செந்நாய் என்னும் வனமிருகம்

சில நாட்களாகவே அந்த செந்நாயின் முகம் தோன்றிக்கொண்டே இருக்கிறது. அது ஒரு வெறித்த பார்வையாகவும் இருக்கலாம் அல்லது என்னோடு வா இந்த கானகத்தை சிறிய இடைவெளி கூட விடாமல் சுற்றிக் காண்பிக்கிறேன் என்கிற அன்யோன்யமகாவும் இருக்கலாம். ஆனால் அது அங்கேயே நின்று வெறித்துக் கொண்டுள்ளது. என்னுடைய வருகையின் தீவிரத்தை எதிர்பார்த்துக் காத்துக்கொண்டுள்ளது.  

சில வாரங்களுக்கு முன் மாஞ்சோலைக்கு சென்றிருந்த போது ரூபக்தான் கேட்டுக்கொண்டே இருந்தான், 'பாஸ் இவ்ளோ தூரம் வந்த்ருக்கோம் ஒரு மிருகத்த கூட பார்க்க முடியல, அட்லீஸ்ட் ஒரு புலிய கூட பார்க்கமுடியல' என்றவாறு வருத்தப்பட்டான். அவன் வருத்தம் என்னை வருத்தமடையச் செய்தது உண்மைதான் என்றாலும் 'அட்லீஸ்ட் ஒரு புலிய கூட பார்க்கமுடியல' என்ற அவனது ஆதங்கத்தைத் தான் என்னால் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை. புலியைப் பார்ப்பதில் என்னவொரு அசால்ட்டான தைரியம் அவனுக்கு. ஒருவேளை எவ்வித முன்னறிவிப்பும் கொடுக்காமல் கம்பீரமாக வந்து நின்றுவிட்டால். உள்ளுக்குள் அந்த பயமும் இல்லாமல் இல்லை. காரணம் நாங்கள் நடந்து கொண்டிருப்பது சர்வசாதாரணமாக புலிகளும் சிறுத்தைகளும் நடமாடும் பகுதி.

கானகத்தில் நடந்து கொண்டிருக்கும் போது யாரோ ஒருவர் நம்மை கவனித்துக் கொண்டிருப்பது போன்ற உணர்வு ஏற்படுகிறது. இல்லை நாமே கூட நம்மில் இருந்து விலகி நம்மை உற்று நோக்கிக் கொண்டிருக்கலாம். அதுவொரு அசாத்தியமான பாதுகாப்பு உணர்வு. மர்மங்கள் நிறைந்த இடைவெளிகளில் இருந்து ஏற்பட இருக்கும் அச்சுறுத்தலை சமாளிப்பதற்கான உத்தி. இன்னமும் காடுக்கும் நமக்குமான இடைவெளி குறைந்திருக்கவில்லை என்ற அச்சத்தின் வெளிப்பாடாகக் கூட இருக்கலாம். அதைப் போக்கிக்கொள்ள நாம் காட்டை நெருங்க வேண்டும். ஆனால் இங்கு யாரும் அவ்வளவு எளிதில் காட்டினை நெருங்கிவிட முடியாது. குறிப்பாக மனிதர்கள்.    

மேற்குத் தொடர்ச்சி மலையின் ஒரு உச்சியான குதிரைவெட்டி சென்றுவிட்டு அங்கிருந்து ஊத்து நோக்கி கீழிறங்கிக் கொண்டிருந்தோம். மணி மதியம் மூன்று. இதுவே சென்னை என்றால் அந்த மூன்று மணி வெயிலில் அரை கிமீ கூட நடக்க முடியாமல் எங்கேனும் சூஸ் குடிக்க ஒதுங்கி இருப்போம். இப்போது நாங்கள் இருப்பது மரங்கள் அடர்ந்த மலைப்பகுதியும் என்பதால் கொஞ்சம் கூட வெயில் தெரியவில்லை. அதேநேரம் குளிரவும் இல்லை. அவ்வப்போது மேகங்கள் மூடிக்கொள்ளும் போது மட்டும் குளிர்ந்த காற்று வருடிக் கொண்டிருந்தது. ஆங்காங்கு சில இடங்களில் காட்டருவிகளும் ஓடைகளும் சலசலத்து ஓடிக் கொண்டிருந்தன. சில பெயர் தெரியாத பறவைகள் மட்டும் தங்கள் இணையோடு காதல் பேசிகொண்டிருந்தன.

குதிரைவெட்டியில் இருந்து ஊத்து நோக்கி எப்படியும் ஐந்து கிமீ நடந்து இருப்போம். தூரம் குறைந்தபாடில்லை. நடக்க நடக்க தூரம் கூடிக்கொண்டே இருப்பது போன்ற உணர்வு. 'பாஸ் புலிய பார்ப்போமா மாட்டோமா' என்றான் ரூபக். 'புலி வரட்டும் கேட்டு சொல்றேன்' என்றேன். முறைத்தான். 

அந்த நேரத்தில்தான் சற்று தூரத்தில் இருந்த பாறையின் மீது நாய் ஒன்று நின்று கொண்டிருந்ததைப் பார்த்தேன். ரூபக்கை அழைத்து 'ஒரு மிருகத்த கூட பார்க்க முடியலன்னு சொன்னியே, அதான் யாரோ அவங்க வீட்டில இருந்து நாய அவுத்து விட்ருக்காங்க, நல்லா பார்த்துக்கோ' என்றேன். தூரத்தில் இருந்து பார்க்கும் போது அது ஒரு தெருநாய் போலத்தான் இருந்தது. அதனை நெருங்க நெருங்க கொஞ்சம் பாலிஷான இதுவரைக்கும் சொறிசிரங்கு எதுவும் பிடிக்காத தெருநாய் போல் இருந்தது. எங்களைப் பார்த்ததும் என்ன நினைத்ததோ தெரியவில்லை திடிரென காட்டினுள் ஓடி மறைந்துவிட்டது. 

மீண்டும் சில நிமிடங்களில் மேலும் பல நாய்கள் அந்த பாறையில் இருந்து இறங்கி சாலையைக் கடந்து மறுபக்கம் ஓடின. அப்போதுதான் அவற்றை தெளிவாகப் பார்த்தோம். சூளையில் வைத்து எடுக்கப்பட்ட சிவந்த செங்கலைப் போன்ற நிறம். உடலில் கொஞ்சம் கூட ரோமங்கள் இல்லை. அவற்றின் வால் மட்டும் ஒரு பட்டுக் குஞ்சம் போல சிவப்பு நிறத்தில் தொங்கிக் கொண்டிருந்தது. இப்போது எங்கள் நடையில் தயக்கம் கூடியிருந்தாலும் அவற்றை பார்த்துவிடும் அவசரத்தில் தயக்கத்தை உதறி வேகமாக நடக்கத் தொடங்கினோம். மேலும் அவை தெருநாய் இல்லை செந்நாய், காட்டு விலங்கு அபூர்வமானது என்பதையும் கண்டு கொண்டோம். இதற்குள் பாதி செந்நாய் அடர்ந்த மரங்களின் ஊடாக ஓடி மறைந்திருந்தன. 

'ச்ச சீனு போட்டோ எடுக்கலியே சீனு, வா வேகமா வா' என்றவாறு முத்து என் கையைப் பிடித்து இழுத்தான். உள்ளுக்குள் ஏதோ ஒன்று தடுத்தபோது தான் தனித்து நின்று கொண்டிருந்த அந்த ஒரேஒரு செந்நாயைக் கவனித்தேன். உடன் வந்த அத்தனையும் காட்டினுள் ஓடி மறைய இந்த ஒன்று மட்டும் அங்கேயே நின்றுகொண்டு எங்களை வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது. அதன் பார்வையில் இருந்த தீவிரத்தை எங்களால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. அங்கேயே நின்றுகொண்டு வெறித்துக் கொண்டிருந்தது. ஒரு சில நிமிடங்களில் அதுவும் காட்டினுள் ஓடிப்போக எங்களோடு வந்த சில நண்பர்கள் மீண்டும் அவற்றைக் காண வேண்டும் அட்லீஸ்ட் ஒரு செல்பியாவது எடுக்கவேண்டும் என்ற ஆர்வத்தில் துரத்திச் சென்றனர். ம்ம்கூஉம் அவற்றை மீண்டும் காண முடியவில்லை.

நாங்கள் நின்று கொண்டிருந்த இடத்தின் அருகில் குடிநீர் தேக்கி வைப்பதற்காக வெட்டபட்டிருந்த குட்டை இருந்தது. அக்குட்டையில் நீர் அருந்துவதற்காக அந்த நாய்கள் வந்திருக்கக் கூடும். எங்களைப் பார்த்ததால் ஓடி ஒளிந்துகொண்டு நாங்கள் சென்றதும் மீண்டும் வரக்கூடும் என்ற நம்பிக்கையில் காத்திருந்தோம். முப்பது நிமிடங்களுக்கு மேல் ஆகியும் அவை வந்தபாடில்லை. இனி அவை வரவே வராது என்ற நம்பிக்கையில் அங்கிருந்து நடக்கத் தொடங்கினோம். எங்களுடைய பேச்சு முழுக்க அந்த செந்நாய்களே நிறைந்திருக்க என் மனம் மட்டும் அந்த ஒரே ஒரு செந்நாயை நினைத்துக் கொண்டிருந்தது. மறக்க முடியாதது அதனுடைய முகம். 

ஊத்தில் இருந்த சில பெரியவர்களிடம் பேசிக்கொண்டிருக்கும் போது செந்நாயைப் பார்த்தது குறித்து கூறினோம். எவ்வித உணர்வுகளையுமே வெளிக்காட்டாமல் எங்களைப் பார்த்தவர்கள் 'செந்நாய் எப்பவாதுதான் இந்தப்பக்கம் இறங்கும், ரொம்ப வலுவுள்ள விலங்கு. கூட்டமாத்தான் அலையும். இரைய பிடிக்க பெரிய திட்டம் போடும், பார்த்தாக்க பதுங்கி வந்திரணும்' என்றார். முத்துவைப் பார்த்தேன் செந்நாயை துரத்திச் சென்ற கூட்டத்தில் அவனும் உண்டு. 'நல்லவேள சீனு அதுங்க திரும்பி வரல, வந்திருந்ததுன்னு வையி போட்டோ எடுக்கப்போன என்ன போட்டோவிலதான் பார்த்திருப்ப' என்றான். 

சென்னைக்கு வந்ததும் செந்நாய்கள் குறித்துத் தேடினேன். பெரிதாக எந்த தகவலும் கிடைக்கவில்லை என்றாலும், ஜெமோ தன்னுடைய காடு, யானை டாக்டர் மற்றும் ஊமைச்செந்நாய் கதைகளில் இவற்றைப் பற்றி எழுதியுள்ளதை படிக்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. ஜெமோவும் அதையே தான் கூறுகிறார். செந்நாய் அதிகமாக யோசிக்கக் கூடியது. கூட்டமாக மட்டுமே சுற்றித் திரியும். தலைவனின் ஆணைக்கு அடிபணியக் கூடியது. தலைவனின் கட்டளை இல்லாமல் ஒரு முடிவும் எடுக்காது என்று. இவற்றையெல்லாம் பார்த்தால் அன்று எங்களை கூர்ந்து நோக்கிய்து அந்தக் கூட்டத்தின் தலைவனாகத்தான் இருக்கவேண்டும். எங்களில் யாரோ ஒருவர் செய்த புண்ணியத்தால் வந்தவழியே சென்றுவிட்டது. அல்லது மனிதர்களைப் பார்த்து பழகி அவர்கள் நமது இரை இல்லை என்று ,முடிவு செய்தும் விலகி ஓடியிருக்க வேண்டும். நான்கு செந்நாய் நினைத்தால் புலி என்ன யானையையே சுற்றி வளைத்து இரையாக்கி விடுமாம். 

கடந்தவாரம் அலுவலகத்தில் செந்நாயைப் பார்த்த அனுபவத்தை பேசிக்கொண்டிருக்கும் போது ரூபக்கும் கூறினான் அந்த செந்நாயின் முகத்தை அவனாலும் மறக்க முடியவில்லை என்று. எனக்கும் கூட சில நாட்களாகவே அந்த செந்நாயின் முகம் தோன்றிக்கொண்டே இருக்கிறது. அதனுடைய வெறித்த பார்வை என்னுடைய வருகையின் தீவிரத்தை எதிர்பார்த்துக் காத்துக் கொண்டிருக்கிறது. 

படம் - நன்றி கூகுள்

மாஞ்சோலை - நள்ளிரவில் ஒரு திகில் பயணம்

சுற்றிலும் அடர்ந்த காடு. நன்றாக இருட்டி விட்டிருந்தது. பேருந்தின் ஹெட்லைட் வெளிச்சத்தைத் தாண்டி பார்வை விரிய வாய்ப்பே இல்லை. பகலின் அப்பட்டமான வெளிச்சத்தில் பார்த்து ரசித்த மலையின் மடிப்புகள், ஆள்விழுங்கி பள்ளங்கள் ஒவ்வொன்றும் இருள் நிரம்பிய நீராக தளும்பிக் கொண்டிருந்தன. ரொம்பவே ஆபத்தான வளைவுகளில் கூட சர்வசாதாரணமாக வண்டியை திருப்பிக் கொண்டிருந்தார் டிரைவர். இருளில் எதிர்படும் பள்ளங்களின் ஆழத்தை உணர முடியவில்லையே தவிர அதன் ஆழம் எவ்வளவு அபாயமானது என்பதை கற்பனை செய்து பார்க்கமுடிந்தது. ஒருவேளை எதிரில் ஏதேனும் வாகனம் வந்துவிட்டால்? வேறுவழியில்லை யாரேனும் ஒருவர் ரிஸ்க் எடுத்து ரிவர்ஸ் எடுத்துத்தான் ஆக வேண்டும்.

ஓட்டுனருக்கு இணையாக பேருந்தின் முதல் இருக்கைகள் என்பதால் அந்தப் பயணத்தின் முதல் பார்வையாளர்களாக எங்களை மாற்றி இருந்தோம். எங்களைத் தவிர ஒட்டுமொத்த பேருந்தும் தூங்கி வழிந்து கொண்டிருந்தது. அவர்களுக்கு அது வழக்கமான பயணம். குறிஞ்சிக்கும் முல்லைக்குமான தினசரிப் பயணம். தடங்கல் இல்லாமல் சென்று வந்தாலே போதுமானது. மிகவும் மோசமான வளைவுகளின் வழியே பழுதடைந்த, ஆளரவமற்ற மலைப்பாதையில் அத்தியாவசியத் தேவைகளுக்காக மட்டுமே நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கிறது. 

அன்றைய தினம் கடைசி பேருந்துக்கு முந்தைய பேருந்து வராத காரணத்தால் கடைசிப் பேருந்தில் வீடு திரும்பிக் கொண்டிருந்தோம்.

ஒவ்வொரு வளைவுகளிலும் அதன் விளிம்புகளின் எல்லை வரை சென்று சக்கரம் சுழல, ஒரு தேர்ந்த இசையமைப்பாளரின் கையில் சிக்கிய வாத்தியமாக ஓட்டுனரின் கட்டளைகளுக்கு ஏற்ப வளைந்து நெளிந்து இறங்கிக் கொண்டிருந்தது. சில வளைவுகளில் பாறையில் மோதி விடுவது போலவும், சில தருணங்களில் நேரே பள்ளத்தில் பாய்ந்து விடுவது போலவும் போக்கு காட்டிக் கொண்டிருந்தது பேருந்து. ஒரு ரோலர் கோஸ்டரின் ஆனந்தம். அவ்வப்போது முத்துவையும் ரூபக்கையும் மாறிமாறி பார்த்தேன். நாம் ரசிப்பதை அவர்களும் ரசிக்கிறார்களா என்பதை அறிந்து கொள்ளும் ஆவல். என்னைவிட அதிகமாக ரசித்துக் கொண்டிருந்தார்கள். அவர்களுக்கு இது முதல் பயணம். எனக்கு நான்காவது முறை. 

மணிமுத்தாறில் இருந்து இருபத்தியிரண்டு கிமீ தொலைவில் இருக்கிறது மாஞ்சோலை தேயிலைத் தோட்டம். பாம்பே பர்மா ட்ரேடிங் கம்பெனி பல ஆயிரம் ஹெக்டேர் மலைப் பகுதிகளை வளைத்துப்போட்டு தேயிலை மற்றும் காப்பிக் கொட்டைகளை பயிர் செய்து வருகிறது. மாஞ்சோலை, காக்காச்சி, நாலுமுக்கு, ஊத்து, குதிரைவெட்டி போன்ற இடங்களில் மக்கள் கணிசமாக வாழ்ந்து வருகிறார்கள். நாலுமுக்கில் இருந்து பிரிந்து செல்லும் மற்றொரு மலைப்பாதை கோதையாறு அணைக்கட்டு நோக்கி செல்கிறது. கோதையாறு அணையின் மேற்பகுதி நெல்லை மாவட்டம் என்றாலும் அணைக்கட்டு அமைந்திருக்கும் பகுதி கன்னியாகுமரி மாவட்டத்திற்கு சொந்தமானது.

மாஞ்சோலையில் இருந்து நாலுமுக்கு பத்து கிமீ தூரத்திலும், நாலு முக்கிலிருந்து குதிரைவெட்டி பத்து கிமீ தூரத்திலும் அமைந்துள்ளது. நாலுமுக்கிற்கும் குதிரைவெட்டிக்கும் இடைப்பட்ட பகுதியான ஊத்து வரைக்குமே தற்போது பேருந்துகள் சென்று வருகின்றன. குதிரைவெட்டி வரை பேருந்துகள் செல்லவேண்டும் என்ற ஆணை இருந்தாலும் சாலை மிக மோசமாக பழுதடைந்து பரமாரிப்பே இல்லாமல் இருப்பதாலும், அங்கு வாழும் மக்களின் எண்ணிக்கை வெகுவாக குறைந்துவிட்டதாலும் தற்போது குதிரைவெட்டிக்கு பேருந்துகள் சென்று வருவதில்லை.

ஊத்தில் இருந்து நெல்லை சென்று கொண்டிருக்கும் கடைசிப் பேருந்து அவசரமாக இறங்கிக் கொண்டிருந்தது. அந்த சிக்கலான மலைப்பாதையின் ஒவ்வொரு திருப்பத்திலும் ஒரு சிறுத்தையையும் யானைக்கூட்டத்தையும் எதிர்பார்த்திருந்தோம். ஊத்தில் பார்த்த மான் கூட்டத்தையும், மாஞ்சோலையில் பார்த்த சில காட்டுப் பன்னிகளையும் தவிர வேறு எதுவுமே கண்ணில் சிக்கவில்லை. இருள் மொத்த காட்டையும் தன் வசபடுத்தி இருந்தது. 

மதியம் மிகப்பெரிய செந்நாய் கூட்டம் ஒன்றை எதிர்கொண்டிருந்தோம். அதில் இரண்டு நாய்கள் எங்களை நோக்கி முறைத்த போதிலும் எங்கள் நல்ல நேரமோ என்னவோ எங்கள் மீது தாக்குதலில் ஈடுபடவில்லை. ஊத்து பேருந்து நிறுத்தத்தில் சில பெரியவர்களிடம் பேசிக் கொண்டிருந்த போது ஒரு பெரியவர் கூறினார் 'வெறும் ரெண்டு செந்நாய் போதும் தம்பி நம்மள கொல்ல'. இதைக் கேட்டபோது முத்துவுக்கு அல்லு இல்லை. காரணம் அதில் ஒரு நாயை தைரியமாக துரத்த நினைத்திருந்தான். மாஞ்சோலை வனப்பேச்சி அம்மன் கோவிலுக்கு தினமும் ஒரு கரடி வந்து செல்வதாகக் கூறினார்கள். புலி சிறுத்தை யானைக் கதைகள் என்று அவர்களிடம் கதைகளுக்குப் பஞ்சமே இல்லை. ஒரு அடர்ந்த வனத்தின் அத்தனை மிரட்சிகளையும் மாஞ்சோலை மலைப்பகுதி தன்னுள் ஒழித்து வைத்துள்ளது. 

சரியாக மாஞ்சோலையில் இருந்து ஐந்தாவது கிமீட்டரில் தான் அந்த அசம்பாவிதம் நிகழ்ந்தது. சுற்றிலும் அடர்ந்த காடு. நன்றாக இருட்டி விட்டிருந்தது. என்ன பிரச்சனையோ தெரியவில்லை, பேருந்து ஒரு இன்ச் கூட நகரமுடியாமல் அங்கேயே நின்றுவிட்டது. திடீர்க் குழப்பம். அந்தப் பேருந்தில் எங்களையும் சேர்த்து மொத்தம் முப்பத்தி எட்டு பயணிகள் இருந்தோம். அவர்களில் சரிபாதி பெண்கள், குழந்தைகள். மணி ஒன்பதை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது. யாரும் உணவருந்தி இருக்கவில்லை. பத்து மணிக்கு அம்பை சென்றுவிட்டால் அங்கு பார்த்துக் கொள்ளலாம் என்ற நினைப்பில் இருந்தோம். பதினைந்து வருடங்களுக்கும் மேலாக இதே பாதையில் ஓடி ஓடி தன் ஜீவனை இழந்திருந்தது. இதற்கு மேலும் ஓடமாட்டேன் என்பது போல் அடம்பிடித்துக் கொண்டிருந்தது பேருந்து. 'கிளட்ச் ப்ளேட்டில் ஏதோ பிரச்சனை, கியர் விழுது ஆனால் வண்டி அரஸ்ட் ஆயிட்டு' என்றார் டிரைவர். 

மாஞ்சோலையிலும், நாலுமுக்கிலும் ஒரு பள்ளிக்கூடம், தபால் நிலையம் மற்றும் ஒரு நியாயவிலைக் கடை இருக்கின்றது. அங்கு பணிபுரிபவர்கள் மலைபிரதேசத்தின் வாழ்க்கைக்குப் பயந்து தினசரி வந்துபோய் கொண்டிருக்கிறார்கள். அதுபோக சில உணவகங்களும் காய்கறிக் கடைகளும் இருக்கின்றன. அதற்கான கச்சாப் பொருட்களை அவர்களே கீழிறங்கி வாங்கிவந்தாக வேண்டும். இதுபோக வேறுசில பணி நிமித்தமாக அம்பைக்கும் நெல்லைக்கும் வந்து செல்பவர்களும் இருக்கிறார்கள். ஒருநாளைக்கு மொத்தம் நான்கு பேருந்துகள் ஏறி இறங்குகின்றன. இதில் மூன்றாவது பேருந்து வராவிட்டால் கூட சமாளித்துக் கொள்வார்கள். மற்ற பேருந்துகளின் ஓட்டம் மிக முக்கியமானது. அவை ஓடியே ஆகவேண்டும். இல்லை அந்த மலைபிரதேசம் ஸ்தம்பித்துவிடும். அன்றாட வாழ்க்கை பாதிப்புக்குள்ளாகும். 

'இந்த மாய பஸ்ஸுக்கு இதே வேலையா போச்சு, ரெண்டு நா முன்ன கூட இங்கன தான ரிப்பேரு ஆச்சு' என்று புலம்பத் தொடங்கினார் ஒரு அம்மா. 

'இன்னும் எப்ப ரிப்பேரு பார்த்து எப்ப நாம போவவோ, இதுக்கு எப்ப தான் விடுவுகாலம் பொறக்கப் போவுதோ' ஆங்காங்கு புலம்பல் குரல்கள் கேட்கத் தொடங்கின.  

ஒரே வாரத்தில் இரண்டாவது முறையாக, அதுவும் மிகசரியாக அதே இடத்தில் பழுதாகி நிற்பதை தங்களுக்குள் ஆச்சரியமாகப் பகிர்ந்து கொண்டார்கள் உள்ளூர்வாசிகள். என்ன புலம்பி என்ன. ஒன்றும் செய்ய முடியாது, ஒன்று பேருந்து தன்னைத் தானே சேரி செய்துகொள்ள வேண்டும் இல்லை பாபநாசம் பணிமனையில் இருந்து ஆட்கள் வந்தாக வேண்டும். கூடவே அவர்களோடு வேறொரு பேருந்தும் வரவேண்டும் எங்களை ஏற்றிச்செல்ல. வண்டி நட்டநடு சாலையில் அநாதரவாக நின்று கொண்டிருந்தது. 

'யாராது நாலு பேரு இறங்கி தள்ளுங்க, வண்டிய எங்கியாது ஓரமா ஒதுக்கி விடுதேன்' என்று டிரைவர் கூறவும் முத்துவும் ரூபக்கும் முதல் ஆளாக இறங்கிவிட்டார்கள். அவர்களோடு நானும் இறங்க மேலும் நான்கு பேர் இறங்கி வண்டியை மெல்ல உருட்டிவிட்டோம். இறக்கம் என்பதால் தள்ளுவதற்கு எளிதாகவே இருந்தது. என்ன, 'ஓரமா நிப்பாட்டுதேன்' என்று கூறிய டிரைவர் கிட்டத்தட்ட இரண்டு கிமீ தள்ளி அந்த ஓரத்தைக் கண்டுபிடித்திருந்தார் என்பது தான் கொஞ்சம் கொடுமையான விஷயம். 

கும்மிருட்டு. மொபைலில் இருந்த வெளிப்பட்ட கொஞ்சூண்டு வெளிச்சத்தில் பேருந்தை நோக்கி நகர்ந்து கொண்டிருந்தோம். நடுங்கவைக்கும் குளிர் இல்லை என்பதே அப்போதையே மிகப்பெரிய ஆறுதலாய் இருந்தது. பேருந்து பழுதாகிவிட்டதே என்பதையும் தாண்டி உள்ளூர ஏதோ ஒரு ஆனந்தம். ரூபக்கும் முத்துவும் 'ச்சே, மாஞ்சோலைக்கு முன்னாடியே நின்னிருந்தா எவ்ளோ நல்லா இருக்கும், அங்கியே தங்கியிருக்கலாம்' என்று வருத்தப்பட்டுக் கொண்டார்கள். 

இரண்டு பக்கமும் இலை தழைகளால் அடைத்து வைக்கபட்டது போல் இருந்தது. கண்கள் மெல்ல மெல்ல இருளுக்குப் பழக, அந்த இலைகளின் ஊடாக ஏதேனும் மிருகத்தின் கண் தெரிகிறதா என்று தேடிக் கொண்டிருந்தேன்.  பேருந்தினுள் இருக்கும் போது தைரியமாக எதிர்நோக்கி இருந்த அந்த சிறுத்தையும் யானையும் இப்போது இறங்கிவிட்டால். 'சீனு நாம வந்த்ருகோம்லா, ஒன்னு வராது' என்றான் முத்து. 'புலியக் கூட பாக்க முடியலியே' என்ற வருத்தத்தில் இருந்தான் அவன்.

பேருந்தினுள் இருந்த மொத்த ஆண்களும் இப்போது வெளியில் நின்று கொண்டிருந்தார்கள். பெண்களும் குழந்தைகளும் மட்டும் உள்ளே. ஒரு கைக்குழந்தை பசியில் அழத் தொடங்க 'யேம்மா, எப்படியாது அழுகய நிறுத்துமா, உம்புள்ளைய பார்த்து இதும் அழ ஆரம்பிச்சிரும்' என்று கூறியவாறே தன் மடியில் கிடத்தி இருந்த பேத்தியை தூங்க வைத்துக் கொண்டிருந்தார் ஒரு பாட்டி. இன்னொரு சிறுவன் 'அப்பா பசிக்குது' என்று அவர் சட்டையை இழுக்க 'கூடைக்குள்ள தண்ணி இருக்கு எடுத்து குடி' என்று கூறிக் கொண்டிருந்தார். எங்கள் எல்லார் கண்களிலும் பசி தூக்கம் வருத்தம் எல்லாவற்றையும் கடந்த அயற்சி. 

டிரைவர் தன் பங்கிற்கு தன்னாலான முயற்சிகளை செய்து பார்த்தார், ஒன்றும் வேலைக்காகவில்லை. பாபநாசம் டிப்போவிற்கு போன், மெக்கானிக்கு போன், தங்களுக்கு தெரிந்த டிரைவர்களுக்கு போன் என்று எப்படியாவது யாரையாவது வரவழைத்துவிடும் அவசரத்தில் இருந்தார் நடத்துனர். '

'பத்தரைக்கு மணிக்கு கடைசி பஸ் மல மேல ஏறும், அதில கண்டிப்பா மெக்கானிக் வந்த்ருவார்' என்றார். 

'சீனு நாம வேணா அதில மல மேல போயிருவோமா' என்றான் ரூபக். அவனுக்கு எப்படியாவது எந்த இரவை மலையில் கழிக்க வேண்டும் என்ற ஆவல். 

'அதெல்லாம் போ முடியாது தம்பி, அந்த பஸ்ல நிக்க கூட இடம் இருக்காது, அவ்ளோ கூட்டம் போவும், வேணா உள்ளூர்காரங்க போட்டும், நாம ஊருக்கு போயிறலாம்' என்றார் நடத்துனர். நல்ல தூக்கத்தில் இருந்தார்.   

ஒவ்வொரு கூட்டத்திலும் ஒரு புரட்சியாளர் இருப்பாரே, அப்படியொருவர் எங்கள் கூட்டத்திலும் இருந்தார். வேகமாக எங்களிடம் வந்து 'தம்பி போகும் போது உங்க டிக்கெட்ல பேரு, அட்ரெஸ், போன் நம்பர் எழுதி கொடுத்துட்டுப் போங்க, நாங்க சொன்னா நடவடிக்கை எடுக்கது கிடையாது, நம்புறது கிடையாது, வெளியூர்க்காரங்க நீங்க சொன்னா நம்புவாங்க' கூறியபடி அங்கிருந்த அனைவரிடமும் தன் ஆதங்கத்தை வெளிபடுத்தத் தொடங்கினார். 

நாங்கள் சாலையில் அமர, ஒவ்வொருவராக எங்களைப் பார்த்து அமரத் தொடங்கினார்கள். எனக்கு தூக்கம் கண்ணை சுழற்ற ஆரம்பித்தது. அமைதியான அந்த வனத்தின் மத்தியில் மனிதர்களின் சலசலப்பான ஒளி மட்டும் கேட்டுக் கொண்டே இருந்தது. முத்துவின் அருகில் இருந்த ஒருவர் ராஜீவ்காந்தி கொலையில் ஆரம்பித்தது இந்திய சுதந்திரம் வரையிலும் பின்னோக்கி நகர செருப்பை தலையனையாக்கி கண்ணயர்ந்து விட்டேன். 

ஒன்னரை மணி நேரம் அடித்துப் போட்டது போன்ற தூக்கம். எழுந்திருக்கும் போது மணி பதினொன்றை நெருங்கி இருந்தது. உடல் முழுவதும் வண்டுகளும் பூச்சிகளும் சர்வசாதாரணமாக விளையாடிக் கொண்டிருந்தன. ஏதோ ஒருநிமிடம் தான் தூங்கியது போல் இருந்தது. கனவுகளற்ற உறக்கம். இந்நேரம் தாசில்தாரும், காவல்துறை ஆய்வாளரும் தங்கள் குழுவுடன் வந்து சேர்ந்தனர். தாசில்தார் எல்லாருக்கும் வாழைபழம் பிஸ்கட் மற்றும் தண்ணீர் கொண்டு வந்திருந்தார். பசி. ஒரு சில நிமிடங்களில் அத்தனை உணவுப் பொருட்களும் காணாமல் போயிருந்தன. 

சில வரிகளுக்கு முன்னர் ஒரு புரட்சியாளரைப் பற்றிக் கூறினேன் இல்லையா அவர்தான் இவ்வளவுக்கும் காரணம். அம்பை எம்.எல்.ஏவுக்கு தொலைபேசி அவர் மூலம் இவர்களையும், இவர்கள் மூலம் பழங்களையும் வரவழைத்திருக்கிறார். தாசில்தார் வருவதற்கு முன்னர் வரைக்கும் சோகையாக செயல்பட்டுக் கொண்டிருந்த மெக்கானிக்குகள் இவரைப் பார்த்ததும் அவசரவசரமாக தங்கள் வேலையைப் பார்க்கத் தொடங்கினர். இருந்தும் பேருந்து சரியாகும் என்ற நம்பிக்கையில்லை. உடனடியாக வேறொரு மாற்றுப் பேருந்திற்கு ஏற்பாடு செய்து அப்பேருந்து எங்களை வந்து ஏற்றிச் செல்லும் போது மணி பன்னிரெண்டை நெருங்கி இருந்தது. எங்களுக்குள் இருந்து எங்களுக்காக குரல் கொடுத்தாரே ஒரு காமன்மேன், அவருக்கு கோடி நன்றிகளை கூறிக்கொண்டோம். இல்லையேல் அடுத்தநாள் காலை வரை அங்கேயே தவம் இருக்க வேண்டியதுதான். 

கிட்டத்தட்ட மூன்றரை மணி நேரம் ஒரே இடத்தில் சிறைபட்டிருந்தோம். நாங்களாவது பரவாயில்லை. அன்றாடப் பயணிகளை நினைத்துப் பார்த்தால் வருத்தமாயிருக்கிறது. இங்கு பணிபுரியும் அரசு ஊழியர்கள் அடுத்தநாளும் பணிக்கு வர வேண்டும். வீட்டிற்கு சென்று, உடை மாற்றி மீண்டும் பேருந்தைப் பிடிக்கத் தான் அவர்களுக்கு நேரம் சரியாயிருக்கும். இதற்குப் பயந்தே பலரும் மெடிக்கல் லீவில் சென்று விடுவதாக ஓர் ஊழியர் கூறினார். 

போக்குவரத்துத் துறை தனது பணியை சேவை மனப்பான்மையில் தான் செய்து வருகிறது என்றாலும், செய்யக்கூடிய சேவையை கொஞ்சம் ஒழுங்காக செய்யலாம் என்பது தான் இவர்களது எண்ணம். இன்னும் உள்ளூர் மக்களின் புலம்பல்களை எழுத எவ்வளவோ இருக்கிறது. குறைந்தபட்சம் தேயிலைத் தோட்ட நிர்வாகம் இவர்களுக்கென ஒரு பேருந்தை இயக்கலாம் என்றொரு ஆதங்கமும் இவர்களிடம் இருக்கிறது. மக்களுக்கான அரசாங்கமே செவி சாய்க்காத போது மக்களின் உழைப்பை உறிஞ்சும் நிறுவனமா செய்வி சாய்த்து விடப்போகிறது. 

பாபநாசம் பணிமனை வந்து சேர்ந்த போது மணி ஒன்றரை. பணிமனைக்கு வெளியில் நின்று கொண்டிருந்த பேருந்து ஒன்றில் யாருக்கும் தெரியாமல் பூனை போல் ஏறி அதிகாலை வரை தூங்கி, அதே பேருந்தில் தென்காசி வந்து வீட்டில் அர்ச்சனை வாங்கத் தொடங்கியிருந்த போது மணி ஆறாகியிருந்தது. 

நாடோடி எக்ஸ்பிரஸ் - மாஞ்சோலை நோக்கி ஒரு த்ரிலிங் பயணம்

மாஞ்சோலை பயணம் பற்றி மேலும் அறிந்து கொள்ள இங்கே சுட்டுங்கள் 

நாடோடி எக்ஸ்பிரஸ் - மாஞ்சோலை மலை உச்சி நோக்கி ஒரு த்ரிலிங் பயணம்

**********

பொதிகை எக்ஸ்பிரஸ் மெல்ல தென்காசிக்குள் நுழையத் தொடங்கியிருந்த நேரம்,காலுக்கு அடியில் படர்ந்து விரிந்த வயல்வெளிகள், சுதந்திரமாக சுற்றித் திரியும் மயில்கள், தூரத்தில் பொதிகை மலை என அனைத்தும் ரம்யமாய் பசுமையாய் தன் இருப்பைக் காட்டிக் கொண்டிருந்தன. புட்போர்டில் அமர்ந்து இந்தக் காட்சியை ரசித்துக் கொண்டிருந்த போது மணிவண்ணன் என்னிடம் "சீனு அந்த மலைக்கு தான் நாம போக போறோமா? ",  "ஆமா மணி, அங்க தான் போகப் போறோம், அங்க தான மாஞ்சோலை இருக்கு".

இரண்டு நிமிட மௌனம், நம்ப முடியாமல் மீண்டும் ஒருமுறை ஆர்வமாய் கேட்டான் "அந்த மலைக்கு தான் நாம இப்ப போகப் போறோமா?" முதல் முறை மாஞ்சோலை செல்லும் பொழுது எனக்குள் இருந்த ஒரு ஆர்வம் இப்போது அவனிடமும் இருந்தது.

மணிமுத்தாறு அருவியில் தண்ணீர்வரத்து குறைந்திருந்தாலும் அதன் வேகம் குறைந்திருக்கவில்லை. மிகச்சிறிய மற்றும் உயரம் குறைவான  அருவி என்றாலும் இந்த அருவியில் இருந்து நீர் விழும் சமதளத்திற்கும், அதன் அருகில் இருக்கும் தடாகதிற்கும் இடையில் இருக்கும் இடைவெளி மிக மிகக் குறைவு, மேலும் நீர் சென்று சேரும் தடாகம் மிக ஆழமானது, குறைந்தது எண்பது அடி இருக்கும். இந்த தடாகம் முழுமையும் பாறைகளால் ஆனது. ஒருவேளை தவறி விழுந்தோம் என்றால், விழுந்த வேகத்தில் நமது கால் ஏதேனும் பாறை இடுக்கில் சிக்கிக் கொள்வதற்கான வாய்புகள் அதிகம். 

பெண்கள் பகுதியில் குளிப்பதற்கு பயமேதும் இல்லை, ஆனால் ஆண்கள் பகுதி சற்றே அபாயகரமானது. அருவியின் மேலிருந்து விழும் நீரின் வேகத்திற்கு நம்மால் ஈடு கொடுக்க முடியாவிட்டால் நம்மை வரவேற்பது தடாகமும் பின்பு அகாலமுமாகத் தான் இருக்கும். நீச்சல் தெரிந்திருந்தும் பாறைகளில் சிக்கி இறந்தவர்களே அதிகம். இந்த எச்சரிப்புப் பலகையை அருவியின் அருகே காணலாம்.

பயண அலுப்பு தீரும்வரை இந்த அருவியில் குளிக்க வேண்டும் போல் இருந்தாலும் பாதுகாப்பு கருதியும், இருட்டுவதற்கு முன் குதிரைவெட்டி செல்ல வேண்டும் என்பதாலும் பதினைந்து நிமிடத்தில் அருவியில் குளித்து முடித்து கிளம்பினோம்.

காய்ந்து, பசுமையற்ற, உயரம் குறைவான செடி கொடிகள் அடங்கிய மலைதொடருடன் தொடங்கும் மலைப் பயணத்தில் குதிரை வெட்டியை சென்று சேர மூன்று மலைகளைக் கடக்க வேண்டும். முதல் ஒருமணி நேரத்திற்கு வெயிலின் தாக்கம் தெரியாவிட்டாலும், காற்றும் வெயிலும் குளிர்ச்சியும் இல்லாத ஒரு வெறுமையான இடத்தில் பயணிப்பது போன்ற உணர்வையே நம்மால் உணர முடியும். 

இங்கிருந்து மலை உச்சி நோக்கிப் பயணிக்க பயணிக்க சமதளத்தின் அகன்ற பரப்பையும் தாமிரபரணியின் நீட்சியையும் மிகத் தெளிவாக ரசிக்கலாம். இந்தக் காட்சிகள் திடிரென்று மாறி எங்கும் பள்ளம் மற்றும் பெரும் பள்ளம் மட்டுமே நம்முடன் பயணிக்கத் தொடங்கும். காதுகள் அடைக்கும் அளவிற்கு மெல்லிய பனி  எங்கும் ஊடுருவத் தொடங்கியிருக்கும். பெரும்பாலான நேரங்களில் வேன் முதல் கியரிலேயே ஏறிக் கொண்டிருந்தது. 

மணிமுத்தாறில் இருந்து மாஞ்சோலை செல்வதற்கு குறைந்தது இரண்டரை மணிநேரம் ஆகும். மாஞ்சோலைக்குள் நுழையும் முன் மற்றொரு செக்போஸ்ட் நம்மை வரவேற்கும், இது தேயிலைத் தோட்டத்திற்குச் சொந்தமானது. இங்கே நம்மிடம் இருக்கும் அனுமதி விண்ணபத்தைக் காண்பித்தாலே போதுமானது.

செக்போஸ்ட் கடந்து மாஞ்சோலையினுள் நுழையும் போதே நம்மை முதலில் வரவேற்பது வனப்பேச்சி அம்மனும் சில தேவாலயங்களும். எங்கு திரும்பினாலும் தேயிலைத் தோட்டங்கள்.  அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக வீடுகள் மற்றும் இங்கிருக்கும் அத்தனை ஊர்களிலும் தவறாமல் இருப்பது ஒரு போஸ்ட் ஆபீசும் டீக்கடையும். மாஞ்சோலை டீக்கடையில் சுடச்சுட கிடைக்கும் தேநீர் தவற விடக்கூடாத உற்சாக பானம்.

மாஞ்சோலைக்கு அடுத்ததாக மிக முக்கியமான பகுதி நாலுமுக்கு என்னும் இடம், இங்கு செல்லும் வழியில் இடைப்படும் கிராமத்தின் பெயர் காக்காச்சி. மாஞ்சோலையில் இருந்து காக்காச்சி செல்லும் வரை குறுக்கிடும் அத்தனை வளைவுகளுமே மிக பெரிய மிக அபாயமான கொண்டை ஊசி வளைவுகள், இதனை இவ்வூர் மக்கள் "காக்காச்சி ஏத்தம்" என்கின்றனர். இந்த ஏத்தங்களில் ஏறும்பொழுது எதிரே ஏதேனும் வாகனங்கள் வந்தால் நமது உயிரை சிறிது நேரத்திற்கு பரமபிதாவிடம் அடகு வைத்துவிட்டு டிரைவரை வேடிக்கைப் பார்க்க வேண்டியது தான். 

குறிப்பிடப்பட வேண்டிய மிக முக்கியமான விஷயம் அல்லது ஆச்சரியப்பட வேண்டிய விஷயம் ஒன்று இவ்வழியில் உள்ளது, அது பிரிடிஷ் காலத்து மரப்பாலம். இன்றளவிலும் அந்த மரபாலத்தின் மேல் தான் அத்தனை வாகனப் போக்குவரத்தும் நடைபெறுகிறது. காலங்காலமாக கடும் மழை மற்றும் பனிகளுக்கு இடையேயும் தன் பணியை வேறுவழியில்லாமல் பார்த்துக் கொண்டுள்ளது இந்த மரப்பாலம். பாலத்தின் நிலை பரிதாபகரமாகஉள்ளது. ஏதேனும் ஒரு பெரிய விபத்து நிகழும் முன் அரசாங்கம் இதனை கவனித்தால் நலம். 

அவ்வளவு உயரமான மலையில் ஓரளவிற்கு சமவெளி போன்ற அமைப்பைப் பார்க்க வேண்டுமாலும் அதனை காக்காச்சியில் மட்டுமே காணலாம். இங்கு பிரிடிஷ் காலத்தில் அவர்கள் விளையாண்ட பரந்து விரிந்த கோல்ப் மைதானம் உள்ளது. தற்போதும் இந்த மைதானம் தேயிலைத் தோட்ட நிர்வாகத்தால் பராமரிக்கப்படுகிறது என்றாலும் மைதானம் இருக்கும் நிலையைப் பார்த்தால் லெட்ஜரில் 'பராமரிப்பு' என்று கணக்கு எழுத வேண்டும் என்பதற்காக மட்டும் பராமரிக்கிறார்களோ என்று ஐயப்பட வேண்டியுள்ளது. 

மைதானத்தின் அருகிலேயே ஒரு  சின்ன ஓடை ஓடுகிறது என்பதால் மதிய உணவுக்காக எங்கள் கடையை இங்குதான் விரித்தோம்.

சாப்பிட  அமர்ந்த பொழுது அவ்வழியாக வந்த அவ்வூர்க்காரர்கள் சிலர் "தம்பி சாப்ட்டு முடிச்சதும் கவர் எதையும் கீழ போட்டுப் போயிராதீங்க, காட்டு மிருகம் எதுவும் சாப்பிட்டா ஒத்துக்காம செத்து போயிரும், வாயில்லா சீவங்க... பாவம்" என்று சொல்லிவிட்டுக் கடந்தார்கள். அவர்கள் கூறியது நாம் ஒவ்வொருவரும் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டிய மிக முக்கியமான விஷயம்.

நம் போன்றவர்கள் அவர்களின் எல்லைக்குள் செல்லும் பொழுது இது போன்ற விசயங்களில் மிக மிக அஜாக்கிரதையாக இருக்கிறோம். (ஜெயமோகன் எழுதிய யானை டாக்டரில் இது பற்றிய விரிவான ஒரு பார்வை உள்ளது, வாழ்வில் தவறவிடக் கூடாத ஒரு குறு நாவல் யானை டாக்டர் )

ட்ரீம் வியு பாயிண்ட் என்ற ஒன்று உங்களுக்கு உண்டென்றால் அதில் இந்த இடத்தையும் சேர்த்துக் கொள்ளுங்கள். பரந்து விரிந்த புல்வெளி, மெல்ல சலசலத்து ஓடும் ஓடை. கைகளை உறைய வைக்கும் ஓடை நீர், எங்கும் ஊடுருவிக் கொண்டிருக்கும் பனி, அடர்ந்த வனம். எங்கும் மௌனம். இயற்கையை அனுபவிக்க இதைத் தவிர்த்து வேறு என்ன வேண்டும்! 

மணிக்குமரன் திரைத்துறையில் இருப்பதால் அவனுடைய cannon-7D கேமெரா கொண்டு வந்திருந்தான். வாழ்நாள் முழுமைக்குமான போட்டோக்களை இங்கேயே எடுத்துத் தீர்ப்பது என்று களமிறங்கி விட்டார்கள் எனது ஆருயிர்த் தோழர்கள். 

காக்காச்சியில் இருந்து நாலுமுக்கு நோக்கிய எங்கள் பயணம் மீண்டும் தொடங்கியது, இப்போது பனியும், பனி படர்ந்த தேயிலைத் தோட்டங்களும் பழகிப் போயிருந்தன, கிட்டத்தட்ட நான்கு மணிநேரப் பயணத்திற்குப் பின் நாலுமுக்கு வந்து சேர்ந்திருந்தோம்.

வேன் வந்து சேர்ந்த இடம் நாளுமுக்கு சேட்டன் கடை. சேட்டன் கேரளாவில் இருந்து இங்கு வந்து சாயா ஆத்த ஆரம்பித்துப் பலவருடங்கள் ஆகிவிட்டாலும் இன்றளவிலும் தமிழை கடித்துத் துப்பிக் கொண்டுதான் உள்ளார். எங்களைப் பார்த்தவுடனேயே    

"ஞான் சிக்கன் ஜெஞ்சு வைக்கும், நிங்க கருக்கலுக்கு முன்னே குதிரவெட்டி போயி வந்னா ஊனு கழிஞ்சு கீழ இறங்க சரியாயிட்டு இருக்கும்"   

"ஐயோ சேட்டன் இன்னிக்கு நைட் நாங்க இங்க தான் தங்கப் போறோம்" என்றான் மணி. 

" அது யான் அறிஞ்சில்லா, பின்னே ரேஞ்சர் ஏதும் கேட்டா பதில் சொல்ல ஆகாது"

இரவு ஏழுமணிக்குள் மலைக்கு மேல ஏறிய அத்தனை தனியார் வாகனங்களும் கீழே இறங்க வேண்டும், மேலும் யாரேனும் தேயிலைத் தோட்ட நிர்வாகத்திற்கு தெரியாமல் பிறர் தங்குவதற்கு இடமளித்தால் அவர்கள் கடுமையாக தண்டிக்கப்படுவார்கள். ரேஞ்சர் சம்மதித்தால் தங்குவதற்கு வீடு ஏற்பாடு செய்வதாக சேட்டன் கூறவே மணிகுமரனின் நண்பன் ரேஞ்சருக்கு போன் செய்தான். நாலுமுக்கில் தொலைபேசி வசதி இருக்கும் ஒரே கடை சேட்டனுடையது மட்டுமே, கைபேசி என்றால் BSNL தவிர வேறு எதுவும் வேலை செய்யாது.

ஒருவழியாய் ரேஞ்சரைத் தொடர்பு கொண்டு பேசினாலும் அவரோ, தான் காரையாறு வனபகுதிக்குள் இருப்பதாகவும், கழுகுமலை ரேஞ்சர் மாஞ்சோலைக்கு இன்ஸ்பெக்சன் வந்திருப்பதாகவும், அவர் பார்த்தால் கடும் நடவடிக்கை எடுக்க வாய்ப்புள்ளது அதனால் இன்றைய தினம் முடியாது வேண்டுமானால் மற்றொரு தினம் தங்குவதற்கு ஏற்பாடு செய்வதாகவும் கூறிவட்டு போனை கட் செய்தார். அப்படியென்றால் அன்றைய இரவு வந்தவழியே இறங்க வேண்டியது தானா?    

பயணிப்போம் 

நாடோடி எக்ஸ்பிரஸ் - மாஞ்சோலை மலை உச்சி நோக்கி ஒரு த்ரிலிங் பயணம்

மணி மாலை ஐந்து அல்லது ஐந்தரையைக் கடந்திருக்கும். மெல்ல இருட்டத் தொடங்கியிருந்தது. அவ்வளவாக பனி இல்லை, ஆனால் குளிரத் தொடங்கியிருந்தது. எங்கள் கூட்டத்தில் இருந்த பெரும்பாலானவர்கள் தங்கள் கையோடு கொண்டு வந்திருந்த ஜெர்க்கினை அணியத் தொடங்கியிருந்தார்கள். அருகில் நின்ற சுந்தர் ராமன் மேல் என் கைபடும் பொழுது தான் கவனித்தேன் இயற்கை அவனை வைப்ரேட் மோடுக்கு மாற்றியிருந்ததை. மணிக்குமரன் எங்கள் அனைவரையும் அவசரப்படுத்திக் கொண்டிருந்தான்.

"ஏல சீக்கிரம் கிளம்புல, இப்ப கிளம்புனா தான், குதிரவெட்டி போயிட்டு ரிடர்ன் ஆக முடியும், ரொம்ப மோசமான ரோடு, இருட்டிட்டா ரோடு தெரியாது ஒன்னும் பண்ண முடியாது. சீக்கிரம் எல்லாரையும் வேன்ல ஏறச் சொல்லு"

"ஆமா குதிரவெட்டில என்ன இருக்கு" 

"தங்கமீன்கள் படத்துல ஆனந்தயாழை பாட்டு பாத்தியா, அதுல அப்பாவும் பொண்ணும் ஒரு மலை உச்சியில நிப்பாங்க தெரியுமா, அந்த மல உச்சிக்குத் தான் போகப் போறோம்" 

வேன் குதிரைவெட்டியை நோக்கி மெல்ல மெல்ல மலையேறத் தொடங்கியது.

இரண்டு மாதங்களுக்கு முன்பு, அதவாது ஜூன் மாதம், கடந்த வருடம் ராமேஸ்வரம் தனுஷ்கோடி சென்றுவந்த எங்கள் நண்பர் கூட்டம் இம்முறை எங்கு செல்லலாம் என்று கூடி விவாதிக்கத் தொடங்கியது. 

ஏகப்பட்ட இடப் பரிசீலனைகளுக்குப் பின் "குற்றாலம் போகலாமா?" என்றேன். என்னுடைய பெரும்பாலான நண்பர்கள் குற்றாலம் சென்றதில்லை, மேலும் அவர்களை குற்றாலம் அழைத்துச் செல்ல வேண்டும் என்பது எனது நெடுநாளைய விருப்பமும் கூட. அனைவரும் உற்சாகமாக சம்மதிக்க அடுத்த நிமிடமே சென்னையில் இருந்து செங்கோட்டை வரை செல்லும் பொதிகை எக்ஸ்ப்ரெஸில் டிக்கெட் புக் செய்து, கடந்த இருமாதங்களாக பயணிக்கப் போகும் அந்த தேதியையே ஆவலுடன் எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்தோம்.

இரண்டு நாள் சுற்றுல்லா, முதல் நாள் பாபநாசம் காரையாறு, இரண்டாம் நாள் குற்றாலத்தின் அனைத்து அருவிகளும் என்பது தான் எனது திட்டமாக இருந்தது. ஆனால் மணிக்குமார் எப்பாடுபட்டாவது மாஞ்சோலைக்கு சென்றாக வேண்டும் என்றும் அன்றைய இரவை அங்குதான் கழிக்க வேண்டும் என்றும் அடம் பிடிக்கத் தொடங்கினான். இதற்கு முன்பே மாஞ்சோலை சென்ற பயண அனுபவம் எனக்கு இருப்பதால் இந்த திட்டத்தில் எனக்கு உடன்பாடில்லை.அதற்கு முன் மாஞ்சோலையை உங்களுக்கு அறிமுகம் செய்து வைக்கிறேன். 

மாஞ்சோலை - மாஞ்சோலை என்றதும் நெல்லையில் நடந்த தேயிலைத் தோட்ட தொழிலாளர்கள் பிரச்சனையும் ஏராளமான உயிர்பலிகளும் வேண்டுமானால் உங்களுக்கு நியாபகம் வரலாம். ஆனால் திருநெல்வேலி மாவட்டத்தில் இப்படியொரு அழகான மலைபிரதேசம் இருப்பது நெல்லைவாழ் மக்களில் பலருக்கே தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை என்பது தான் உண்மை.

இதற்கு மிக முக்கியமான காரணம் மாஞ்சோலை சுற்றுல்லாத் தளம் கிடையாது, பாதுகாக்கப்பட்ட புலிகள் சரணாலயம் அடங்கிய வனபகுதி மற்றும் தனியார் பராமரிப்பில் இருக்கும் தேயிலைத் தோட்டப் பகுதி. மாஞ்சோலைவாழ் மக்கள் சென்று வருவதற்காக திருநெல்வேலி, பாபநாசம், தென்காசியில் இருந்து ஒருநாளைக்கு மொத்தமாகவே ஐந்து முறை மட்டுமே பேருந்து வசதி உண்டு. 

மாஞ்சோலையை சுற்றி மொத்தம் ஆறு குக்கிராமங்கள் உள்ளன (மாஞ்சோலை, காக்காச்சி, நாலுமுக்கு, ஊத்து, குதிரவெட்டி, கோதையாறு), ஒவ்வொரு கிராமத்திலும் மொத்தமே நூற்றும் குறைவானவர்களே வசிக்கின்றனர் இவர்களது தொழில் பொழுதுபோக்கு அத்தனையும் இந்த டீ எஸ்டேட்டை நம்பியே. இவர்களது ஒருநாள் வருமானம் 120 - 140 ரூபாய். தங்குவதற்கு இடம் கொடுத்துள்ளார்கள். நிர்வாகம் மிகக் குறைவான சம்பளமே கொடுத்தாலும் மனித சக்தியை கசக்கி பிழிவதாக அங்கே வேலை செய்யும் ஊழியர் ஒருவர் சொன்னார்.

"பாம்பே - பர்மா ட்ரேடிங் கார்பரேசன்" என்னும் நிறுவனம் (பல ஆயிரம் ஹெக்டேர்) ஒட்டுமொத்த மலைபகுதியையும் 99 வருட காலத்திற்கு குத்தகைக்கு எடுத்து தேயிலைப் பயிர் செய்து வருகிறது. அம்பை அருகே இருக்கும் சிங்கம்பட்டி ஜமீன்தாருக்கு பாத்தியப்பட்ட மலைபகுதி என்றும் அவர்களிடம் இருந்து பிரிடிஷ் அரசாங்கம் குத்தகைக்கு வாங்கியது என்றும் கூறுகிறார்கள். வரும் 2017ல் குத்தகை காலம் நிறைவடைகிறது, அதற்குப் பின் குத்தகை காலத்தை நீட்டிப்பார்களா? தேயிலைத் தோட்டம் என்னாவாகும்? ஒருவேளை வேலையிழப்பு நேரிட்டால் என்ன செய்வது? என்பது குறித்து இப்போதே கவலைப்படத் தொடங்கிவிட்டார்கள் மாஞ்சோலைவாசிகள்.

கல்லிடைகுறிச்சி மலையடிவாரத்தில் இருந்து முப்பது கி.மீ தொலைவில் அமைந்துள்ளது மாஞ்சோலை தேயிலைத் தோட்டம். மணிமுத்தாறு நீர்த்தேக்கத்தில் இருந்து கரடுமுரடான மலைப்பாதை வழியாக தொடங்குகிறது மாஞ்சோலைப் பயணம். பெரும்பள்ளம், பள்ளங்களுக்கு இடையில் கைகளால் அமைக்கப்பட்ட தார்சாலைகள், அதிலும் ஒரே ஒரு வாகனம் மட்டும் செல்ல முடியும். அபாயகரமான கொண்டை ஊசி வளைவுகள். வளைவுகள் மற்றும் பாலங்களில் தடுப்புச் சுவர்கள் கிடையாது. எதிர்புறம் வாகனம் வந்தால் யாராவது ஒருவர் ரிவர்ஸ் சென்று வழியேற்படுத்திக் கொடுத்தால் மட்டுமே முன்னே செல்ல முடியும். இப்படியாக மொத்த பயணமும்  சற்றே திகில் நிறைந்ததாகத் தான் இருக்கும் 

மணிமுத்தாறு நீர்த்தேக்கம் அருகே இருக்கும் செக்போஸ்ட் தான் மிக முக்கியமானது. கடுமையான சோதனைகளுக்குப் பின்பே வாகனங்கள் மேலே அனுப்பப்படுகின்றன. இந்த செக்போஸ்டில் இருந்து இரண்டு கி.மீ தொலைவில் தான் மணிமுத்தாறு அருவியும், நீர்த்தேக்கமும் உள்ளது. அருவிக்கு செல்ல வனத்துறையிடம் இருந்து எவ்விதமான சிறப்பு அனுமதியும் பெறத்தேவை இல்லை. சுற்றுல்லாவாசிகளுக்கும் வாகனங்களுக்கும் நுழைவுகட்டணம் உண்டு. மது மற்றும் பிளாஸ்டிக் கண்டிப்பாக அனுமதி இல்லை. சோதனைகள் பலமாக இருக்கும். 

அரசுப் பேருந்தின் மூலம் செல்வதாய் இருந்தால், சோதனை கிடையாது மேலும் மாஞ்சோலை மற்றும் சுற்றுப்புற மலைகிராமங்களுக்கு சென்று வர எவ்விதமான சிறப்பு அனுமதியும் தேவை இல்லை.   

மணிகுமரனிடம் முதலிலேயே தெளிவாக சொல்லிவிட்டேன். "மாஞ்சோலை திட்டம் போடுவதாய் இருந்தால் வனத்துறை அனுமதி பெறுவதில் இருந்து மீண்டும் கீழே இறங்குவது வரையிலான அத்தனை பொறுப்புகளையும் நீ ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும், இல்லையென்றால் பிளான் கேன்சல்".

மாஞ்சோலை சென்றே ஆக வேண்டும் என்பதில் அவன் உறுதியாய் இருந்தான். வனத்துறையினரிடம் அனுமதி பெறுவது, மாஞ்சோலை சென்று வர வேன் ஏற்பாடு செய்வது என்று மொத்த பொறுப்புகளையும் ஏற்றுக்கொண்டான். அவனுடைய நண்பர்கள் மூலம் மாஞ்சோலையில் இருக்கும் உறவினர் வீட்டுக்கு சென்று வர அனுமதியளிக்குமாறு வனத்துறையினரிடம் அனுமதி பெற்றிருந்தான். அனுமதி விண்ணப்பத்தில் நாம் பயணிக்க இருக்கும் வாகனத்தின் பதிவு எண் கண்டிப்பாக குறிப்பிடப் பட்டிருக்க வேண்டும். 

மாஞ்சோலை மலைப்பாதையில் பேருந்து ஏறுவதற்கே திக்கித் திணறும். சாதாரண பேருந்துகளால் மலையேற முடியாது, இதற்கென சிறப்பாக தயாரிக்கபட்ட டர்போ இஞ்சின் மற்றும் பவர் ஸ்டியரிங் பொறுத்தப்பட்ட, அளவில் சற்றே சிறிய பேருந்து மட்டுமே அங்கு சென்று வரும். 

வேன் அந்த மலை மீது ஏறுமா என்பதில் எனக்கு சந்தேகம் இருந்து கொண்டே இருந்தது. அதை உறுதி செய்வதற்காக மணிகுமாரிடம் இருந்து வேன் டிரைவர் நம்பர் வாங்கி அவரிடம் இதுகுறித்து உறுதி செய்து கொண்டேன். மாதத்தில் இருமுறையாவது அவர் மாஞ்சோலை சென்று வருவதாக கூறியதும் தான் எனக்கு பாதி நம்பிக்கை வந்தது. 

தென்காசியில் இருக்கும் எங்கள் வீட்டிற்கு சென்றுவிட்டு அங்கிருந்து அம்பை, அம்பையிலிருந்து வேன் மூலம் மாஞ்சோலை இதுதான் எங்கள் திட்டம். ஆனால் இதற்கு முன்பே எங்களில் சிலருக்கு மாஞ்சோலை சென்ற அனுபவம் இருப்பதால் அங்கு நிலவும் தட்பவெப்ப நிலையைப்பற்றி எங்களுக்கு நன்றாகத் தெரியும். மாலை ஐந்து மணிக்கெல்லாம் பனி இறங்க ஆரம்பித்து, ஆறு மணிகெல்லாம் சுத்தமாக இருட்டிவிடும், இருட்டிய பிறகு எங்கும் சுற்றிபார்க்க முடியாது, ஓரிடத்தில் அமைதியாக அமர்ந்து இயற்கையை ரசிக்க வேண்டியது தான். 

அம்பையில் இருந்து மாஞ்சோலை நாலுமுக்கு செல்வதற்கு மட்டுமே குறைந்தது நான்கு மணி நேரம் ஆகும். பொதிகை எக்ஸ்ப்ரெஸ் தென்காசி வந்து சேருவதற்கோ காலை ஒன்பது மணிக்கு ஆகிவிடும். ஒருவேளை முதல் திட்டப்படி பயணித்திருந்தால் இருட்டிய பின்பு தான் மாஞ்சோலை சென்று சேரமுடியும் என்பதை முன்னமே கணித்திருந்ததால், நாங்கள் ஏற்பாடு செய்த வேனை தென்காசி ரயில் நிலையத்திற்கே வரச் சொல்லி விட்டோம்.    

ரயில் நிலையத்தில் இருந்து வீட்டிற்கு சென்று காலை உணவை முடித்துவிட்டு மறக்காமல் நான்கு போர்வைகளையும் எடுத்துக் கொண்டு மாஞ்சோலை நோக்கி பயணிக்கத் தொடங்கினோம். வாழ்நாளில் மறக்க முடியாத ஒரு பயணத்தின் நிமிடங்கள் தென்காசியில் இருந்து ஆரம்பமாகியது.

மணிகுமரனின் நண்பர்கள் வனத்துறையினரிடம் இருந்து வாங்கியஅனுமதி விண்ணப்பத்தைப் என்னிடம் காட்டிய பின்னர் தான் உறுதியாக மாஞ்சோலை செல்லப் போகிறோம் என்பதில் மீதி நம்பிக்கையும் வந்தது. 

எல்லாம் சரி இரவு மாஞ்சோலையில் தங்குவதற்கு அனுமதியில்லை. இரவு ஏழு மணிக்குள் கீழே இறங்கிவிட வேண்டும், இல்லையென்றால் வண்டி சிறைபிடிக்கப்படும் என்று மணிமுத்தாறு செக்போஸ்டில் உறுதியாக சொல்லிவிட்டார்கள் அங்கிருந்த ரேஞ்சர்கள். "மாஞ்சோலையில நமக்கு தெரிஞ்ச ரேஞ்சர் இருக்காரு, அவருட்ட நாம பேசிக்கலாம்" என்று சமாதனம் செய்தனர் மணிகுமரனும் அவனது நண்பர்களும். 

விதி எதிர்பார்த்தது போலவே, மாஞ்சோலையில் இருந்த ரேஞ்சர் உதவ மறுக்க இரவு தங்குவதற்கு அனுமதியில்லாமல் கீழே இறங்கியே ஆக வேண்டும் என்ற கட்டாயத்திற்கு தள்ளப்பட்டோம். அருமையான இடம், அற்புதமான சூழல், எங்கும் மவுனம், மவுனத்தின் ஊடாகப் பனி.  

மணிகுமரன் எங்களை அவசரபடுதினான்.

"ஏல சீக்கிரம் கிளம்புல, இப்ப கிளம்புனா தான், குதிரவெட்டி போயிட்டு ரிடர்ன் ஆக முடியும், ரொம்ப மோசமான ரோடு, இருட்டிட்டா ரோடு தெரியாது. ஒன்னும் பண்ண முடியாது. சீக்கிரம் எல்லாரையும் வேன்ல ஏறச் சொல்லு"

"ஆமா குதிரவெட்டில என்ன இருக்கு" 

"தங்கமீன்கள் படத்துல ஆனந்தயாழை பாட்டு பாத்தியா, அதுல அப்பாவும் பொண்ணும் ஒரு மலை உச்சியில நிப்பாங்க தெரியுமா, அந்த மல உச்சிக்குத் தான் போகப் போறோம்".

வேன் குதிரைவெட்டியை நோக்கி மெல்ல மெல்ல மலையேறத் தொடங்கியது. அன்றைய இரவுமாஞ்சோலையில் தங்க முடியுமா முடியாதா என்ற ஒற்றைக் கேள்விக்குறியுடன் வேன் அபாயகரமான கொண்டை ஊசி வளைவுகளில் தன்னை செலுத்தத் தொடங்கியிருந்தது. 

பயணிப்போம்...