இருள் பரவும்...!

அன்புள்ள ஆவி வணக்கம், 

கன்னியாகுமரி, தென்காசி சுற்றுப்பயணத்தில் இருக்கின்றீர்கள் என நினைக்கிறன். பயணம் சிறக்க வாழத்துகள். வரும் வாரம் நீங்கள் சென்னை வருகிறீர்கள் என்று கேள்விபட்டேன் மகிழ்ச்சி. அதற்குள் என்ன அவசரம் இந்த கடிதம் எழுத என்பதை அன்புள்ள என்ற வார்த்தையை படிக்கும் போதே மனதிற்குள் நினைத்து, என்ன பதில் எழுத வேண்டும் என்பதையும் இந்நேரம் உங்கள் மனதிற்குள் எழுத ஆரம்பித்திருப்பீர்கள். அதற்குமுன்! அதற்குமுன் இந்தக் கடிதத்தையும் ஒருமுறை படித்துவிட்டீர்கள் என்றால் என் முன்முடிவு பொய் ஆகிவிடும். மேலும் நேற்று நடந்த அந்த திகில் அனுபவத்தையும் உங்களோடு பகிர்ந்து கொண்டது போல் ஆகிவிடும். 

உங்களுக்கு நினைவிருக்கும். நம்முடைய மஞ்சோலை மற்றும் கோவா பயணத்தின் போது 'சீனு நீங்க நாய பத்தி ரொம்ப அதிகமா எழுதிட்டீங்க, இனி வேண்டாமே' என்று கூறியது. ஒவ்வொரு முறை நாயைப் பார்க்கும்போதும் மற்ற எல்லா சிந்தனைகளையும் முந்திக்கொண்டு முன்னால் வந்து நிற்கிறது இந்த அறிவுரை. 

உங்களுக்கே தெரியும் நான் நன்பகலில் பயணித்து நள்ளிரவில் வீடு வந்து சேர்பவன் என்று. அன்றாட நிகழ்வில் நீங்கள் பலரையும் கடக்கும் போது, பல சமயங்களில் நான் நாய்களை மட்டுமே கடந்து வருபவன். கூடிய விரைவில் நான் எழுதப்போகும் தெருநாய்களைப் பற்றிய ஆராய்ச்சி கட்டுரைகளுக்கு ஐநாவில் இருந்தோ சீலேவில் இருந்தோ அல்லது உகாண்டாவில் இருந்தோ பரிசு கிடைத்தால் அதில் ஆச்சரியப்பட ஒன்றுமே இல்லை என்பது தான் என் நிலைப்பாடு. இருந்தும் நாய்களைப் பற்றிய நமக்கான விவாதத்தில் ஒரு திருப்புமுனை வரும் உங்களுக்கு இந்தக் கடிதத்தை இவ்வளவு அவசர அவசரமாக எழுதுவேன் என்று சற்றும் நினைத்துப் பார்க்கவில்லை. குறைந்தபட்சம் நேற்றைய இரவு வரைக்கும் கூட.  

நேற்றைக்கு வீடு திரும்பும் போது மணி நள்ளிரவு இரண்டு. மழை வரும் போல் இருந்தாலும் நன்றாக பனி விழுந்து கொண்டிருந்தது. சரவணாவை பெரும்பாக்கத்தில் விட்டுவிட்டு அடுத்த சந்து திரும்பினால் அதிர்ச்சி. பேரதிர்ச்சி என்று சொன்னால் உண்மைக்கு மிக அருகில் என்று பொருள். அந்த சந்தில் ஒரு நாய் இல்லை ஒரு நாய்ப் பண்ணையே நின்று கொண்டிருந்தது. ஏற்கனவே குளிரில் உள்ளுக்குள் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தேன். இப்போது நாய்கள் வேறு. இவைகளைக் கடக்காமல் வந்த வழியே திரும்பிச் சென்று வேறு ஒரு சாலையைப் பிடித்து மேடவாக்கம் பிரதான சாலையை அடையலாம். ஆனால் அது கொஞ்சம் சுத்து. சரி ஆனது ஆகட்டும் என்று எண்ணத்தில் என்னிடம் இல்லாத தைரியத்தை வரவழைத்து வண்டியை செலுத்தினேன். உள்ளுக்குள் பரவ ஆரம்பித்த அந்த சிலிர்ப்பு மட்டும் அடங்கவே இல்லை. 

லேசாக ஒரு உறுமல். அப்படியே அந்த உறுமல் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக பரவி கண்ணுக்கெட்டாத தொலைவில் இருந்தும் கேட்கத் தொடங்கியது.  இருள் பரவும் என்பார்களே அப்படித்தான் இருளோடு இருளாக நாய்களின் உறுமலும் பரவத் தொடங்கியது. லேசாக மின்னல் வெட்டியது. தெருவிளக்குகளில் பாதி எரியவில்லை. மீதி எரிந்தும் பிரயோஜனமாக இல்லை. எத்தனையோ முறை இதே சந்தில் அலறியடித்து ஓடி பின் என்னை ஆசுவாசபடுத்திக் கொண்ட கதையை உங்களிடம் பலமுறை கூறியிருக்கிறேன். வருத்தத்தோடு கேட்பது போல் மூஞ்சை வைத்திருந்தாலும் உள்ளுக்குள் சிரித்து சந்தோசப்பட்டிருபீர்கள். பரவாயில்லை.

அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக அரிசி மூட்டைகளைப் போல ஏகப்பட்ட நாய்கள். இந்த நள்ளிரவிலும் சில நாய்கள் வாக்கிங் சென்று கொண்டிருக்க சில நாய்கள் காதல் புரிந்து கொண்டிருந்தன. நன்றாக கவனித்துவிட்டேன் பனிக்காலங்கள் வந்தால் இந்த நாய்கள் சுறுசுறுப்பாகி விடுகின்றன. (குஜால்டியாகி விடுகின்றன என்று தான் எழுத நினைத்தேன்.) ஒவ்வொரு நாய்களைக் கடக்கும் போதும் தங்கள் தலையை தூக்கி 'இது எங்க ஏரியா' என்ற தொணியில் ஒரு பார்வை பார்த்தன. லேசாக உறுமவும் செய்தன. அந்தக் கூட்டத்திலேயே நோஞ்சானாக கருதப்படும் நாய் கூட என்னைப் பார்த்து உறுமியது என்ற சோகத்தைத்தான் என்னால் தாங்கிக்கொள்ளவே முடியவில்லை. வந்த கோவத்துக்கு அங்கேயே அடிச்சிருப்பேன். ஆனா கடிச்சிருச்சுனா? 

இப்போதெல்லாம் நாய்களின் உறுமலுக்கும் மிரட்டலுக்கும் பழகிவிட்டேன். என்னவென்னாலும், நாய் கடிக்கவே வந்தாலும் வண்டியின் வேகத்தை மட்டும் கூட்டி அவற்றின் கோபத்தை அதிகரிக்கக் கூடாது என்பதில் மிக கவனமாக இருக்கிறேன். வேகம் விவேகம் என்பார்கள். பத்து கிமீ வேகம் தான் இங்கே விவேகம். கண்ணாடியை திருப்பி நாய்களைப் பார்க்கும் படி வசதி செய்து கொண்டேன். ஒவ்வொரு நாயைக் கடக்கும் போதும் அவை கொலைவெறியோடு முறைப்பது தெரிந்தது. ஒரு கிமீ நீளமுள்ள அந்த தெருவில் குறைந்தது ஐம்பது நாய்கள் என்றால் என் நிலைமையை கொஞ்சம் யோசித்துப் பாருங்கள். 

அந்த தெருவில் ஒரு மெக்கானிக் ஷெட் இருக்கிறது. பழைய கார்களை உடைத்து பாகம்பிரிப்பது தான் அவர்களுடைய வேலை. தினமும் மூன்றில் இருந்து நான்கு கார்கள் அந்த ஷெட்டின் வெளியே இருக்கும். அதில் இரண்டு கடந்த சில மாதங்களாக அங்கேயேதான் நிற்கின்றன. ஒன்று இண்டிகா, மற்றொன்று ஆம்னி. இரண்டிலுமே முன் பக்க கண்ணாடி உடைந்து ஒரு சிறிய துளை இருக்கிறது. பெயின்ட் உதிர்ந்து சிலந்தி வலை பின்னி. சில சமயங்களில் அதன் உள்ளிருந்து கூட நாய்கள் வெளிப்படும். என் கவலை அது இல்லை. 

சமீப காலமாகவே அந்த கார்கள் என்னை அதிகம் பயமுறுத்துகின்றன. ஒரு திகில் படத்தில் வரும் வில்லனைப் போல் என்னைப் பார்த்து சிரிக்கின்றன. உடைந்த அந்த கண்ணாடிகளின் வழியே எப்போது வேண்டுமானாலும் ஒரு பேய் வெளிப்படலாம் என்ற உணர்வுடனேயே அவற்றை நெருங்குகிறேன். எப்போது வேண்டுமானாலும் கதவுகளைத் திறந்துகொண்டு என் முன் நிற்ககூடும் என்ற உணர்வை தடுக்க முடியவில்லை. அது ஏன் இந்த பேய்களுக்கு பழைய வீடுகளும் கார்களுமே பிடித்துப்போகின்றன. 

பேய்களை நான் நம்புகிறேனா என்ற வாதத்திற்கு செல்ல விரும்பவில்லை. நான் ஏன் பேய்களை நம்புகிறேன் என்ற கேள்விக்கும் பதிலும் தெரியவில்லை. பள்ளிகூட நாட்களில் இருந்தே பேய்கதைகள் என்றால் அவ்வளவு பிடிக்கும். நள்ளிரவில் ஆட்டோவில் வந்த பேய். கிணத்தில் குளிக்கும் போது கழுத்தை நெரித்த பேய். புளியமரத்து பேய், பக்கத்து வீட்டு குழந்தையை பிடித்துகொண்ட பேய் என்று எத்தனையோ கதைகளை எத்தனையோ பேர் கூறக்கேட்டும் அலுத்ததே இல்லை. கடைசி பெஞ்சில் அமர்ந்து கொண்டோ, கருவேல மரத்தின் அடியில் அமர்ந்தோ நாங்கள் பேசிய பாதி கதைகள் பேய்களைப் பற்றிதான். அப்போது கேட்ட கதைகள் அனைத்தும் இப்போது நிஜமாகிவிட்டால். வெள்ளை உடை அணிந்த மோகினி ஒன்று மல்லிகைப்பூ வாசத்தோடு முன்னால் வந்து நின்றால்...! எனக்குத் தெரியும் இதற்கு முந்தைய வரியை மீண்டும் ஒருமுறை படித்து சிரிப்பீர்கள் என்று. ஆனால் என் கவலையே வேறு. ஏன் புரிந்துகொள்ள மறுக்கிறீர்கள். 

ஒருவேளை வாக்கிங் வந்த பேய் ஜாலியாக என்னுள்ளே செட்டில் ஆகிவிட்டால் என்னையே நம்பியிருக்கும் இந்த சமுதாயத்தின் நிலைமை என்னாவது. அப்போதும் 'வர வர நீ பேயாட்டம் எழுதுற' என்றுதான் கூறுவீர்களே ஒழிய ஏன் பேயாட்டம் எழுதுறேன் என்பதை குறித்து சிந்திக்க மாட்டீர்கள். சிரிக்காதீர்கள். நான் புலம்புவது உங்களுக்கு சிரிப்பாக இருக்கிறதா?

இப்போதெல்லாம் நாய்களை விடவும் அந்த கார்களையே அதிகம் கவனிக்கிறேன். அதிகமாகவும் யோசிக்கிறேன். அதே யோசனையில் மேடவாக்கம் வரையிலும் வந்துவிட்டேன். யாருமற்ற சாலையில் இருந்து சிவகாமி நகர் நோக்கி திரும்பியபோது தான் அந்த பொம்மையைப் பார்த்தேன். நல்ல பெரிய பொம்மை. நடுரோட்டில் தலையை விரித்துப் போட்டபடி குப்புறக் கிடந்தது. காஞ்சுரிங் போன்ற படங்களில் பாத்திருக்கிறோமே. இம்மி பிசகாமல் அதேமாதிரி இருந்தது. அதைபார்த்த மாத்திரத்தில் வண்டியை நிறுத்திவிட்டேன். லேசாக வீசிய காற்றில் அதன் முடி அசைவது போல் இருந்தது. உயிர் இருந்தாலும் இருக்கக் கூடும். பொம்மை என்றே நினைக்க முடியவில்லை. பொம்மை உருவில் வந்த பேய் அல்லது பேய் உருவில் வந்த பொம்மை. 

தெருவிளக்கின் மஞ்சள் வெளிச்சம் மேலும் உயிரூட்டியது. நான். அந்த பொம்மை. ஒரு சில தவளைகளின் அலறல். எங்கும் நிரம்பி இருக்கும் நிசப்தம். அதையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். எனக்கும் அதற்கும் ஏதேனும் பூர்வஜென்ம தொடர்பு இருக்கக்கூடுமோ என்றெல்லாம் கூட யோசித்தேன். மெல்ல அதனைக் கடந்து செல்ல தொடங்கினேன். வண்டியின் கண்ணாடியில் அசையாது படுத்துக்கிடந்தது அதன் பிம்பம். எப்போது வேண்டுமானலும் நிமிர்ந்து உட்காரலாம் என்பது போல் படுத்திருந்தது. வைத்த கண் வாங்காமல் அதையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். ஆவி! எனக்கு என்ன பயம் என்றால் நம்முடைய அடுத்த நீண்ட பயணத்தில் 'சீனு நீங்க இப்போல்லாம் பேய்களைப் பத்தி அதிகமா எழுதுறீங்க' என்று கூறிவிடக் கூடாதே என்பது தான். 

இப்படிக்கு

சீனு    

நள்ளிரவு நாதாரிகள்

இன்னும் மூன்று நாட்கள் இந்த நட்டநடு நள்ளிரவில் பயணித்தேன் என்றால் நிச்சயமாக நாய்களை வெறுத்துவிடுவேன். எனக்கும் அவற்றிற்கும் எந்த சண்டையுமே இல்லை. சாதாரணமாக பத்தடி தூரத்தில் குறுக்கே வரும் நாயைப் பார்த்தேன் என்றால் இருபதடி தூரத்தில் பிரேக் பிடித்து அவற்றிற்கு வழி விடும் தாராள மனபான்மையாளன். எள்ளளவும் துரோகம் நினைக்காத பண்பாளன். சமயங்களில் சாலையில் அடிபட்டு நைந்து போய் கிடக்கும் நாய்களைப் பார்த்தால் உள்ளுக்குள் அறச்சீற்றம் கொண்டு கதறி அழுபவன். 

அப்படிப்பட்ட என்னை, எனது நல்ல உள்ளத்தை இந்த பாழாய்ப் போன நாய்கள் புரிந்து கொள்ள மறுக்கின்றன. எங்கோ விரிசல் ஏற்பட்டு, இடைவெளி பெருத்து இப்போது எங்களுக்கு இடையில் யுத்தம் நடந்து கொண்டுள்ளது. பகலில் சாதுவாக படுத்திருக்கும் நாய்கள் இரவானால் கொட்டக் கொட்ட முழித்திருந்து என் - தொடர்ந்து ரைமிங்காக எழுத ஆசை தான், ஆனால் எனக்கான பெண் வாசகர்கள் அதிகம், அவர்கள் தவறாக நினைக்கக் கூடும் என என் ஆண்வாசகர்கள் நினைக்கும் வாய்ப்பு அதிகம் இருப்பதால் அந்த ரைமிங்கை தவிர்த்து -  கடிக்கக் கூடாத இடத்தில் கடித்துவிட்டால் என்ன செய்வது. இப்போது தான் தூரத்தில் ஒரு ஒளி தெரிகிறது. 

சரி விட்ட இடத்தில் இருந்து தொடர்கிறேன். மூன்று நாளைக்கு முன் புங்கராஜை அவன் வீட்டில் விட்டுவிட்டு ஏரிக்கரை வழியாக வரும்போதுதான் முதல் அசம்பாவிதம் நடந்தது. 

நல்ல செவப்பான செக்கக்செவேல் நாய். புங்கராஜ் வீட்டை நோக்கி செல்லும் போதே துரத்தியது. கொஞ்சம் மேனேஜ் செய்து, இரண்டு கால்களையும் ஹேன்டில்பரில் தூக்கிவைத்து, நிலைகுலைந்து, பின் சமாளித்து ஒருவழியாக அவனை வீட்டில் இறக்கி விட்டேன். 

'ஆமா நாய் தொரத்தும் போது கூட போன நோண்டிட்டே இருந்தியே பயமா இல்லையாடா' என்றேன். 'அது உங்களத்தான பாஸு துரத்திச்சு, எனகென்ன பயம்' என்றான். முறைத்தேன். 'ஆமா அது கடிக்குமோ பாஸு' என்றான். 'அதுக்குள்ள ஏதொ அமானுஷ்ய சக்தி புகுந்து இருக்கு பாஸு, உங்க ஹெல்மெட்ட கழட்டி வச்சுட்டு போங்க, தொரத்தாது' என்று ஐடியா வேறு கொடுத்தான்.

நானும் நல்ல புள்ளையாட்டம் ஹெல்மட்டை டேங்கில் வைத்துவிட்டு பூனை போல என்ஜினை உறுமவிடாமல் மெதுவாக சென்று கொண்டிருந்தேன். ஏரிக்கரையின் ஓரமாக ஆங்காங்கு பலநாய்கள் உருண்டு கொண்டிருந்தன. 

ஏரிக்கரையை நீங்கள் பார்த்திருக்கிறீர்களா?. நள்ளிரவில் அதுவே ஒரு அமானுஷ்ய பூமி போலத்தான் இருக்கும். ஒரு பக்கம் நல்ல உயர்ந்து வளர்ந்த ஏரிகரை. அதன் மீது வளர்ந்து நிற்கும் பழங்காலத்து மரங்கள். அதற்கும் பின்னால் தற்போது ஜரூராக மணல் அள்ளும் வேலை நடந்து வரும் ஏரி. ஒருமுறையை ஏரிக்கரை மீது ஏறிப் பார்த்தேன். இன்னும் கொஞ்சநாளில் லாவாவை அள்ளி லாரி ஏற்றுவார்கள் போலும். தீயா வேலை செய்கிறார்கள். சரி அமானுஷ்யம் மிஸ் ஆகிறது. மீண்டும் விட்ட இடத்திற்கே வருகிறேன். எனக்கேன் தேவையில்லாத அறச்சீற்றம். 

நள்ளிரவில் ஏரிக்கரை பகுதியே அமானுஷ்யம் நிறைந்து காணப்படும். அதன் எதிர்ப்புறம் அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமான வீடுகள். இனிமேல் சாலை போட்டால் புதிய பள்ளங்கள் வரலாம் என்ற நம்பிக்கையில் காத்திருக்கும் பழைய பள்ளங்கள். காற்றில் மெல்ல மரங்கள் அசைய. லேசாக பனி விழுந்து கொண்டிருந்தது. தூரத்தில் அந்த நாய். நல்ல சிவப்பான கொழுத்த நாய்.

நடு முதுகுத் தண்டில் லேசான குறுகுறுப்பு. கண்களில் வீரத்தை வரவைத்துக் கொண்டு. கைகளை தயார்ப்படுத்தினேன். பேஸ்மென்ட் நடக்கபோகும் யுத்தத்திற்கு தயாராய் இருந்தது. இந்நேரம் அந்த நாதாரி நாயும் தயார் நிலைக்கு வந்திருந்தது. 

'போயிருடா போயிருடா போயிருடா' மனம் துடிக்க. அந்த நாயைக் கிட்ட நெருங்க ஒரு ஆயிரம் ஹெட்ஸ் சப்தத்தில் லொள் என்றது. நல்லவேளை ஏற்கனவே தயார் நிலையில் இருந்ததால் கையை வலுகொண்டு முறுக்கினேன். மங்கள்யான் வேகத்திற்கு கொஞ்சம்தான் வேகம் அதிகம். பள்ளமான தரை என்பதால் கடலில் மிதப்பது போல இருந்தது. இப்போது அந்த நாய் கண்ணாடியில் இருந்து மறைந்து, கணுக்காலுக்கு மிக அருகில் ஓடிவந்து கொண்டிருந்தது. மெல்ல குனிந்து பார்த்தேன். ஏதொ ஒரு ஜென்மத்தில் தெரிந்தோ தெரியாமலோ அதற்கு வஞ்சம் செய்திருக்கிறேன். அந்தக் கொலைவெறி அதன் கண்களில் தெரிந்தது. 'தக்காளி இப்ப வா' என்றபடி இன்னும் முறுக்கினேன். 

எவனாவது எதிரில் வந்திருந்தால் இனி அவன் எவன் எதிரிலும் சென்றிருக்க முடியாது. அப்படி ஒரு வேகம். இனி அது என்னைத் தொட முடியாது என்ற நிலை வந்ததும் கொஞ்சம் ஆசுவாசபடுத்தி திரும்பிப் பார்த்தேன். தூரத்தில் என்னை வெறித்துப் பார்க்க, அதன் கண்களில் ஒளி வந்து சென்றது. அந்தக் காட்சியே இன்னும் மனதில் இருந்து மறையவில்லை. அதற்கு முன் அடுத்தநாளும் வந்துவிட்டது.

அடுத்தநாள் பகலில் புங்கா வீட்டிற்கு செல்லும் போது அந்த சாலையைப் பார்த்தேன். முந்தைய தினம் நாய் துரத்த ஆரம்பித்த இடத்தில் சிவப்பாக ஏதோ ஒன்று சுருண்டு கிடக்க மனம் பதபதக்க மெல்ல அதனை நெருங்கினால் ஊரின் ஒதுக்குபுற ஏரியா என்பதால் எவனோ அவன் வீட்டு நைந்து போன தபேலா தலையணை தூக்கி எறிந்திருக்கிறான். கருமம் அது கலரும் சிவப்பாகவா இருந்துத் தொலைய வேண்டும். 

அன்றைய தின நள்ளிரவு மீண்டும் புங்காவை இறக்கி விடச் செல்கையில் அதே நாய் தென்படுகிறதா என பார்த்தோம். புங்கா அதை அடிப்பதற்காக ஆயுதம் எல்லாம் தயார் செய்திருந்தான். ஆங்காங்கு சில நாய்கள் சுருண்டு கிடக்க, இரவிலும் அந்த தலையணை என்னை பயமுறுத்தியது என்ற சோகத்தை யாரிடம் சொல்லி அழ. 

வேறொரு சிவப்பு நாய் தன் குடும்பம் குட்டிகளோடு உறவாடிக் கொண்டிருந்தது. எவ்வித பிரச்சனையும் இல்லாமல் அவன் வீடு வந்தாயிற்று, இப்போது திரும்பிப் போக வேண்டுமே. மனதில் தைரியத்தை வரவைத்துக் கொண்டு மெல்ல சென்றபோது தான் அந்த குள்ளநரி வெளிப்பட்டது. தக்காளி மீண்டும் ஓட்டம். போன ஜென்மத்தில் ஒலிம்பிக்கில் என் எதிரியாய் இருந்து தோற்றிருக்கும் என்று நினைக்கிறன். பந்தம் இன்னும் தொடர்கிறது. நானும் நன்றாக பழகி இருந்ததால், அதன் கண்களில் எளிதாக மண்ணைத் தூவி இம்முறையும் வென்றுவிட்டேன்.

கதை இப்படி என்றால், இன்றைக்கு சரவணாவை அவன் வீட்டில் விட்டுவிட்டு வரும்போது 'இந்த நாயும் துரத்துமா' என்று நினைத்த ஒரு நாய் கூட துரத்த ஆரம்பித்தது. 'எல்லாம் உன் நேரம்டா சீனு' என்றபடி என்னுடைய கிரையோஜீனிக் என்ஜினை    முறுக்கினேன். அது ரோடா, ஸ்பீட் பிரேக் காடா என்று தெரியாத அளவுக்கு வேகத் தடுப்பான்கள் நிறைந்த சாலையில் வண்டி மிதந்தது. வாயில்லா என் வண்டி நிச்சயம் என் மீது சாபம்விட்டிருக்கும். மெல்ல என்னை ஆசுவாசப்படுத்திக் கொண்டே வண்டியை நிறுத்திய போது தூரத்தில் அந்த நாய் ஒரு புள்ளியாகி இருளில் மறைந்திருந்தது. 

'என்னடா சீனு வரிசையா நாய் துரத்துதே ஒரு வேல உன் மேல ஏதும் அமானுஷ்யம் இறங்கிருச்சோ' என்றபடியே பெரும்பாக்கத்தில் இருந்து மேடவாக்கம் நோக்கி நொந்து கொண்டிருந்தேன். பெரும்பாக்கமாவது பரவாயில்லை நான்கடிக்கு ஒருநாய். இங்கோ இரண்டடிக்கு ஒன்று நின்று முறைத்துக் கொண்டிருந்தது. இவற்றைக் கடந்துவிட்டால் போதும் பத்திரமாக வீடு போய் சென்றது விடலாம். நாளையில் இருந்து பாதுகாப்பிற்கு ஒரு இரும்பு கம்பியை எடுத்துவர வேண்டும்.  

நாய்த் தாக்குதலில் இருந்து தப்பிப்பதற்கான வழிகளை யோசித்துக்கொண்டே ரெங்கநாதபுரம் முக்கு திரும்பியது தான் தாமதம், எங்கோ தலையை சொருகியிருந்த நாய் என்னைப் பார்த்ததும் அடித்துப் பிடித்து ஓடி வந்தது. 

ஏற்கனவே நான் செம டயர்ட். பேசாமல் ஆண்டவரே என ஒப்புக் கொடுத்துவிடலாமா என்று யோசித்துக் கொண்டே வண்டியை முறுக்கிய போது வேறொரு ஜந்து குறுக்கே வந்தது. அதை ஏற்றிவிடக் கூடாது என்ற பரிதவிப்பில் சடன் பிரேக் போட்டால் அதன் கண்கள் இரண்டு வைரங்கள் போல் ஜொலித்தன. அதுவும் என்னையே முறைக்கத் தொடங்கியது. நாயா பூனையா கரும்புலியா இல்லை பேயா என்று தெரியாத அளவிற்கு வெல்வெட் கருப்பு. பூனைதான். 'இவ்ளோ நேரம் நாய், இப்போ நீயா' என்று சோகத்துடன் அதை வெறிக்க, இங்குதான் கதையில் ட்விஸ்ட். இதுவரைக்கும் நாய்தானே பூனையைத் துரத்தி கேள்விபட்டிருப்பீர்கள். இங்கே உல்டாவாக அந்த கறுப்புப் பூனை நாயைத் துரத்தத் தொடங்கியிருந்தது. என்னிடம் தன் வீரத்தை காண்பித்த அந்த நாய் இப்போது தெறித்து ஓடியது. 

பூனையின் கண்களில் இன்னும் அந்த ஜொலிப்பு குறைந்திருக்கவில்லை. வண்டியை கிளப்பும் முன் நன்றியுடன் அதைத் திரும்பிப் பார்த்தேன். எந்தப் பிரதியுபகாரமும் எதிர்பாராமல் என்னைக் கடந்து குறுக்கே ஓடியது. முடிவு செய்துவிட்டேன் எனக்கான ஆயுதம் இரும்புக் கம்பி இல்லை. அந்தக் கறுப்புப் பூனை தான். முதலில் அதை ஆட்டையைப் போடவேண்டும். ஆனால் அதற்கு முன் எனது அலுவலகத்தில் அந்தக் கருப்புப் பூனைக்கு ஓர் ஐடி கார்ட் தருவார்களா என கேட்டுத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும். 

படங்கள் - நன்றி இணையம்

நடுநிசி நாய்கள்

என்னுடைய நைட்ஷிப்ட் பதிவை அலுவலக நண்பர் ஒருவர் படித்துவிட்டு, "பாஸ் இந்த தெரு நாய்த் தொல்லைய பத்தியும் எழுதுங்க தாங்க முடியல... அதுலையும் நடுராத்திரி ஷிப்ட் முடிஞ்சு வீட்டுக்கு போறதுக்குள்ள ஷப்பா மிடில... நம்மாளுங்க பாதி பேர் வீட்டு வாசல் வரைக்கும் CABல போறதே இந்த நாய்ங்களுக்குப் பயந்து தான்" என்றார்.   . 

பல நேரங்களில், பல சமயங்களில் தெருநாய்த் தொல்லைகளை அனுபவித்து இருந்தாலும் அப்போது எல்லாம் அவற்றை எழுத வேண்டும் என்று தோன்றியதில்லை,ஆனால் கடந்த வாரம் தான் என்னை அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்கிய எனக்கான அந்த மொமென்ட் வந்தது. 

இரவு மணி பதினொன்று இருக்கும், மேடவாக்கம் பேருந்து நிறுத்தத்தில் இருந்து வீட்டை நோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தேன். வெறும் மூன்றே மூன்று தெருக்களைக் கடந்தால் வீடு. ஆனால் இந்தத் தெருக்கள் வெறும் தெருக்களாக இல்லாமல், தெரு முழுவதும் ஆபத்து நிறைந்திருந்தால். அந்த ஆபத்தும் நாய் ரூபத்தில் தொடர்ந்தால் ...! 

முதல் தெருவின் முக்கால்வாசியைக் கடக்கும் வரையிலும் நாய்களின் பார்வைகளில் நான் இரையாக்கப் பட்டிருக்கவில்லை. ஆனால் அப்போது தான் அந்த சப்தம் ஆரம்பமாகியது. 

"ஊஊஊஊஊஊஊஊ", வேலை வெட்டி இல்லாத ஏதோ ஒரு நாய் எங்கிருந்தோ ஊளையிடத் தொடங்கியது. அவ்வளவு தான் அதுவரை அந்த இடத்தில் அமைதியாகப் படுத்திருந்தவன், அந்த சப்தம் கேட்டதும் உடம்பை சிலிப்பிக் கொண்டு உற்சாகமாக எழுந்து விட்டான்.

அடுத்த நொடியே "ஊஊஊஊஊஊஊஊ" என்று ரெஸ்பான்ஸ் செய்யத் தொடங்கி தொடர்ந்து ஊளையிட்டுக் கொண்டே இருந்தான். 

அவ்வளவு சப்தமாய் கத்தியும் நான் அவனை கண்டு கொள்ளவே இல்லை, அங்கு தான் அவனுக்கு கோபம் பிறந்திருக்க வேண்டும், தனது முதல் ஆயுதமான "வெறித்தனமான லொள்ளை" கையிலெடுத்தான், "லொள் லொள் லொள்" விடமால் குறைத்தான். 

எதிரியை பயமுறுத்தி விட்டால் போதும் பாதி ஜெயித்து விடலாம் என்பது தான் இவர்களது தாரக மந்திரம்.

எப்போது வேண்டுமானாலும் அவன் என் மீது பாயலாம் என்ற நிலையில் சர்வமும் அடங்கி ஒடுங்கியிருந்தது. தற்காப்புக்காக தற்சயம் என்னிடம் இருப்பது முதுகில் தொங்கிக் கொண்டிருக்கும் பை மட்டுமே, அதை வைத்து என்ன செய்து விட முடியும், மிஞ்சிபோனால் இரவு நேர புழுக்கத்தை போக்கும் விதமாக, அந்த நாய் முகத்தில் இதமாக காற்று வீசிவிட்டு வரலாமே தவிர அடித்து விரட்ட முடியாது.

எங்கிருந்தது வந்தார்கள், எப்போது வந்தார்கள் என்று தெரியவில்லை நொடிபொழுதில் ஐந்து பேர் சேர்ந்து கொண்டார்கள், அவர்கள் என்னை இன்னும் சுற்றிவளைத்திருக்க வில்லை, நானும் நிற்கவில்லை, நடந்து கொண்டே இருந்தேன், எனக்குப் பின்னால், மிக அருகில் "லொள்" தொடர்ந்து கொண்டே வந்தது. எங்கே திரும்பிப் பார்த்தால் கடித்து விடுமோ என்ற பயத்தால் திரும்பவே இல்லை, ஒரு வேளை திரும்பிப் பார்த்திருந்தால் 'அய்யோ பாவம்' என்று கருணை காட்டியிருக்கவும் வாய்ப்பிருக்கிறது.

இரண்டாவது தெருவையும் கடந்து விட்டேன், தூரத்தில் வாட்டர் டேன்க். அதன் அருகில் பத்து நாய்கள் ஏற்கனவே தயாராகி இருப்பது தெரிந்தது, வாட்டர் டேங்க் அருகே திரும்பினால் மூன்றாவது வீடு, என் வீடு தான். 

அந்தோ பரிதாபம் அங்கே ஒரு பெரும் படை எனக்காய் ஆவலாய். பின்னால் ஐந்து நாய், முன்னால் பத்து நாய், அனைத்தும் அட் எ டைமில் குறைக்க ஆரம்பித்திருந்தன,கால்கள் பரபரத்தது, மனம் பரலோகத்தில் உள்ள பரமபிதாவை ஜெபிக்கத் தொடங்கியது.  பத்து பேர் கொண்ட குழுவில் இருந்து மூன்று பேர் மட்டும் பிய்த்துப் பிடுங்கி என்னை நோக்கி ஓடி வர தொடங்கினர். நன்றாக உற்று கவனித்தேன் மூன்றும் வெள்ளை வெளேர் நாய்கள்.  

முன்னொரு முறை முட்டாய் கம்பெனி வாசலில் அண்ணனும் ஒருநாயும் கட்டிப் பிடித்துச் சண்டை போட்டனர், அன்று தான் நாய் என்ற ஜீவன் என் மனதில் முழுதாய் பதிந்தது.  அப்போது எனக்கு ஏழு வயது. சிறுவயதில் அண்ணன் என்னருகில் நின்றானென்றால் நல்லி எலும்பு போல் இருப்பான், அதனால் தானோ என்னவோ நானும் அவனும் ஒன்றாய் நடந்து சென்ற போது என்னை விடுத்து அவனை மட்டும் துரத்தத் தொடங்கியது அந்த நாய். 

இன்றும் கண்முன் விரிகிறது அந்தக் காட்சி, நல்ல வேகமாகத் தான் ஓடினான், இருந்தும் முட்டாய்க் கம்பெனியினுள் நுழைந்து விடலாம் என்று படியேறிய போது நாய் அவனை வளைத்து விட்டது. அன்று நல்ல மூடில் இருந்திருக்கும் போல வெறும் பிராண்டலுடன் விட்டு நிறுத்திக் கொண்டது. ஆனால் ஒன்று மட்டும் சத்தியமாய்ப் புரியவில்லை, கடி வாங்கியது அவன், கடித்தது நாய். இந்த இருவரையும் அடிக்காமல், ஏன் என்னைப் போட்டு அடித்தார்கள் என்று இன்று வரை புரியவில்லை. நாய் என் முதல் எதிரியான தருணம் அது.

டீன் ஏஜுக்குள் நுழைந்திருந்த நேரம்  தெருவில் எங்கு பார்த்தாலும் பஞ்சுமூட்டை சைஸில் பல பொம்மேரியன்கள் யாரையாவது துரத்திக் கொண்டிருக்கும். இவற்றுக்கெல்லாம் சாப விமோசனமே கிடையாது. ஒரு எச்சரிக்கை தராது ஒன்றும் தராது, இரையைப் பார்த்த நொடியே தாக்க வேண்டும் என்ற எண்ணமுள்ள அவசரக் குடுக்கைகள். 

என் தெருவே சொல்லி வைத்தார் போல் பொம்மெரியனுக்கு மாறியிருந்தது, வீட்டிற்கு ஒரு மரம் வளர்த்தார்களோ இல்லையோ ஒரு பொம்மேரியன் வளர்த்தார்கள். வாக்கிங் கூட்டிப் போகிறேன் என்ற பேர்வழியில் இவர்கள் பண்ணும் அப்பாdogகர் வேலைகள் அப்பப்பா தாங்க முடியாது. இவற்றை வளர்பவர்களை எல்லாம் ஸ்கூல் அசெம்ப்ளியில், கொளுத்தும் வெயிலில் முட்டி போடச் சொல்ல வேண்டும்.

இவற்றை எல்லாம் கூட பொறுத்துக் கொள்வேன், ஆனால் பாழாய்ப்போன அந்த நாய்களுக்கு பெயர் வைக்கிறேன் என்ற பேரில் சீனு என்ற பெயரை வைத்து என் மானத்தை வாங்கியதை மட்டும் என்னால் பொறுத்துக் கொள்ளவே முடியாது. 

" சீனு வாக்", "சீனு ரன்", "சீனு ஸ்டாப்", "சீனு டேக்", " சீனு ...", "சீனு ..."," சீனு ..."

'தெருவுல நான் நடந்து போகும் போது இப்படியெல்லாம் என்ன கடுப்பேத்துனா நான் காண்டாவேனா மாட்டேனா?' பொம்மேரியன் என்னோட முக்கிய எதிரி.       

டியுசன் வாத்தியார் ஒரு நாய் வளர்த்தார், சரியான அம்மாஞ்சி நாய். தூங்குமூஞ்சி நாய். ஆளு தான் வளர்ந்ததே தவிர ஐந்தாவது அறிவு வளரவே இல்லை. நான் டியுசன் போனதே பொழுது போக்குவதற்காக, என்னுடன் முத்துவும், முத்துவுடன் அந்த அம்மாஞ்சியும் சேர்ந்து கொண்டால், தினமும் எங்களுக்கு சம்மர் ஹாலிடேஸ் தான்       

அந்த நாயை வாக்கிங் கூட்டிப் போகிறேன் என்று சொல்லிவிட்டு பாடாய்ப் படுத்துவான் முத்து. டியுசன் வாத்தியாரிடம் வாங்கிய அடியை எல்லாம் அதற்கு தானமளித்து விடுவான். வாயிருந்தும் குறைக்காத ஜீவன். அந்த அப்பாவி நாய்க்கு அவன் வைத்த பெயர் 'டைகர்'.

"டைகர் கம், டைகர் கம், டைகர் கம்" இதைத் தவிர அவன் அந்த நாயிடம் எதுவுமே பேசியது கிடையாது, ஏன் என்றால் அது கம்மவே கம்மாது.  ஒரு அடி கூட நகராது. தரதரவென இழுத்துக் கொண்டு போவான். ஒரு வேளை அந்த நாய் முத்து சொல்லியதை எல்லாம் கேட்டிருந்தால் நிச்சயம் இந்நேரம் முத்து ஸ்போகேன் இங்க்லீஷ் படித்திருப்பான்.       

ஒருநாள் வாக்கிங் கூட்டிச் செல்லும் போது அந்த நாயை பலமாக அடிக்கத் தொடங்கினான், சரியான அடி. கிளைமேக்சில் வில்லனிடம் ஹீரோ வாங்குவானே அதுபோல. கடனே என்று அப்பாவியாய் அடி வாங்கிக் கொண்டிருந்தது. எனக்கோ பாவமாய் இருந்தது. ஹீரோவின் தம்பி போல அவனிடம் முத்து ப்ளீஸ் விட்று என்று கெஞ்சினேன். அவன் விடுவதாய் இல்லை. 

டைகருக்குள் எங்கிருந்து அவ்வளவு ஆவேசம் வந்தது என்று தெரியவில்லை, நிஜ டைகராக மாறி எங்கள் இருவரையும் துரத்த தொடங்கிவிட்டது. ஓடினோம் ஓடினோம் ஓடிக் கொண்டே இருந்தோம், அது எங்களை விட வில்லை, ஒரு கட்டத்தில் அக்ரகாரத்தில் இருந்த ஒரு சுவற்றில்ன் மீது ஏறிக்கொண்டோம். எங்களை அது ருத்ர பார்வை பார்த்துக் கொண்டிருந்தது. அவ்வளவு நேரம் "டைகர் கம்" என்றவன் இப்போது "டைகர் கோ, டைகர் கோ" என்று கிட்டத்தட்ட அழுது கொண்டிருந்தான், தோம். 

அதற்கு அடுத்த நாளில் இருந்து டைகர் சுறுசுறுப்பாக மாறிவிட்டது, ஆனால் அதனை வாக்கிங் கூட்டிப் போகத் தான் முத்து தயாராய் இல்லை.

( முத்துவைப் பற்றி தெரிந்து கொள்ள இந்தக் கதையைப் படித்துப் பாருங்கள் )

மேடவாக்கம் வீட்டிற்கு வந்த பொழுது அப்போது தான் பிறந்திருந்த மூன்று குட்டி நாய்கள் ரோட்டில் தவழத் தொடங்கியிருந்தன. மூன்றும் வெள்ளை வெளேர் குட்டிகள், அதனுடைய தாயும் வெள்ளை தான். எப்போதாவது அவற்றிக்கு சோறு போடுவேன், எலும்பு துண்டு போடுவேன். மற்றபடி கண்டு கொள்ள மாட்டேன். இந்த வீட்டிற்கு வந்து ஒருவருடம் ஆகிவிட்டது. சமகாலத்தில் இந்த மூன்றும் எருமை மாடு போல் நன்றாக வளர்ந்தும் விட்டது. 

அவர்களும் அவர்கள் நண்பர்கள் சிலரும், என் வீட்டின் அருகே இருக்கும் வாட்டர் டேன்க்கே கதி என்று கிடப்பார்கள். எப்போதாவது சோறுபோட்டால் வாலை ஆட்டிவிட்டு நன்றி கூறுவார்கள். அந்த மூன்று வெள்ளை நாய்களும் குட்டியாக இருக்கும் போது மற்ற நாய்கள் அவற்றை சாப்பிடவிடாது. அதனால் அந்த மூன்றையும் தனியாக கூப்பிட்டு சாப்பாடு போடுவேன். இதில் மற்றவர்களுக்கெல்லாம் என் மீது கோபம். தற்போது இவர்கள் வளர்ந்து விட்டாலும் இவர்களுக்கு மட்டுமே சோறு போடுகிறேன் (அதுவும் எப்போதாவது, வாரம் ஒருமுறை )

இரவு நேரம் யாரேனும் தெரியாதவர்கள் வந்தால் அவர்களை ஒரு அடி நகர விடாது. இந்த மூன்றும் சேர்ந்து அவ்வளவு அட்டகாசம் செய்யும். அலுவலகம் முடிந்த இரவுகளில் தனியாளாக வரும் பொழுது நடு ரோட்டில் மூன்றும் படுத்துக் கிடக்கும் அசையவே அசையாது, அவற்றின் மீது வண்டியின் சக்கரத்தை ஏற்றுவது போல் திருப்புவேன், அப்போதும் அசையாது. ஆனால் நிச்சயம் மனதிற்குள் நினைத்திருக்கும் "ஓவராப் போற, உனக்கு இருக்கு டி ஒருநாள்"     

சமீபத்தில் வந்த அக்னி வெயில் தாங்க முடியாமல், இந்த மூவரும் எங்கள் வீட்டு வராண்டாவில் வந்து படுக்கத் தொடங்கியிருந்தார்கள். இந்த நேரத்தில் சும்மா இருக்காமல் எங்களது ஷூ செப்பல் என பாரபட்சம் பார்க்காமல் கடித்து குதறத் தொடங்கவே அவர்களை அடித்து விரட்டத் தொடங்கினேன். நிச்சயம் மனதிற்குள் நினைத்திருக்கும் "உனக்கு போடுறேன் டா ஸ்க்கெட்ச் "       

போனவாரம் இந்த மூன்று நாய்களும் சேர்ந்து ஒரு குட்டி பாப்பாவிடம் வம்பிழுத்துக் கொண்டிருந்தன, அந்த பாப்பா கையிலிருந்த பிஸ்கட் தான் அவற்றின் டார்கெட், அந்த வழியாக நடந்து சென்ற என்னையே அப்பாவியாய் பார்த்தாள் அந்த குட்டிப் பாப்பா, வீரமாய் அந்த நாய்களின் அருகில் சென்றேன், உள்ளுக்குள் பயம் இருந்தாலும் வெளியில் காட்டிக் கொள்ளவில்லை, "ஏய் ச்சூ ச்சூ" என்று விரட்டியும் அவை நகருவதாய்த் தெரியவில்லை, கல்லெடுத்து அடிக்கத் தொடங்கியதும் ஓடிவிட்டன, இன்று தான் அவை ஓவராய்க் கடியாகி இருக்க வேண்டும்.        

இந்த மூன்று வெள்ளை நாய்கள் தான் தற்போது என்னை நோக்கி பாய்ந்து வந்து கொண்டிருந்தன.  

நிற்கவா ஓடுவதா, இல்லை என்ன செய்ய வேண்டும் எதுவும் தெரியவில்லை, மெதுவாக நகர்ந்து கொண்டிருந்தேன், தூரத்தில் ஒரு கட்டை கிடந்தது கொஞ்சம் தெம்பளித்தது. பின்னால் துரத்திக் கொண்டிருந்த ஐந்து நாய்களுக்கும் இன்னும் வெறி ஏறி இருந்தது, அவற்றின் குறைப்பு அதிகமாகி இருந்தது.

தற்போது முன்னால் நின்ற மற்ற நாய்களும் ஓடி வரத் தொடங்கின, இன்னும் சிறிது தூரம் நடந்தால் என் வீட்டை அடைந்து விடலாம், ஆனால் வசமாக மாட்டிக் கொண்டேன்.

முன்னால் ஓடி வந்த மூன்று நாய்களில் ஒரு நாய் வேகமாக என் கால்களில் மோதி என்னைத் தாண்டி ஓடியது, மற்ற நாய்களும் என்னைக் கடந்து ஓடின, குழப்பமாய் மெதுவாக பின்னால் திரும்பிப் பார்த்தேன், பக்கத்து தெரு நாய்களுக்கும், இவற்றிற்கும் குருஷேத்திரம் நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்தது, என் வீட்டை நெருங்கும் வரையிலும் மிக பயங்கரமான சண்டை, சண்டையைத் தாக்குப் பிடிக்க முடியாமல் பக்கத்து தெரு நாய்கள் சிதறி ஓடின.

அது வரையிலும் என்ன நடந்தது என்று எனக்குப் புரியவில்லை, நான் தப்பிப் பிழைத்த சந்தோஷத்தில் மெதுவாக என் வீட்டு கதவைத் திறக்கும் போது அந்த மூன்று நாய்களும் வாலாட்டிக் கொண்டே என் பின்னால் வந்து நின்ற போது தான் உணர்ந்து கொண்டேன், சற்று நேரத்திற்கு முன் நடந்த சண்டை எனக்கானது என்று...

அனுபவம் கற்றுத் தந்த பாடம் : எந்த நாயை வேண்டுமானாலும் பகைத்துக் கொள்ளலாம் , ஆனால் தெரு நாயை மட்டும் ம்ம்கும் பகைச்சுக்கவே கூடாது.