருந்தது.  

'மேடம் என்ன பிரச்சன, ஏன் திரும்பவும் டெஸ்ட் பண்றீங்க' 

'இல்ல சார் ரிசல்ட் ஒழுங்கா வர மாட்டேங்குது, அதான் இன்னொரு தடவ பார்க்கிறோம்' என்றார்கள். 

'என்னடா சீனு உனக்கு வந்த சோதனை' என்றெண்ணியபடி நடப்பதை வேடிக்கைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். 

இப்போது புதிதாய் வந்தவள் என்னிடம் 'சார் நீங்க எங்க ப்ளட் டெஸ்ட் பண்ணுனீங்க, ப்ளட் டெஸ்ட் செஞ்சு எத்தன வரும் ஆச்சு, நல்லா டெஸ்ட் பண்ணினாங்களா' என்று கேள்வி மேல் கேள்வியாக அடுக்கினாள். நான் இதுவரைக்குமான என் வாழ்நாளில் ரெண்டு முறை டெஸ்ட் செய்ததையும் அதில் ஒருமுறை உங்கள் நிவேதிதா வங்கிதான் டெஸ்ட் செய்ததும் என்றும் வாக்குமூலம் அளிக்க அவர்களுக்கு என் பதில் திருப்தியாயில்லை. சோதனையும் முடிந்தபாடில்லை, மேலும் இருவர் என்னைச் சூழ்ந்து கொண்டார்கள். 'அடியே ரத்தம் கொடுக்க வந்தது ஒரு குத்தமா?' 

முதல் வெள்ளைபுறா என்னை நோக்கி வந்தாள் 'சார் நாங்க ஒரு தடவைக்கு ரெண்டு தடவ செக் பண்ணிட்டோம். ஆனா எப்படி இது நடந்ததுன்னு தெர்ல' என்று இழுக்க நான் அவளையே வெறித்துப் பார்த்தேன். 

'சார் உங்க ப்ளட் க்ரூப் ஓ பாசிடிவ் இல்லை, ஓ நெகடிவ்' கடைசி ரெண்டு தடவையும் உங்களுக்கு தப்பா செக் பண்ணிருக்கணும் என்றபடி முதல் குண்டை தூக்கிப் போட்டாள். அத்தோடு நிறுத்தி இருந்தால் பரவாயில்லை. மேலும் தொடர்ந்தாள் 'எனக்கும் இந்த டெஸ்ட் ரிசல்ட் மேல நம்பிக்கை இல்ல. உங்க பிளட் ஓ பாசிடிவ்வா இருக்கதுக்கும் சான்ஸ் இருக்கு. அதுனால வேற ஒரு நல்லா லேப்ல செக் பண்ணிருங்க. இப்ப ரத்தம் கொடுங்க நாங்களும் எங்க லேப்ல செக் பண்றோம் என்றாள். 'அப்போ நீங்க நல்ல லேப் இல்லையா' என்று கேட்கலாம் போல் இருந்தது.   

இப்போது ரத்தம் கொடுப்பதன் பயம் போய் என் ரத்தம் என்ன வகை என்று தெரிந்து கொள்வதிலான குழப்பம் மேலோங்கி இருந்தது., என்னுடலில் செருகப்பட்ட குழாய் வழியாக ஓ பாசிடிவ் வெளியேறுகிறதா இல்லை ஓ நெகடிவ் வெளியேறுகிறதா என்று எனக்கே தெரியாமல் என் செங்குருதி யாருக்கோ தன்னை ஒரு பிளாஸ்டிக் பையில் சேகரித்துக் கொண்டிருந்தது. 

அதிலிருந்து ஆறு மாதங்களில் மீண்டும் ஒருமுறை ரத்தம் எடுப்பதற்காக அலுவலகத்தில் அவர்களே முகாம் இட்டார்கள். கடந்தமுறை நடந்த பஞ்சாயத்தைக் கூறினேன். இப்போதும் அவர்கள் குழம்பி விட்டார்கள். மீண்டும் ஒரு பரிசோதனை. முன்பு கூறியதையே அச்சுப் பிசகமால் அப்படியே கூறினார்கள். 'என்னவாவோ இருந்துட்டுப் போறேன்' என்று விட்டுவிட்டேன். என் மனதில் இருந்த குழப்பம் மட்டும் போகவேயில்லை. 

பேசிக்கலி ஐ ஆம் எ சோம்பேறி என்பதால் வெளியில் சென்று டெஸ்ட் செய்வதற்கான எந்த முயற்சியையும் எடுக்கவில்லை. 

இந்நிலையில் தான் கடந்த வாரம் அரசன் போன் செய்திருந்தார் 'தலைவரே ஓ நெகடிவ் தேவைப்படுது, உங்களுக்கு தெரிஞ்சவங்க யாரும் இருக்காங்களா' என்றார். 'தலைவரே நான் கூட ஓ நெகடிவ்ன்னு தான் நினைக்கிறன். நான் வேணா தாரேன்...' என்றபடி இழுத்தேன். 'என்னயா இழுக்கிற என்ன பிரச்சன' என்றார். 'பிரச்சனையே என் ப்ளட் க்ரூப் தான். நான் ஓ பாஸிடிவா நெகடிவா தெரியாது', நான் வாறன் நெகடிவ்ன்னா எடுத்துக்க சொல்லுங்க என்றேன்.

அப்போலோவில் கொடுத்த படிவத்தில் 'உங்கள் ரத்தப் பிரிவு?' என்ற கேள்விக்கு மட்டும் பதில் எழுதிக் கொடுக்காமல் இருந்த என்னை நோக்கி 'சார் ப்ளட் க்ரூப் எழுதிகொடுங்க' என்றாள் ரிசப்ஷன் அம்மணி. 

மேடம் அது தெரிஞ்சா எழுத மாட்டேனா, அதுல தான் கன்பீசன், நீங்க செக் பண்ணி சொல்லுங்க' என்றேன். மனதிற்குள் என்னை திட்டியிருக்க வேண்டும், வேகமாக உள்ளே சென்றவள் சிறிது நேரத்தில் வெளியில் வந்து சார் நீங்க இப்ப டொனேட் பண்ணுங்க, நாங்க அப்புறம் செக் பண்ணிக்கிறோம் என்றாள். 'அதெல்லாம் முடியாது இப்பவே செக் பண்ணுங்க' என்றேன். 'பரவாயில்ல சார் இப்ப டொனேட் பண்ணுங்க, ஒருவேள நீங்க ஓ பாஸிடிவ்ன்னா உங்க ப்ளட்ட ரீப்ளேஸ் பண்ணிக்கலாம்' என்றாள். 'மீண்டும் ஒருமுறை மேடவாக்கத்தில் இருந்து வானகரம் வரைக்கும் அலைய முடியாது என்பதால் 'நடப்பது நடக்கட்டும்' என்று கொடுத்துவிட்டேன். 

இன்றைக்கு அப்பலோ ரத்தவங்கியில் இருந்து ஒரு மின்னஞ்சல் அனுப்பியிருக்கிறார்கள். அதில் 'சார் உங்கள் ரத்தம் என்ன வகை என்று அறியும் ஆய்வில் நீங்கள் ஓ நெகடிவைச் சேர்ந்தவர் என்று தெரியவந்துள்ளது. மேலும் நீங்கள் அரிய வகை ரத்தப் பிரிவினர் என்பதால் ரத்த தான முகாம்களில் உங்கள் ரத்தத்தைத் தானம் செய்யவேண்டாம். தேவை ஏற்படின் மருத்துவமனைகளில் மட்டும் தானம் செய்யுங்கள். எங்களுக்குத் தேவை எனில் தயங்காது எங்களுக்கு உதவுங்கள். நன்றி'. 

நீண்ட நாள் சந்தேகத்திற்கு விடை கிடைத்துவிட்டது. ஆம் நான் 'ஓ நெகடிவ்'. அரிய வகை ரத்தமாம். இதைவிட அரிய வகை ரத்தமும் சில இருக்கின்றனவாம். இருந்தாலும் எனக்கு கொஞ்சம் மகிழ்ச்சியாய் இருக்கிறது. நானும் ஒரு அரிய வகை ரத்தப் பிரிவினன் என்தால். 

நாளுக்குநாள் நடைபெறும் விபத்துகள் மற்றும் அறுவை சிகிச்சை எண்ணிக்கைகள் அதிகமாகிக் கொண்டே செல்வதால் ரத்தத்தின் தேவையும் அதிகரித்துக் கொண்டே செல்கிறது. ஆரோக்கியமான மனிதன் வருடத்தில் மூன்று முறை ரத்ததானம் செய்யலாமாம். உங்களால் முடியுமானால் குறைந்தபட்சம் இரண்டு முறையாவது ரத்ததானம் செய்யுங்கள். உங்கள் ஒரு பாட்டில் ரத்தத்திற்கு ஒரு தலைமுறையையே கடன்பட்டிருக்கலாம்...!